Η επιλεκτική καταδίκη φασιστικών ενεργειών

Πραγματικά δεν είχα σκοπό να καταπιαστώ με τη συμπεριφορά του χρυσαυγίτη Κασιδιάρη με θύμα τη Λιάνα Κανέλλη και τη Ρένα Δούρου. Δεν έχω ουσιαστικά κάτι να προσθέσω στη συλλογική καταδίκη της πράξης ενός ακραίου και αντιδημοκρατικού στελέχους ενός νεοναζιστικού κόμματος, δηλαδή μιας εγκληματικής οργάνωσης.

Το μόνο πράγμα που θα μπορούσα να προσθέσω είναι πως δεν με εξέπληξε ούτε κι η χτεσινή ανακοίνωση του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου Χρήστου Χριστοφίδη που καταδίκασε την επίθεση Κασιδιάρη με το ακόλουθο λεκτικό.

"Καταδικάζουμε με αποτροπιασμό και βδελυγμία την απαράδεκτη επίθεση και τον ξυλοδαρμό στελέχους του ΚΚΕ και στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ από στέλεχος της «Χρυσής Αυγής». Δυστυχώς τέτοιου είδους φασιστικές συμπεριφορές πλήττουν τον πολιτικό πολιτισμό και αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για τη δημοκρατία.

Όταν τέτοιες συμπεριφορές προέρχονται από χώρους με ακροδεξιές φασιστικές τοποθετήσεις οι κίνδυνοι και η ανησυχία αυξάνονται. Είμαστε σίγουροι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θα καταδικάσει και θα απομονώσει τέτοιου είδους απαράδεκτες, φασιστικές ενέργειες," είπε ο Χριστοφίδης.

Σε γενικές γραμμές, με την πιο πάνω δήλωση δεν διαφωνώ.

Υπάρχει όμως και το "αλλά".

Η κυπριακή κυβέρνηση καταδικάζει επιλεκτικά.

Όχι απλώς επειδή καταδικάζει μόνο συμπεριφορές που "προέρχονται από χώρους με ακροδεξιές φασιστικές τοποθετήσεις" και δεν καταδικάζει συμπεριφορές που θα μπορούσαν να προέλθουν "από χώρους με ακροαριστερές φασιστικές τοποθετήσεις" και έτσι έκανε γαργάρα τους τραμπουκισμούς του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ εις βάρος πολιτικών άλλων κομμάτων την τελευταία διετία, απλώς για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα.

Η επιλεκτικότητα στην καταδίκη της βίας από την κυβέρνηση Χριστόφια εκτείνεται και σε "χώρους με ακροδεξιές φασιστικές τοποθετήσεις," όταν αυτές είναι συμβατές με την ψυχροπολεμική κοσμοθεωρία του Χριστόφια.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η συμπάθεια Χριστόφια προς το καθεστώς του Άσαντ, του ηγέτη του κόμματος Μπααθ, που βασίζει την παναραβική του ιδεολογία σε μεγάλο βαθμό στον ναζισμό, έχοντας ενσωματώσει ολόκληρα κεφάλαια που μεταφράστηκαν στα αραβικά από το βιβλίο του Χίτλερ Mein Kampf.

Η ωμή βία που ασκεί ο Άσαντ καταστέλλοντας με τον πιο βάρβαρο τρόπο την εξέγερση κατά του καθεστώτος του τους τελευταίους 16 μήνες και φιμώνοντας κάθε αντιπολιτευτική φωνή στη χώρα του, δεν ενοχλούν το ΑΚΕΛ ή την κυβέρνηση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι βομβαρδίζει αμάχους από ξηράς, θάλασσας και αέρος.

Ο Άσαντ άλλωστε, είναι "φίλος των φίλων μας", Ρώσων και Κινέζων, και "εχθρός των εχθρών μας", των Αμερικάνων, σύμφωνα με τον σοβιετικό κώδικα του προέδρου μας.

Για τούτο άλλωστε και τον παρασημοφόρησε και δεν δίστασε να παίξει κορώνα γράμματα τη ζωή συμπολιτών μας απλώς και μόνο να μην παραδώσει τα εκρηκτικά του σε άλλη χώρα να τα καταστρέψει, όταν ο Άσαντ κι ο Αχμαντινετζάντ παράβαιναν το εμπάργκο κατά του Ιράν που επεβαλε ο ΟΗΕ.

Ο Χριστόφιας και το τίμημα της ανωριμότητας μιας κοινωνίας

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι συνέπειες της έκρηξης της 11ης Ιουλίου που σκότωσε 13 άτομα, τραυμάτισε 61 και έθεσε εκτός λειτουργίας τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό στον Βασιλικό, τον νεώτερο και μεγαλύτερο στην Κύπρο, είναι ανυπολόγιστες, τόσο σε ό,τι αφορά την οικονομία όσο και την κοινωνία.

Ο έκδηλα ανεύθυνος χειρισμός του ζητήματος του φορτίου του Μόντσεγκορσκ σε συνδυασμό με τις διαστάσεις της καταστροφής προκάλεσε μια δικαιολογημένη δημόσια αντίδραση.

Ως εκ θαύματος, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, μέσα σε αυτήν την πολιτική τρικυμία ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο άνθρωπος ο οποίος κατά κύριο λόγο ευθύνεται για την παραμονή των εκρηκτικών στην Κύπρο κατάφερε να επιπλεύσει σαν φελλός.

Εκεί που τα είχε χαμένα, εκεί που όλοι τον είχαν ξοφλημένο. Θαύμα; Αμφιβάλλω.

Υπάρχει μια λογική εξήγηση. Βρήκε έναν από μηχανής θεό.

Ποιος τελικά του προσέφερε σανίδα σωτηρίας; Ποιος φρόντισε για την πολιτική επιβίωση, έστω και προσωρινά, του πλέον ανίκανου στο πάνθεον της κυπριακής πολιτικής;

Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε όχι μέσα, αλλά έξω από το προεδρικό.

Η έκρηξη του θυμού για την τραγωδία και τις υλικές ζημιές σε συνδυασμό με τον χειρισμό της υπόθεσης Μόντσεγκορσκ και την προεδρική αντίδραση ήταν αυθόρμητη.

Βρήκε έκφραση σε κινητοποιήσεις πολιτών οι διαστάσεις και ένταση των οποίων ήταν πρωτόγνωρες για τη σημερινή κοινωνία. Θύμιζαν περισσότερο τη δεκαετία του 70.

Οι κινητοποιήσεις αυτές ενώ στρέφονταν αρχικά κατά του Χριστόφια και της πολιτικής έτυχαν εκμετάλλευσης τόσο από άτομα όσο και ομάδες για να μετατραπούν σε όχημα έκφρασης εθνικισμού.

Σε αυτές εκφράζονταν και εκφράζονται από ορισμένους συνθήματα που διχάζουν ακόμη την κοινωνία.

Προσωπικά έγινα μάρτυρας συνθημάτων υπέρ του Τάσου Παπαδόπουλου, υπέρ του Γιώργου Περδίκη, ακόμη και του Γιώργου Κολοκασίδη. Άλλα παρέπεμπαν στην Ένωση και στην ελληνικότητα της Κύπρου, άλλα στο όχι του 2004. Επί πλέον, ορισμένα στρέφονταν κατά του Μάνθου Μαυρομάτη επειδή εργάστηκε για τη συμφωνία που εξασφαλίζει στους ελληνοκύπριους 80 μεγαβάτ ρεύμα κάθε μέρα ώστε να μην χαλούν τα φαγητά στο ψυγείο τους τώρα το καλοκαίρι με τα 40άρια.

Δημιούργησαν μια εθνικιστική έξαρση που υποδαύλιζε η συνεχής επανάληψη του εθνικού ύμνου της Ελλάδας (η υιοθέτησή του οποίου σημειωτέον από την Κυπριακή Δημοκρατία που ελέγχεται από τους Ελληνοκύπριους τουλάχιστον διαιωνίζει το Κυπριακό, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για μια άλλη ανάρτηση) τον οποίο τραγουδούσαν ορισμένα άτομα με υψωμένο το δεξί χέρι, όπως δηλαδή οι ναζί και οι λοιποί φασίστες.

Η εικόνα είναι αποκρουστική. Αυτή ήταν που έκανε ένα μεγάλο αριθμό ενεργών πολιτών και άλλων συμπολιτών να αποσυρθεί από τις κινητοποιήσεις και να μείνει σπίτι του. Και επέτρεψε στον Χριστόφια να συσπειρώσει το κοπάδι των ΑΚΕΛικών.

Έστω κι αν τα καθάρματα του ΕΛΑΜ δεν ξαναεμφανίστηκαν οργανωμένα σαν την ΕΣΑ (τους τραμπούκους του Χίτλερ) όπως έπραξαν στις 12 Ιουλίου, κατάφεραν να διοχετεύσουν ένα δηλητήριο που παρέλυσε τις κινητοποιήσεις.

Με αποτέλεσμα να εξακολουθεί ο Χριστόφιας να κυβερνά έναν τόπο τον οποίο έριξε στην άβυσσο.

Η κυπριακή κοινωνία αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. Δεν επεδίωξε να απομονώσει τους τραμπούκους του ΕΛΑΜ και κάθε εθνικιστικό στοιχείο από τις κινητοποιήσεις κατά του Χριστόφια. Επέδειξε ανωριμότητα.

Ήταν η ίδια ανωριμότητα που επέτρεψε στον Χριστόφια να ανεβεί στην εξουσία όπως και να κρατιέται εκεί που βρίσκεται τώρα. Ήταν η ίδια ανωριμότητα που επέτρεψε σε ανεύθυνους εθνικιστές να κυβερνήσουν και να διαλύσουν αυτό το κράτος και να το συντηρούν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ήταν η ίδια ανωριμότητα με την οποία τέθηκαν οι σχέσεις της Κύπρου με τη Συρία και το Ιράν υπεράνω της ζωής πολιτών της και της ευημερίας της κοινωνίας. Είναι η ίδια ανωριμότητα με την οποία ο Χριστόφιας χειρίστηκε την οικονομία, καθοδηγούμενος από τις μαρξιστικές του φαντασιώσεις που οδηγούν τη χώρα από το κακό στο χειρότερο.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν είναι απλώς ένας γελοίος, ανεύθυνα επικίνδυνος πολιτικός και πως η παραίτησή του θα εξυπηρετούσε την κοινωνία.

Η ωρίμανση όμως της κοινωνίας είναι προϋπόθεση για αυτό. Είναι αυτή που θα της επιτρέψει να αναζητήσει νέους ηγέτες μέσα από τους κόλπους της, τους οποίους θα διακρίνει η σωφροσύνη. Και θα προσφέρουν στον κόσμο ένα ρεαλιστικό όραμα.

Για να το πετύχει όμως αυτό, θα πρέπει να αναπτύξει αντισώματα κατά της ακροδεξιάς.

Αυτό είναι προς το συμφέρον της ίδιας, εκτός φυσικά κι αν σε τελική ανάλυση δεν την πειράζει να βλέπει το κάθε κωθώνι να κάνει κουμάντο εντός κι εκτός του προεδρικού.

Ο ΑΠΟΕΛ και οι παρελάσεις

Δεν είναι η πρώτη φορά και αναμφίβολα δεν θα είναι η τελευταία που οπαδοί του ΑΠΟΕΛ καταφέρνουν με τη συμπεριφορά τους να ξεχωρίσουν. Αυτή τη φορά, κατάφεραν συμμετέχοντας στην χτεσινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και φωνάζοντας συνθήματα κατά της λύσης βασισμένης στην ομοσπονδία να τραβήξουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας προβάλλοντας την ιδεολογία τους ακόμα μια φορά, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο ακραίος εθνικισμός και ο φασισμός.

Περισσότερο όμως θα έπρεπε να προβληματίσει η αδράνεια της κοινωνίας και της πολιτείας. Κι αυτό γιατί προϋπήρξαν οργανώσεις που έδρασαν με ανάλογο τρόπο έχοντας στόχους ασύμβατους με το κοινωνικό συμφέρον. Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ έχουν πολλές φορές διακριθεί για τη συνθηματολογία τους που συχνά κινείται μεταξύ ύβρεων και προπηλακισμών, φανατισμού και εθνικιστικής υστερίας. Πολλές φορές όμως, άσκησαν οργανωμένη βία εις βάρος τρίτων όπως οπαδών άλλων ποδοσφαιρικών ομάδων αλλά και Τουρκοκυπρίων τους οποίους για αρκετό διάστημα μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και κυρίως μετά το δημοψήφισμα πετροβολούσαν από το οίκημα τους στη συμβολή της Λεωφόρου Μακαρίου και της Λεωφόρου Κένεντυ στο οποίο συχνάζουν Χρυσαυγήτες. Πόσες φορές δεν γίναμε μάρτυρες του χρήσης ναζιστικών συμβόλων από τους οαδούς της ομάδας αυτής;

Ας μην γελοιόμαστε, παρόμοιες ήταν και οι συμπεριφορές της ΕΣ-Α στο Τρίτο Ράιχ. Που γίνονταν ανεκτές από την πολιτεία και τα όργανά της μέχρι που κατατρομοκρατήθηκε ο πληθυσμός της Γερμανίας με αποτέλεσμα να σωπάσει και να μην εκφράζει αντίθετο λόγο στους ναζί.

ΜΕ αυτά τα δεδομένα, η ανοχή της πολιτείας και κυρίως της κυβέρνησης είναι ύποπτη. Αν πράγματι η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ δεν ενστερνίζονταν τις απόψεις αυτών των γραφικών πλην επικίνδυνων νεαρών, στους οποίους η διοίκηση υποθάλπτει και στους οποίους η Εκκλησία χορήγησε κοπριά στα κρανία, τότε θα είχαν λάβει μέτρα εδώ και πολύ καιρό. Τους είδαμε να σχιζουν τα ιμάτιάτους όταν καποιοι έγραψαν πως ο Χριστόφιας είναι προδότης. Ωστόσο τις υπόλοιπές τους συμπεριφορές τις κάνουν γαργάρα.

Ίσως κι ο κύριος Χριστόφιας να αντλεί από αυτούς δύναμη. Ποιος ξέρει;