Αψηφώντας τη λογική "με σοβαρότητα"

"Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να χειρίζεται τα θέματα της οικονομίας με σοβαρότητα".

Τάδε έφη ο Στέφανος Στεφάνου.

Κατ' αρχήν όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως ο πρώην γενικός γραμματέας της ΕΔΟΝ καθώς και ο εκπροσωπούμενός του διαφωνούν κάθετα με το μοντέλο της οικονομίας της αγοράς. Αυτό που το 2008 ισχυρίστηκαν πως θα μπορούσαν να το διαχειριστούν καλύτερα από κάθε άλλο. Δυστυχώς, το μόνο σοβαρό στοιχείο της οικονομικής τους αντίληψης είναι οι σοβαρές διαφωνίες τους με την αναγκαιότητα σεβασμού βασικών νόμων της οικονομίας. Των οποίων η μη τήρηση συνεπάγεται όμως σοβαρό κόστος.

Η διαπίστωση αυτή θέτει αυτόματα και το ερώτημα, πως μπορεί μια ομάδα κυβερνώντων να χειριστεί μια οικονομία της αγοράς "με σοβαρότητα", τη στιγμή που δεν πιστεύουν σε αυτήν. Είναι δυνατόν για παράδειγμα να θεωρήσουμε δυνατόν ένας π.χ. ισλαμιστής να γίνει σοβαρός επίσκοπος και να εφαρμόζει και να κηρύττει τον Χριστιανισμό ενόσω παραμένει ισλαμιστής; Ή τον εαυτό του θα κοροϊδεύει ή τους εκκλησιαζόμενούς του ή και τα δύο. Μόνη η κοροϊδία θα είναι σοβαρή.

Εν πάση περιπτώσει, ο Στέφανος Στεφάνου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος καλά κάνει να υπερασπίζεται το έργο της κυβέρνησης που εκπροσωπεί. Για αυτό άλλωτε πληρώνεται. Αν όμως βρει λίγο χρόνο καλά θα κάνει να διερωτηθεί πότε η κυβέρνηση χειρίστηκε τι με σοβαρότητα. Ας δούμε λοιπόν, πως με αυτήν τη σοβαρότητα φτάσαμε να έχουμε την τέταρτη χειρότερη πιστοληπτική ικανότητα μέσα στην Ευρωζώνη.

• Οι δημόσιες δαπάνες εκτινάχθηκαν εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και πιστωτικής κρίσης στην ευρωζώνη από 43% επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το 2008 στο 50% του ΑΕΠ το 2010 και αναμένεται να παραμείνουν κοντά στο 50% του ΑΕΠ και το 2011.
• Την ίδια περίοδο, αυξήθηκαν οι συνολικές κρατικές δαπάνες προσωπικού από 12,7% του ΑΕΠ το 2008 σε 15% του ΑΕΠ πέρσι και προβλέπεται πως θα αυξηθούν περαιτέρω στο 15,3% του ΑΕΠ φέτος.
• Οι κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό επί του ΑΕΠ αυξήθηκαν από 5,8% το 2008 σε 7,2% το 2010 και αναμένεται να μειωθούν στο 7,1% φέτος.
• Οι συνολικές δαπάνες του κράτους προβλέπεται πως θα είναι αυξημένες φέτος κατά 18% σε σχέση με αυτές του 2008, ενώ τα έσοδα θα είναι μειωμένα κατά 10,7% επίσης σε σχέση με το 2008.
• Το δημόσιο χρέος εξαιρουμένου του χρέους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων εκτιμάται πως αυξήθηκε από 8,3 δισεκατομμύρια το 2008 σε 10,6 δισεκατομμύρια το 2010 και προβλέπεται να αυξηθεί περαιτέρω σε 11,3 δισεκατομμύρια φέτος.
• Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 48,4% το 2008 σε 61% πέρσι και προβλέπεται να αυξηθεί περαιτέρω στο 63,3% φέτος.
• Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε από 3,5% τον Αύγουστο του 2008 σε 7,2% τον περασμένο Φεβρουάριο.
• Μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση πήρε από τους φορολογούμενους 55 εκατομμύρια ευρώ για να σώσει τη Eurocypria και τις Κυπριακές Αερογραμμές, χωρίς να το πετύχει στην περίπτωση της πρώτης και να είναι αμφίβολη η επιβίωση της δεύτερης, ενώ οι φορολογούμενοι θα πρέπει να καταβάλουν πρόσθετα 7,2 εκατομμύρια ευρώ για να αποζημιωθούν οι εργαζόμενοι της Eucypria με κατά μέσον όρο 28,5 χιλιάδες ευρώ ο καθένας.

Και ενώ επίκεινται πρόσθετες υποβαθμίσεις όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών μια μέρα μετά την υποβάθμιση από τους Standard & Poor's, η κυβέρνηση αρνείται να πάρει κάποιες γενναίες αποφάσεις και να παγώσει πλήρως τους μισθούς στο δημόσιο (αν δεν θέλει να βάλει τουλάχιστον σε αυτούς ψαλίδι), να αναδιαρθρώσει την ΑΤΑ (αν δεν θέλει να την καταργήσει), να μεταρρυθμίσει το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (αν δεν θέλει να το δει να καταρρέει) και να καταστήσει την αγορά εργασίας πιο ευέλικτη (αν δεν θέλει να διασφαλίσει τα κεκτημένα των εργαζομένων εις βάρος της ευημερίας των ανέργων).

Αντί τούτου, ακούμε από τη Σωτηρούλα Χαραλάμπους "συνταρακτικά αποκαλύψεις" πως με "για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε το πρόβλημα της ανεργίας χρειάζεται ανάπτυξη," ωσάν κι αυτό ήταν το μυστικό. Και την ίδια ώρα, την βλέπουμε να παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στην αντίληψη περί εργασιακής πολιτικής που της έγινε πεποίθηση υπηρετώντας στην ΠΕΟ, αποκηρύττοντας κάθε πρόταση να καταστεί η εργασία πιο ευέλικτη όσο λογική κι αν είναι.

Αντί πρωτοβουλιών για να αποφευχθούν τα χειρότερα, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας δεν φαίνεται να ανησυχεί για τις εξελίξεις μια και η κατάσταση της οικονομίας "ασφαλώς" δεν είναι τραγική, επιρρίπτοντας τις ευθύνες για την πρόσφατη υποβάθμιση σε άλλους. "Οι ευθύνες είναι αλλού, είναι σε αυτούς που έχουν δημιουργήσει, θα έλεγα, ένα μπλοκ, μια συμμαχία, για να κτυπούν αλύπητα την Κυβέρνηση για τα της οικονομίας και για την κρίση, η οποία έρχεται από έξω, και δημιουργούν πανικό στον κόσμο," μας είπε. Κριτική ανεπιθύμητη, αυτοκριτική ούτε να το σκέφτεσαι.

Και ενώ τα αδιέξοδα της κυβερνητικής οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής γίνονται όλο και πιο απελπιστικά, ο Στέφανος Στεφάνου μας διαβεβαιώνει πως η κυβέρνηση όχι μόνο προτίθεται να συνεχίσει την πορεία που χάραξε αλλά επίσης εμμέσως πλην σαφώς ζήτησε από τα υπόλοιπα κόμματα να την υποστηρίξουν. "Θα ανέμενε κανείς ότι η άδικη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας από τους Standard and Poor’s θα μας έβρισκε όλους ενωμένους".

Έλεος!

Άνεργοι επί φιλεργατικής κυβέρνησης...

Αν τύχει και σήμερα δεν είστε κάτοχοι του κατ' εξοχήν συμβόλου κοινωνικού στάτους, δηλαδή μιας θέσης εργασίας, είναι πολύ πιθανόν να αγνοείτε το πεπρωμένο εκείνων που δεν τυγχάνει να είναι εξίσου ευλογημένοι με σας. Και αν το αγνοείτε, κακώς, διότι είναι πιθανόν να μην μπορείτε να προφυλαχθείτε από τους κινδύνους με τους οποίους δεν θα υπολογίζατε, αν είσασταν πεπεισμένοι πως ζείτε σε ένα κράτος κυβερνώμενο από μια φιλεργατική κυβέρνηση... Αλλά αυτό ίσως και να είναι το πρόβλημα. Η κυβέρνηση είναι μεν φιλεργατική όχι όμως κατ' ανάγκη φιλοανεργική. Και για τούτο λάβετε τα μέτρα σας.

Ο διάλογος που θα σας διηγηθώ είναι πραγματικός και μπορούσε να συμβεί στον καθένα από σας. Εξελίχθηκε σε ένα κέντρο απασχόλησης (γραφείο εργασίας).

Άνεργος: Συγνώμη, μπορείτε να μου πείτε πότε θα πάρω το ανεργιακό μου επίδομα;

Λειτουργός: Πείτε μου πότε γραφτήκατε άνεργος να σας πω.

Άνεργος: Αρχές Μαΐου.

Λειτουργός: Θα πρέπει να περμένετε ακόμα ένα μήνα. Τώρα εξετάζουμε τις αιτήσεις από τα τέλη Απριλίου.

Άνεργος: Δηλαδή;

Λειτουργός: Τον Αύγουστο θα πληροφορηθείτε για το αν θα πάρετε επίδομα.

Άνεργος: Δεν καταλαβαίνω. Πως θα πληρώσω ρεύμα, ενοίκιο, τηλέφωνο, φαγητό στο μεσοδιάστημα;

Άνεργος: Καλά, γιατί δεν προσλαμβάνετε μερικούς άνεργους να σας βοηθήσουν;

Λειτουργός: Αυτό δεν πρέπει να ρωτήσετε εμένα αλλά πάρα κάτω.

Λειτουργός: Λυπάμαι κύριε. Αλλά υπάρχουν πολλές αιτήσεις και δεν προλαβαίνουμε να τις αξιολογήσουμε.

Άνεργος: Καταλάβατε πως δηλώθηκα άνεργος και όχι εκατομμυριούχος για να μπορέσω να αντέχω τρεις μήνες;

Λειτουργός: Σαν μη χάνατε τη δουλειά σας κύριε!

Αν καταλάβατε σωστά, έχετε ένα πρόσθετο κίνητρο να μη χάσετε τη δουλειά σας. Διαφορετικά αν δεν σας φάει η ανεργία, θα σας φάει το δημόσιο.

Ρε Σωτηρούλα, δύσκολα θα σε παραδεχόμουν αν δεν άκουγα αυτήν την ιστορία...

Φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας!

Ακούγοντας σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο την είδηση για τη δολοφονία μιας γυναίκας από τη Ρουμαία στην Ποταμιά, ανακάλεσα αυτόματα ένα διάλογο του οποίου -χωρίς να το επιδιώξω- έγινα μάρτυρας. Ήταν, αν δεν κάνω λάθος Οκτώβρης ή Νοέμβρης του 2006. Μόλις είχε συνεδριάσει η κοινοβουλευτική επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία είχε ασχοληθεί με το θέμα της βίας κατά των γυναικών. Σε εκείνη τη συνεδρία μου είχε κάνει εντύπωση η πεισματική άρνηση του προέδρου της επιτροπής, Σοφοκλή Φυττή να δώσει το λόγο σε μια γυναίκα, θύμα βίας που είχε προσέλθει στη συνεδρία της επιτροπής ως μέλος της αντιπροσωπείας μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης για να σκιαγραφήσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε όχι μόνο η ίδια όπως και πολλές χιλιάδες άλλες γυναίκες στην Κύπρο. Έτσι, πίστευε αυτή η γυναίκα που δεχόταν συστηματικά επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της, θα μπορούσε να κατανοήσει η πολιτεία τις διαστάσεις αυτού του κοινωνικού προβλήματος. Στην περίπτωσή της, πρέπει να σημειωθεί, η αστυνομία της πόλης που διαμένει ήταν απρόθυμη να παρέμβει, παρά το γεγονός -ή καλύτερα ακριβώς επειδή- ο πρώην σύζυγός της είναι σεσημασμένο άτομο του υποκόσμου.

Ο διάλογος αυτός, διαμείφθηκε μεταξύ της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου και του αρμόδιου για την οικογενειακή βία στην αστυνομία, αστυνόμου Κώστα Βέη, σε ένα πηγαδάκι στο διάδρομο έξω από την αίθουσα που πραγματοποιήθηκε η συνεδρία.

-Πρέπει να ομολογήσω πως θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο πρόεδρος (Σοφοκλής Φυττής), την προσπάθεια εκείνης της γυναίκας να μιλήσει στην επιτροπή. Το χειρίστηκε άψογα!, είπε η Στέλλα Κυριακίδου.

-Εγώ ήμουν έτοιμος να πατήσω το κουμπί και να παρέμβω για την εμποδίσω να πει ψέματα, αποκρίθηκε ο Κώστας Βέης.

Μάλιστα! Ιδού η Κύπρος να την καμαρώνουμε! Περισσότερη αδιαφορία, αν όχι περιφρόνηση για τους πιο αδύνατους της κοινωνίας, το κράτος μας δεν θα μπορούσε να επιδείξει. Η κύρια έγνοια της Στέλλας Κυριακίδου και του Σοφοκλή Φυττή, η κύρια έγνοια όλων του βουλευτών μελών της επιτροπής που δεν διαμαρτυρήθηκαν για το ότι φιμώθηκε ένα θύμα βίας, η κύρια έγνοια του αστυνόμου Κώστα Βέη (που πληρώνεται από τους φορολογούμενους ειδικά για να προστατεύει θύματα βίας) και της αστυνομίας, δεν ήταν και δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να μη ακουστούν ποτέ τα θύματα!

Έχοντας βιώσει τον πιο πάνω διάλογο, η σημερινή είδηση για τη δολοφονία αυτής της γυναίκας από τη Ρουμανία δεν με εξέπληξε. Παρά το τραγικό της τέλος, είχε πάμπολλες ομοιότητες με την περίπτωση της γυναίκας που φίμωσε ο Σοφοκλής Φυττής με τις ευλογίες της Στέλλας Κυριακίδου και του Κώστα Βέη!

Κι αυτό γιατί τα «ψέματα» που ήθελε να πει εκείνη η γυναίκα στη Βουλή, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο τρόμος που βίωνε καθημερινά. Τόσο αυτή όσο και τα παιδιά της. Όλοι δέχονταν καθημερινά βίαιες επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της. Κάθε φορά που αποτεινόταν στην αστυνομία της πόλης της, οι αστυνομικοί εκεί, όπως και οι αξιωματικοί υπηρεσίας σφύριζαν αδιάφορα. Αρνούνταν να της πάρουν κατάθεση, απέφευγαν να καταγράψουν στο βιβλίο συμβάντων τις καταγγελίες της, της στερούσαν την προστασία που δικαιούταν, ακόμα κι όταν ο πρώην σύζυγός της περιέλουσε το σπίτι της με βενζίνη με σκοπό να την κάψει ζωντανή! Το ότι όμως η γυναίκα αυτή γλύτωσε, αυτό δεν οφείλεται στην αυτόβουλη επέμβαση της αστυνομίας, αλλά στο ενδιαφέρον ορισμένων μέσων ενημέρωσης για την περίπτωσή της, που ανάγκασε στο τέλος τις αρχές -έστω και απρόθυμα- να παρέμβουν.

Η γυναίκα από τη Ρουμανία, είναι πολύ πιθανό σήμερα να ζούσε αν δεν κώφευε τότε η πολιτεία. Αυτοί όμως που φιμώνουν τα θύματα βίας, οπλίζουν τα χέρια των δραστών. Και αυτό θα πρέπει να το έχουν υπόψιν τους και η Στέλλα Κυριακίδου, και ο Σοφοκλής Φυττής, και ο Κώστας Βέης. Αυτοί ήταν οι συνεργοί στους οποίους βασίστηκε ο δράστης της δολοφονίας της γυναίκας από τη Ρουμανία. Όμως, ας κοιμούνται ήσυχοι. Από αυτούς δεν θα ζητήσει το λόγο κανείς.

Όμως εκτός από αυτούς που οπλίζουν τα χέρια των δραστών, στην κοινωνία μας υπάρχουν κι άλλοι δράστες, που είναι εξίσου υπεύθυνοι για τη μοίρα στην οποία βρίσκονται τα θύματα βίας. Είναι αυτοί που αφαιρούν τις ασπίδες από τα θύματα. Είναι αυτοί οι πολιτειακοί και κρατικοί αξιωματούχοι που θα έπρεπε να φρόντιζαν να υπάρχουν δομές για την προστασία των θυμάτων βίας, όπως π.χ. καταφύγια γυναικών-θυμάτων και οργανώσεις στήριξης και βοήθειας. Είναι αυτοί οι αξιωματούχοι που οφείλουν βάσει διεθνών συμβάσεων στις οποίες η Κύπρος έχει συνυπογράψει ή προσχωρήσει, να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη οικογένεια των θυμάτων βίας. Είναι αυτοί που ενώ θα έπρεπε να φροντίζουν για την ευημερία των θυμάτων βίας, τα αντιμετωπίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ, κυριολεκτικά ως βραχνά από τον οποίο θέλουν μονάχα να απαλλαγούν.

Αυτή άλλωστε την τακτική εφαρμόζει συστηματικά το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Σωτηρούλας Χαραλάμπους.

Η εν λόγω υπουργός φαίνεται μάλιστα να πάσχει από ανάλογη φονική αδιαφορία για τα θύματα βίας, όπως και ο Σοφοκλής Φυττής, η Στέλλα Κυριακίδου και ο Κώστας Βέης.

Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η περίπτωση της Σ.Π., θυγατέρας της Λουντμίλα Ίσκοβα, η οποία δέχτηκε μια βάναυση επίθεση από τον σύζυγό της, ως αποτέλεσμα της οποίας θα μείνει για όλη της τη ζωή ανάπηρη και ανίκανη να φροντίζει τον εαυτό της. Η Σ.Π., ως να μην έφτανε η κακοποίηση που δέχτηκε από τον σύζυγό της, υπέστη ακόμη πιο ταπεινωτική κακοποίηση από τη Σωτηρούλα Χαραλάμους, μια και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας που υπάγονται σε αυτήν, όχι μόνο δεν της κατέβαλαν το παραμικρό επίδομα στο θύμα, αλλά επιχείρησαν ακόμη να της στερήσουν ακόμη και το παιδί της. Το μήνυμα που έστειλε με άλλα λόγια το υπουργείο Εργασίας ήταν: «Δράστη, κάνε ό,τι μπορείς. Το θύμα θα το αποτελειώσουμε εμείς!»

Φαίνεται λοιπόν πως στην Κύπρο, αντί να προστατεύονται οι γυναίκες που κακοποιούνται, στηρίζονται οι δράστες που κακοποιούν. Αντί αυτή να τιμωρεί τους θύτες, η πολιτεία επιλέγει να κακοποιεί και αυτή τα θύματα...

Για αυτό λοιπόν, ας δώσει επιτέλους το σύνθημα χωρίς περιστροφές: «Εμπρός φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας! Σύσσωμη!»