Τράβα εμπρός, ηρωϊκώς, Πουτάνα της Μεσογείου!

Είναι άγνωστο για το κατά πόσον τα νέα από τη Μόσχα ήταν ή όχι θετικά για τον Μέγα Σύντροφο που είχε σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία με τον ομόλογό του Βλάντιμιρ Πούτιν. Μίλησαν μισή ώρα στο τηλέφωνο και πρόλαβαν να φιλοσοφήσουν για τα πάντα:

Τις στενές σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας οι οποίες ως γνωστόν βασίζονται σε αρχές, όπως ακριβώς και οι σχέσεις του κυπριακού λαού με τον ρωσικό λαό. 

Οι δύο ηγέτες επαναβεβαίωσαν την ετοιμότητά τους να συνεχίσουν τη συνεργασία, με αποτέλεσμα, αμέσως μετά την ανακοίνωση της συνομιλίας από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, να ξεκινήσει ένα ξέφρενο ανοδικό ράλι στο χρηματιστήριο της Δαμασκού, με τις εταιρείες του Ραμί Μαχλούφ -ο οποίος μέχρι πέρσι τέτοιες μέρες  κατείχε και την κυπριακή υπηκοότητα βάσει απόφασης του υπουργικού Συμβουλίου της 28^ης Δεκεμβρίου 2010- Ramak Investment Group, Syriatel και Cham Holding Company να καταγράψουν εκπληκτική άνοδο που ξεπέρασε κάθε λίμιτ απ, μια και σύροι επενδυτές αναμένουν πως η απρόσκοπτη ροή ρωσικών πυρομαχικών προς το καθεστώς Άσαντ, με την οικογένεια του οποίου ο Μαχλούφ συγγενεύει, θα ενισχύσει τις προοπτικές κερδοφορίας τους.

Μεταδόθηκε μάλιστα πως "διαπιστώθηκε ότι στα βασικά ζητήματα που απασχολούν τις δύο χώρες υπάρχει συναντίληψη".

Αυτή η αναφορά σκόρπισε ανακούφιση στον κυπριακό λαό, μια και τα βασικά ζητήματα που τον απασχολούν σήμερα έχουν σχέση με τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τις κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης, η οποία ηρωϊκώς αντέταξεν εις την παγκόσμιαν οικονομικήν κρίσην την αταλάντευτήν της αποφασιστικότηταν ίνα την αντιμετωπίσει δια της ομοιοπαθητικής μεθόδου, ως ο αυτοκράτωρ του Μεξικού Μαξιμιλιανός προς τους εκτελεστές του, αυξάνοντας δηλαδή τα δημοσιονομικά ελλείμματά της σε μια προσπάθεια να διευκολύνει την πρόσβασή της στις χρηματαγορές, μιμούμενη δηλαδή τους Κύπριους δασοκομάντος οι οποίοι επιτυχώς κατάφεραν στις πυρκαϊές της Πελοποννήσου το 2007 να κατασβήσουν την πυρά διά της πυράς, ή όπως και ο ελεύθερα σκεπτόμενος συγγραφεύς Χαμπής Κιαττίπης ο οποίος το 2004 επέφερεν ένα σοβαρό πλήγμα εις το σωματεμπόριο στην Κύπρο, δια της δημοσίευσης της πραγματείας του "Εμπόριο Κοριτσιών," το οποίον διάνθισεν "με πολλές έγχρωμες φωτογραφίες καλλιτεχνών από τον κόσμο του θεάματος," όπως μπαλέτων, μίμων, μάγων, κλόουν, ζογκλέρ, κωμικών, ακροβατών, σχοινοβατών, χορευτών ευρωπαϊκών και λατινικών χωρών, χορευτριών του χορού της κοιλιάς και νεαρών αρτίστων και στριπτιζέζ από όλον τον κόσμο. Αλλά ας επιστρέψουμε στο διπλωματικό επίπεδο των κυπρο-ρωσικών σχέσεων.

Ο Μέγας Σύντροφος, όπως μας πληροφόρησε το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών, εξέφρασε "προς τον Ρώσο Πρόεδρο ευχαριστίες για τη διαχρονική στήριξη της Ρωσίας για την επίτευξη συνολικής, βιώσιμης και δίκαιης λύσης του Κυπριακού και ιδιαίτερα για τη στάση της εντός του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ," η οποία στήριξη, όπως εύκολα μπορεί να υποθέσει κάποιος, βασίζεται και αυτή πάνω σε αρχές, όπως δηλαδή αποδεικνύει η συνεπής υποστήριξη του Κρεμλίνου στα αποσχηστικά κινήματα στην Αμπχαζία και Νότια Οσετία, στα πλαίσια της οποίας διενεργήθηκε το 2008 ακόμη και εισβολή του ρωσικού στρατού στη Γεωργία, ώστε να περιορίσει την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα του εν λόγω κράτους μέλους του ΟΗΕ, καθώς και να παρεμποδίσει την επιστροφή των προσφύγων από τις περιοχές αυτές στις εστίες τους, την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας η πολιτική βασίζεται επίσης σε αρχές, ως μόνη χώρα μέλος της ΕΕ δεν αρνήθηκε ηρωικά να υπερψηφίσει σε ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2009.

"Ο Ρώσος Πρόεδρος ανέφερε ότι η στάση της Ρωσίας αποτελεί θέση αρχής," μας είπαν σάμπως και υπέθεσαν πως ο κυπριακός λαός δεν το γνώριζε, και πρόσθεσαν πως "ο ρώσος πρόεδρος εξέφρασε παράλληλα την ελπίδα να υπάρξει σύντομα συμφωνημένη λύση προς το συμφέρον των δύο κοινοτήτων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, εντός των πλαισίων που καθορίζει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών," έστω κι αν είναι ανάλογη με αυτήν στην οποία θέλει η Ρωσία να εξαναγκάσει τη Γεωργία, εξ ου δε και παραχωρεί οικονομική βοήθεια σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπως στο νησιωτικό κράτος Ναούρου στον Ειρηνικό Ωκεανό, ώστε να διευκολύνει την αναγνώριση από αυτό των δύο περιοχών της ημικατεχόμης χώρας του Καυκάσου, η κυβέρνηση της οποίας, εξακολουθεί να θεωρεί ως ψευδοκράτη.

Οι αρχηγοί ωστόσο των δύο πραγματικά αληθινών κρατών, μια και όπως είναι σε όλους γνωστόν, η φιλοσοφία τους βασίζεται σε αρχές, και δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε, συζήτησαν "επίσης θέματα που αφορούν στην παγκόσμια οικονομική κρίση και ειδικότερα στην κρίση στην Ευρωζώνη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απηύθυνε ευχαριστίες για το δάνειο ύψους 2,5 δις. το οποίο έχει ήδη δοθεί από την Ρωσική Ομοσπονδία στην Κύπρο. Οι δύο Πρόεδροι συζήτησαν τους όρους της περαιτέρω οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών".

Ωραία. Μόλις μάθουμε πως πήραμε το δάνειο, ίσως τότε μάθουμε και τι θα είναι το αντάλλαγμα που υποσχέθηκε ο Μέγας Σύντροφος.

Το Ναούρου για $50 εκ. δολάρια αναγνώρισε την Αμπχασία και Νότια Οσετία. Είμαι περίεργος να δω ποια θα είναι τελικά η δική μας ταρίφα.

Θα αφήσουμε δηλαδή την πουτάνα του Ειρηνικού να μας χαλάσει την πιάτσα;

Δεν έχουμε ανάγκη ή μήπως ιδέα;

Το ΡΙΚ μεταδίδει σήμερα την ακόλουθη είδηση:

"Σαφή μηνύματα προς τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογαν έστειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, για τις κινήσεις και τη στρατηγική του στο Κυπριακό, αλλά και τις απειλές που εξαπολύει κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν έχουμε, είπε, την ανάγκη του για να λύσουμε το Κυπριακό και είτε το θέλει είτε όχι, κάποια στιγμή θα τερματίσουμε την κατοχή".

Με άλλα λόγια, ο Αττίλας θα αποσυρθεί κατόπιν απόφασης της Βουλής ή της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ;

Όπως και δεν έχουμε ανάγκη της τρόικας για να τα βγάλουμε πέρα τώρα που μας τελειώνουν τα λεφτά.

Κι ύστερα αν πεις πως ο τύπος είναι για δέσιμο, σε λένε αντιακελικό...

Υ.Γ. Πάντως, αν κάποιου είχαμε την ανάγκη κάποτε για τη λύση του Κυπριακού, ήταν του ιδίου του Χριστόφια το 2004, ακόμα και το 2008, αλλά τότε ο σύντροφος ήταν ακόλουθος του ΔΗΚΟ.

Ο θρίαμβος της συνήθειας

Σήμερα γιορτάζουμε ακόμα ένα χρόνο Μακροχρόνιου Αγώνα.

Το 1975 το είπαμε και το κάναμε.

Όταν πεθάνει κι ο τελευταίος πρόσφυγας, θα 'ρθούν οι γιοι του και τα εγγόνια του, για να τον συνεχίσουν.

Χωρίς ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες.

Θα τσιμεντώνουμε το Ναι με αμέτρητα Όχι.

Ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας αγώνας για το σωστό περιεχόμενο.

Η Άντζελα Δημητρίου κι η Τζένιφερ Λόπεζ ανήκουν σε μας, και μόνο σε μας.

Κουράγιο μικροκόρη μας, που μας εγίνης γιαγιούλα.

Τον Αττίλα ουκ ελάττω παραδώσω.

Ας όψονται οι κλεφταράδες οι αγορές.

Μην ενοχλείτε παρακαλώ. Ο πρόεδρος έχει κάτι πολύ σημαντικό...

Το πήρα από το ΓΤΠ και το παραθέτω αυτούσιο. Τα σχόλια δικά σας:

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ βολιδοσκόπησε κατά πόσο υπάρχει δυνατότητα να υπάρξει συνάντηση στη Νέα Υόρκη είπε σήμερα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κ. Στέφανος Στεφάνου προσθέτοντας, ωστόσο, ότι λόγω του βαρυφορτωμένου προγράμματος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα αυτό το διάστημα.

Σε δηλώσεις του το απόγευμα στους δημοσιογράφους, στο Προεδρικό Μέγαρο, ο κ. Στεφάνου είπε ότι «ο ΓΓ του ΟΗΕ βολιδοσκόπησε τον Πρόεδρο στην τηλεφωνική τους επικοινωνία, αν μπορεί στις επόμενες 15 μέρες να γίνει η συνάντηση στη Νέα Υόρκη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απάντησε ότι εκ των πραγμάτων δεν έχει τη δυνατότητα μέσα στις επόμενες μέρες να μεταβεί στη Νέα Υόρκη λόγω του προγράμματος που έχει. Να υπενθυμίσω ότι ο Πρόεδρος μεταβαίνει στις Βρυξέλλες και μετά υπάρχει και η επίσημη επίσκεψη τοδυ Προέδρου της Συρίας στην Κύπρο».

Κληθείς να πει ποια ήταν η αντίδραση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, ο κ. Στεφάνου είπε ότι «ο ΓΓ βολιδοσκόπησε αν υπάρχει δυνατότητα αυτό το διάστημα. Το κατανοεί ότι είναι βαρυφορτωμένο το πρόγραμμα».

Ερωτηθείς αν το θέμα θα ξανατεθεί ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος απάντησε «αυτό αφέθηκε στο αόριστο».

Το status quo ουκ ελάττω παραδώσω

Πανηγύρια μετά την επιτυχία των έξι (Ελληνο-)Κυπρίων ευρωβουλευτών προχτές. Δεν πέρασε το απευθείας εμπόριο στην επιτροπή νομικών της Ευρωβουλής. Νίκη την είπαν, κι άνοιξαν και σαμπάνιες.

Και εις ανώτερα και στους έξη σας, κύριοι ευρωβουλευτές και κυρία ευρωβουλευτίνα.

Το συνειδητοποιήσατε όμως πως ο "μακροχρόνιος αγώνας" που εγκαινίασε ο Μακάριος μετά την εισβολή εξελίχθηκε σε αγώνα διατήρησης του status quo;

Τέτοιες μάχες θα δώστε πολλές. Το ερώτημα είναι, ποιος βγαίνει τελικά κερδισμένος, έστω κι όταν τις κερδίζουμε...

Ποιοί, πότε και πως;

Ακούω και αναθαρρεύω αυτούς που λένε πως:

• Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί μια λύση του Κυπριακού ώστε να απαλλαγεί από ένα πρόβλημα που δεν επεδίωξε ποτέ να κληρονομήσει.
• Οι ΗΠΑ θέλουν να δουν το Κυπριακό λυμένο ώστε να ενισχύσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ.
• Η Τουρκία του Ερντοογάν, του Γκιούλ και του Νταβούτογλου, αποφάσισε να λύσει τα προβλήματά της με τις γειτονικές της χώρες ώστε να διευκολύνει την εξωτερική της πολιτική στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
• Η Ελλάδα, με ηγέτη τον Παπανδρέου, επιθυμεί λύση του Κυπριακού ώστε να εξομαλύνει την τεταμένη σχέση της με την Τουρκία.
• Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ θέλει να λύσει το Κυπριακό τελειώσει η θητεία του τον Απρίλιο ώστε να επιτευθχεί η επανένωση της Κύπρου.
• Ο Χριστόφιας θέλει κι αυτός να λύσει το Κυπριακό ώστε να αποφευχθεί η de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

Αλλά διερωτώμαι, κάνοντας πέρα προβληματισμούς που μου δημιουργεί η αστοχία της εξωτερικής πολιτικής του Χριστόφια και η αδυναμία του να πείσει κανένα από τους 26 εταίρους σε σχέση με το Κυπριακό γεγονός που αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση της Ελληνοκυπριακής πλευράς, πως αν πράγματι επιτευθχεί λύση χωρίς επιδιαιτησίες και χρονοδιαγράμματα, ποιοι, πότε και πως θα αναλάβουν να πείσουν εκείνους που απέρριψαν το Σχέδιο Ανάν το 2004 να αποδεχτούν το νέο σχέδιο λύσης, αλλά και αυτούς που τότε το αποδέχτηκαν να μην απορρίψουν το νέο σχέδιο.

Η βλακεία στην υπηρεσία της εθνικής πολιτικής

Διαβάζοντας στις ειδήσεις από τη μια τις δηλώσεις και επιδιώξεις της κυβέρνησης Χριστόφια στο Κυπριακό και από την άλλη την πραγματική εξέλιξη των πραγμάτων, οδηγούμαι στο συμπέρασμα πως είτε ο πρόεδρος ή περνά τους πάντες, συμπεριλαμβανομένης της Κυπριακής κοινωνίας όπως και των κυβερνήσεων άλλων κρατών που εμπλέκονται στο Κυπριακό για βλάκες ή η βλακεία του ιδίου δεν έχει όρια. Δεν ξέρω ποιος λογικός άνθρωπος θα διαφωνούσε με το ότι ως αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών του Δημήτρη Χριστόδια, οδηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια τα πράγματα στο Κυπριακό σε μια δύσκολα ανατρέψιμη κατάσταση:

• Η απόφασή του να προωθήσει σε μια κρίσιμη περίοδο για το Κυπριακό τον Τάσο Παπαδόπουλο στην προεδρία.
• Η απόφασή του να πει όχι στο Σχέδιο Ανάν που σύμφωνα με την επίσημη αξιολόγηση του κόμματός του επανένωνε την Κύπρο και αναιρούσε την κατοχή.
• Η εμμονή του μετά την εκλογή του στην προεδρία στην 8η Ιουλίου, οταν ο Ταλάτ ακόμα υποδείκνυε την ετοιμότητα της πλευράς του να ξεκινήσει τις συνομιλίες βάσει του Σχεδίου Ανάν.
• Το σύνθημα του "λύση για Κυπρίους από Κυπρίους" και η πεισματική του άρνηση να αποδεχθεί χρονοδιαγράμματα στις συνομιλίες, γεγονός που διευκόλυνε και επιτάχυνε την παγίωση των τελεσμένων και
• Η εξαγγελία της πρόθεσής του να μη εγείρει βέτο στην αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκέμβριο.

Όλες αυτές οι επιλογές του Δημήτρη Χριστόφια έδωσαν στην Τουρκία τη δυνατότητα τα τελευταία χρόνια, παρά το γεγονός ότι είναι η κατέχουσα δύναμη στην Κύπρο, παρά το γεγονός ότι είναι υπόλογη για τον εκτοπισμό του ενός τρίτου του πληθυσμού της Κύπρου, παρά το γεγονός ότι έχει βρεθεί ένοχη πολλές φορές για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κυπρίων, όχι μόνο να μην επωμίζεται κόστος, αλλά να επιβραβεύεται με διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να αισθάνεται καθόλου πλέον την πίεση του Κυπριακού.

Το πιο εξωφρενικό όμως είναι ότι ενώ οι Ελληνοκύπριοι είναι στην ουσία αυτοί που αδικήθηκαν το 1974 να επωμίζονται στην ουσία το κόστος του Κυπριακού, ή καλύτερα της μη λύσης του Κυπριακού, ως αποτέλεσμα των επιλογών του Δημήτρη Χριστόφια.

Φυσικά, συμπεραίνοντας από τις τραγικά σπασμωδικές αντιδράσεις του σε σχέση με την πρόθεση του Έρογλου να πολιτογράφηση μερικές ακόμη χιλιάδες έποικους ή με το δρομολόγιο Αμμοχώστου Λατάκειας, δύσκολα οδηγούμαστε σε άλλο συμπέρασμα από το ότι ο Πρόεδρός μας, πάσχει από πολιτικό αυτισμό. Ζει σε ένα δικό του κόσμο, τον οποίο διαμορφώνει ο τρόπος σκέψης που του επέβαλε η κατήχηση στην ιδεολογία του κόμματός του, και μέσα σε αυτόν, είναι ανίκανος να αντιληφθεί τις όχι μόνο τις κοσμογονικές εξελίξεις που συντελέστηκαν την τελευταία εικοσαετία παγκοσμίως, αλλά ούτε και τις επιδράσεις που είχαν στη διαμόρφωση των γεωπολιτικών ισορροπιών γύρω από το Κυπριακό. Απόδειξη για το τελευταίο δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η εμφάνισή του στην πρόσφατή του επίσκεψη στη Μόσχα και η εξέλιξη των τουρκο-ρωσικών σχέσεων.

Σήμερα, ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει καταφέρει με την πολιτική του να διευκολύνει την αναβάθμιση των κατεχομένων σε μια νομική οντότητα που θα τυγχάνει ολοένα ευρύτερης αποδοχής διεθνώς. Οι εξελίξεις με τη Συρία είναι απλώς προπομπός του τι έπεται. Το ροκάνισμα του χρόνου ελλείψει χρονοδιαγραμμάτων στις συνομιλίες μετά την εκλογή του τον Φεβράρη του 2008, είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή των φιλοντενκτασικώνστην εξουσία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Μέχρι τον Απρίλιο του 2010, αναμένεται ότι και ο Ταλάτ, στον οποίο επένδυσε, όπως ο ίδιος ο Χριστόφιας έλεγε, τόσες ελπίδες για συνεννόηση, θα έχει την ίδια τύχη με τον Σογιέρ.

Άρα οι ελπίδες για συννενόηση γίνονται πλέον μηδέν. Οι προοπτικές περαιτέρω αναβάθμισης του ψευδοκράτους όλο και βελτιώνονται. Έστω κι αν επιτευχθεί συμφωνία για συνολική λύση πλέον με τον Ταλάτ μέχρι τον Δεκέμβρη, είναι αμφίβολο αν θα τύχει αποδοχής τόσο από τους Ελληνοκύπριους όσο και τους Τουρκοκύπριους.

Έτσι, το να διαβάζει κάποιος, πως ο Δημήτρης Χριστόφιας εγείρει αξιώσεις στο εδαφικό που ακόμη όταν η Τουρκία καιγόταν για ημερομηνία ένταξης και η Κυπριακή Δημοκρατία μπορούσε να αποφασίσει για το μέλλον της πρώτης, η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν είχε εγείρει, τότε είναι αδύνατον πλέον να μιλάς για έναν σοβαρό άνθρωπο.

Εν πάση περιπτώσει, αν και για τους πιο πάνω λόγους έχω σοβαρές αμφιβολίες όχι μόνο για τη σοβαρότητα του Προέδρου αλλά και για την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται και να αξιολογεί ορθά τις εξελίξεις ώστε να κρίνει και να αποφασίζει αναλόγως, δεν έχω λόγο να αμφισβιτώ τον πατριωτισμό του.

Απευθυνόμενος λοιπόν στον πατριωτισμό του Προέδρου, τον καλώ να προβεί σε μια αξιολόγηση της πολιτικής του, των αποτελεσμάτων της και προπαντός των περαιτέρω προοπτικών της. Κι αν θέλει να αποφύγουμε τα χειρότερα, ας μην διστάσει να παραιτηθεί και να οδηγηθούμε σε εκλογές. Αυτή τη στιγμή παίζονται όλα κορώνα γράμματα. Και με Πρόεδρό τον Χριστόφια για άλλα 3,5 χρόνια, το διακύβευμα είναι τεράστιο.

Υ.Γ. Η σημερινή εξέλιξη σε σχέση με τη μετάβαση προσκυνητών στον Άγιο Μάμα είναι ενδεικτική του τι θα ακολουθήσει με το οδόφραγμα του Λιμνήτη. Αρχικά θεωρήθηκε πως το άνοιγμά του ήταν αναγκαία συνθήκη για τη θετική αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκέμβριο. Όπως πανε τα πράγματα, ούτε τον Λιμνήτη δεν θα χρειαστεί να ανοίξουν οι Τούρκοι για την αξιολόγησή τους.

Η τραγικότητα της 20ής Ιουλίου...

...δεν οφείλεται στην εισβολή και την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο αλλά στις ενέργειες των Ελληνοκυπρίων που διαιωνίζουν την παραμονή τους…

Άντε, και του χρόνου πάλι πρόσφυγες!

Σε αυτόν τον τόπο παρόλο που έγινε πλέον αγνώριστος, στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει. Για αυτό πιθανόν να ευθύνεται το αδύναμο μνημονικό των Ελληνοκυπρίων. Κι αυτό γιατί, κανένας ίσως άλλος λαός του κόσμου δεν θα συνέχιζε να εμπιστεύεται την ίδια πολιτική ηγεσία μετά από μια ανάλογη εθνική συμφορά όπως αυτήν του 1974. Εκείνους τους ανθρώπους που προκάλεσαν την πολιτική ανωμαλία του 1963/64 και την άρσης της ισχύος του μισού συντάγματος της Ζυρίχης, τους ανθρώπους που δημιούργησαν τις παραστρατιωτικές ομάδες της τότε εποχής που δρούσαν με στόχο την Ένωση, εκείνους που με την πολιτική τους οδήγησαν τα πράγματα σε σύγκρουση με την Τουρκία, εκείνους που ευθύνονταν για τη σύσταση της ΕΟΚΑ Β και το πραξικόπημα με τα γνωστά του επακόλουθα, εκείνους τους ανθρώπους θα τους είχε απομονώσει, θα τους είχε απομακρύνει από την πολιτική ζωή και θα τους είχε τιμωρήσει. Ο οποιοσδήποτε λαός, πλην των Ελληνοκυπρίων.

Γιατί μόνο οι Ελληνοκύπριοι θα κατάφερναν να αναγάγουν εκείνους τους ηγέτες που έπαιξαν κορώνα-γράμματα την τύχη τους, χάνοντας στο τέλος τη μισή τους πατρίδα, σε σύμβολα ενός εθνικού αγώνα που δήθεν διεξάγουν. Αποτέλεσμα είναι αυτός ο αγώνας να γίνεται στην πραγματικότητα για το καθετί είναι άσχετο με την προφασιζόμενη δικαίωσή του. Η διεξαγωγή του υπό τους πιο πάνω όρους όμως βολεύει. Όχι όλους φυσικά, αλλά αρκετούς.

• Βολεύει για παράδειγμα εκείνους που δίνουν σε πλατείες, λεωφόρους και γυμναστήρια τα ονόματα εκείνων που τορπίλισαν το σύνταγμα και την ειρήνη στην Κύπρο.
• Βολεύει τους αυτόκλητους εθνοσωτήρες και εθνάρχες που κάτω από τη αδιαφάνεια των ράσων τους επιδίδονται στις πιο ανατριχιαστικές ραδιουργίες εις βάρος της κοινωνίας.
• Βολεύει την ΟΕΛΜΕΚ που ανέλαβε τη μπουμπουνοποίηση της νεολαίας έναντι αδρής αμοιβής.
• Βολεύει την ΠΑΣΥΔΥ, η οποία πάντα θα είναι αντίθετη στη διευθέτηση του Κυπριακού, προφασιζόμενη φόβους για τα βασιλικά της κεκτημένα.
• Βολεύει εκείνους τους αγύρτες που φώλιασαν στη βουλή, στο προεδρικό, το υπουργικό συμβούλια, την αστυνομία και τη δικαιοσύνη για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους.
• Βολεύει όλους εκείνους που χωρίς να εργάζονται καταφέρνουν να ζουν από τους κόπους τρίτων χάρις στην ανοχή της πολιτείας.
• Βολεύει τους πάτρονους που ξέρουν να εξασφαλίζουν την ανοχή της πολιτείας.
• Βολεύει τους εμπόρους όπλων που χωρίς το Κυπριακό δεν θα σταύρωναν παραγγελία στην Κύπρο.
• Βολεύει εκείνους που προτιμούν νάναι καπετάνιοι σε μια βάρκα που βουλιάζει παρά συγκαπετάνιοι σε ένα πλοίο.
• Βολεύει όλους εκείνους που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε πως με την πάροδο του χρόνου βελτιώνεται το ισοζύγιο δυνάμεων με την Τουρκία.
• Βολεύει όλους εκείνους που μασκαρεύουν τον αέρα τον κοπανιστό που πουλούν με πατριωτισμό.

Αφού λοιπόν μας βολεύει το ψέμα, ας βολευτούμε στα αντίσκηνα για πάντα.

Όμηροι των εαυτών μας

Διαβάζοντας τις τελευταίες εβδομάδες ειδήσεις σχετικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων, δημιουργείται η εντύπωση πως το Κυπριακό βρίσκεται στην τελική του ευθεία, με τις δύο κοινότητες να έχουν γεφυρώσει σε μεγάλο βαθμό τις διαφορές τους σε διάφορες πτυχές, περιλαμβανομένης και της συνταγματικής. Αυτή η εξέλιξη αποδίδεται στην αποφασιστικότητα των Χριστόφια και Ταλάτ να λύσουν το πρόβλημα, γεγονός που αποτελεί μια πρωτόγνωρη συγκυρία στην εξηντάχρονη ιστορία του Κυπριακού. 

Είναι όμως αυτό μια αναγκαία και επαρκής συνθήκη που θα οδηγήσει τα πράγματα σε λύση; Εξαρτάται πράγματι η λύση του Κυπριακού από το κατά πόσον οι Χριστόφιας και Ταλάτ συμφωνήσουν σε ένα πλαίσιο λύσης, το οποίο όπως ήδη έχουν διακηρύξει, θα θέσουν σε δημοψήφισμα; Πλην των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν έχει κανείς άλλος λόγο στην ειρηνευτική διαδικασία στην Κύπρο; Ή μήπως υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που μπορούν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο προς διευκόλυνση της διαδικασίας;

Ας εξετάσουμε λοιπόν κάποια πράγματα. Πολλές φορές δηλώθηκε από Ελληνοκύπριους πολιτικούς πως το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα. Αν και η θέση αυτό ήταν η μόνιμη επωδός της κυβέρνησης Παπαδόπουλου για να αποπροσανατολίσει από τις δικές της ευθύνες για το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει το Κυπριακό μετά το δημοψήφισμα, δεν παύει από το να αντανακλά σε κάποιο βαθμό τη σημασία που έχει η Τουρκία, η οποία είναι κατέχουσα δύναμη στην Κύπρο και με το ειδικό της οικονομικό, στρατιωτικό και γεωπολιτικό της βάρος δύναται να επηρεάζει καθοριστικά τις εξελίξεις όπως και τη συμπεριφορά της τουρκοκυπριακής ηγεσίας. Αυτό άλλωστε είχε διαφανεί με τον παραγκωνισμό του Ραούφ Ντενκτάς παραμονές του δημοψηφίσματος. 

Τη στάση που τήρηση έναντι του Ραούφ Ντενκτάς όπως και του εθνικιστικού στρατιωτικού κατεστημένου γενικότερα τότε η τουρκική κυβέρνηση την είχε υπαγορεύσει η προοπτική εξασφάλισης ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να γίνει αυτό προηγήθηκε μια τιτάνια διπλωματική προσπάθεια με εμπλοκή όχι μόνο των Ηνωμένων Εθνών αλλά και ευρωπαϊκών κρατών όπως και των ΗΠΑ, με τις τελευταίες να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις στους Ευρωπαίους ηγέτες να μην αφήσουν την Τουρκία έξω από την ΕΕ.

Συγκρίνοντας έτσι το τότε σκηνικό με το σημερινό, διαπιστώνουμε πως αυτή η καταλυτική συνιστώσα  απουσιάζει. Από τη μια, οι ΗΠΑ έχουν αποφύγει να εμπλακούν στη διαδικασία των συνομιλιών. Ας μην ξεχνάμε πως αυτό ήταν άλλωστε και η επιθυμία του Προέδρου Χριστόφια: Λύση για τους Κυπρίους από τους Κυπρίους. Από την άλλη, στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ έχουν εκφράσει ξεκάθαρα την αντίθεσή τους οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Γαλλίας που κατέχουν ένα μεγάλο ειδικό βάρος τόσο στην Ευρώπη των 27 όσο και την Ευρωζώνη.

Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω, μπορούμε να διερωτηθούμε, τι κίνητρο είναι δυνατόν να έχει η Τουρκία να αφήσει τον -μοναχικό καβαλάρη πλέον- Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να συμφωνήσει σε λύση του Κυπριακού όταν η ίδια δεν μπορεί να εξασφαλίσει ένα σημαντικό αντάλλαγμα, όπως π.χ. την ένταξη στην ΕΕ. Χωρίς αμφιβολία, το Κυπριακό είναι μεν πονοκέφαλος για την Τουρκία. Ωστόσο είναι και όμηρός της.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, , ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν διαθέτει πολλές επιλογές. Αναμφίβολα, η  συνέχιση των διαπραγματεύσεων με στόχο την επίτευξη συμφωνίας παρά τις ρήξεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο επιβάλλεται μια και η διακοπή τους θα είχε ολέθριες συνέπειες, ιδίως μετά την εκλογική νίκη του Έρογλου. Ταυτόχρονα όμως, η κατάσταση επιβάλλει όπως γίνουν και κινήσεις στο εξωτερικό. Με στόχο την αλλαγή του σκηνικού σε ό,τι αφορά την προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Αυτό δεν είναι φυσικά κάτι που εύκολα μπορεί να επιτευχθεί και απαιτείται οραματισμός, προγραμματισμός και διπλωματική δεξιοτεχνία. Ειδικά στην περίπτωση του Δημήτρη Χριστόφια, απαιτείται επιπλέον και δυνατότητα υπέρβασης ιδεολογικών προσεγγίσεων.

 Κρίνοντας όμως από τον τρόπο και το σκοπό που ο Κύπριος Πρόεδρος προσέγγισε τον Αμερικανό ομόλογό του στην κοινή διάσκεψη ΕΕ-ΗΠΑ τον Απρίλιο (ο Χριστόφιας ζήτησε από τον Ομπάμα να πιέσουν οι ΗΠΑ την Τουρκία) και τον τρόπο με τον οποίο η κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε όταν πρωτοανακοινώθηκε η είδηση πως η Αμερικανίδα υπουργός εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον θα συναντιόταν με τον Ταλάτ, θα ήταν μάταιο να αναμένουμε πως η κυπριακή διπλωματία θα δράσει βάσει ενός συγκεκριμένου σχεδίου, κι αυτό γιατί ένα τέτοιο σχέδιο δεν το έχει. Λαμβάνοντας επιπρόσθετα και την ευρωπαϊκή εμβέλεια του Δημήτρη Χριστόφια, τη δυνατότητά του δηλαδή να επηρεάζει τη λήψη αποφάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κάθε προσδοκία πως θα είναι δυνατή η επανάληψη του σκηνικού του 2004 είναι μάταιη.

Με άλλα λόγια, είμαστε πλέον όμηρος του εαυτού μας.