Πάμε καλά (για την ώρα)

Ο πρώην υπουργός του βενεζουελάνου προέδρου Ούγκο Τσάβεζ, ο αριστερός οικονομολόγος και εκδότης Τεοδόρο Πετκόφ, διηγήθηκε πριν μερικά χρόνια σε μια συνέντευξη την εξής ιστορία για τον ηγέτη της χώρας του:

"Είναι πολύ αυθόρμητος. Είναι η γλώσσα του που τον κυβερνά. Εκστομίζει πράγματα που αναγκάζεται κατόπιν να ανακαλέσει. Μια μέρα είπε 'Φίλοι, θα βγούμε από το ΔΝΤ!'. Κάποιος, βρήκε το κουράγιο, δεν ξέρω πως, και του είπε 'Πρόεδρε, αν βγούμε από το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος θα είναι 30 δισεκατομμύρια δολάρια και θα πρέπει να το πληρώσουμε την επόμενη μέρα. Και δεν έχουμε τόσα λεφτά'. (Ο Τσάβεζ) δεν ξαναμίλησε για αυτό ποτέ ξανά".

Αδιαμφισβήτητα, ο πρόεδρος της νοτιοαμερικανικής αυτής χώρας είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της διεθνούς πολιτικής. Αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά -ή σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον- στην αντικαπιταλιστική του ρητορική του ή τον απρόβλεπτο του χαρακτήρα του και στις αντιφάσεις της πολιτικής του αλλά και στο ίδιό του το παρελθόν, ενός αποτυχημένου αντιμνημονιακού πραξικοπηματία που καταπατάει τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του.

Η ιστορία του Τσάβεζ πάει πίσω στη δεκαετία του 80. Το 1989, εξελέγη για δεύτερη φορά στο προεδρικό αξίωμα της χώρας,  ο Κάρλος Ανδρές Πέρεζ, ο οποίος είχε στρέψει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας τα πυρά του κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των πολιτικών του. Το είχε μάλιστα χαρακτηρίσει ως "βόμβα νετρονίου που σκοτώνει τους ανθρώπους αλλά αφήνει τα κτήρια ανέπαφα". Υποσχέθηκε πως δεν θα εφήρμοζε τις πολιτικές του.

Εν τέλει, τον Φεβρουάριο του 1989 αμέσως αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του, συμφώνησε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην παραχώρηση ενός δανείου ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη χώρα του υπό τον όρο ότι η κυβέρνησή του θα αποδεχόταν ένα πακέτο μέτρων βασισμένο στη λεγόμενη "Συναίνεση της Ουάσιγκτον".

Αυτό το πρόγραμμα που προτάθηκε στη Βενεζουέλα, όπως και ανάλογα που προτάθηκαν σε άλλες χώρες, προέβλεπαν μεταρρυθμιστικές πολιτικές που στόχο είχαν την ενδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας των κατά κανόνα αναπτυσσόμενων χωρών που προσέφευγαν σε αυτό δια μέσω της φιλελευθεροποίησης των αγορών υπηρεσιών, προϊόντων, εργασίας και χρήματος, δημοσιονομικής εξυγίανσης, φορολογικών μεταρρυθμίσεων, κατάργησης επιχορηγήσεων και της διοχέτευσης κονδυλίων για τη μόρφωση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των φτωχότερων τάξεων της χώρας. 

Ο Πέρεζ προέβη σε δραστικές περικοπές κρατικών δαπανών που προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις, τις οποίες επιχείρησε να καταπολεμήσει με τη βία. Αποτέλεσμα της βίας που άσκησαν τα κρατικά σώματα ασφαλείας ήταν να χάσουν τη ζωή τους μέχρι και τρεις χιλιάδες άτομα στις ταραχές που ακολούθησαν και έμειναν στην ιστορία ως "Caracazo". 

Το 1992, οι "αντιμνημονιακές δυνάμεις" της χώρας με ηγέτη τον Τσάβεζ, αξιωματικού του στρατού της χώρας και ηγέτη της παραστρατιωτικής οργάνωσης ΜΒΡ-200, επιχείρησαν να ανατρέψουν τον Πέρεζ και να καταργήσουν τη "δικτατορία του ΔΝΤ". Το αιματηρό αυτό κίνημα εντέλει απέτυχε, ο Τσάβεζ φυλακίστηκε αφού πρόλαβε να υποσχεθεί πως η εκπλήρωση της αντιμνημονιακής του υπόσχεσης αναβλήθηκε "por ahora," δηλαδή για την ώρα. Ακολούθησε δεύτερο αποτυχημένο πραξικόπημα, από άλλους αυτή τη φορά, το ίδιο έτος. Στο τέλος, ο πρόεδρος Πέρεζ αποπέμφθηκε από την προεδρία της χώρας το 1993 όταν κατηγορήθηκε για διαφθορά και ένα χρόνο αργότερα, ο Τσάβεζ, ο οποίος δεν είχε κατηγορηθεί για κανένα έγκλημα, αφέθηκε ελεύθερος από τον νέο πρόεδρο της χώρας Ραφαέλ Καλδέρα.

Το 1998, ο Τσάβεζ συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές για πρώτη φορά, και χάριν στην επαναστατική του ρητορική που υποσχόταν την ανατροπή του κατεστημένου και την δημιουργία ενός νέου κράτους, εξασφάλισε την υποστήριξη των φτωχών και αμόρφωτων στρωμάτων του πληθυσμού και με 56% των ψήφων εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος. Αυτό το αξίωμα το κατέχει ακόμη και σήμερα χάριν μεταξύ άλλων στις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που αναγκάστηκε να επιβάλει με προεδρικό διάταγμα, αφού οι συμπατριώτες του απέρριψαν σχετικές προτάσεις στο δημοψήφισμα του 2007. Ο Τσάβεζ τότε, είχε παραδεχτεί πάλι ήττα, έσπευσε ωστόσο να τονίσει πως ήταν και πάλι "por ahora".

Την ίδια χρονιά, επωφελούμενη από τις ψηλές τιμές του πετρελαίου, η Βενεζουέλα κατάφερε να αποπληρώσει το χρέος της προς το ΔΝΤ. Σε κάποιο βαθμό αυτό ήταν και αποτέλεσμα μιας κάπως πιο πραγματιστικής προσέγγισης του Τσάβεζ σε θέματα οικονομικής πολιτικής στα πρώτα χρόνια κυρίως της προεδρίας του.

Ωστόσο, από τότε που ανέλαβε την εξουσία, ο άλλοτε πραξικοπηματίας Τσάβεζ, ο οποίος με τη σειρά του το 2002 κατάφερε να καταστείλει με τη βοήθεια του μεγαλύτερου πλουτοκράτη της χώρας μια εξέγερση εναντίον του που συνοδεύτηκε και από στρατιωτικό πραξικόπημα, αποφεύγει να λογοδοτήσει για την πολιτική του. Αυτή μάλιστα, συχνά χαράζεται αυτοσχέδια και εξαγγέλλεται ζωντανά από την τηλεόραση, στα πλαίσια της εκπομπής του "Αλό πρεζιδέντε".

Στα πλαίσιά της, καλούνται να λογοδοτήσουν οι υπουργοί του για την πολιτική της κυβέρνησής του και όχι σπάνια, ανασχηματίζει το υπουργικό του συμβούλιο επίσης σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση επιλέγοντας καινούργιους υπουργούς από τους παρευρισκόμενους στο ακροατήριο που στην πλειοψηφία τους είναι υποστηρικτές του και συχνά στερούνται στοιχειωδών γνώσεων.

Το κατά πόσον οι χαμηλές επιδόσεις της χώρας σε ό,τι αφορά τη διαφάνεια έχουν να κάνουν με το ότι ουσιαστικά είναι δυνατό όλος ο λαός της χώρας να λογοδοτεί στον πρόεδρο Τσάβεζ ή αντίστροφα, το ότι οι Βενεζουελάνοι λογοδοτούν στον βολιβάριο ηγέτη έχει να κάνει με το ότι στη χώρα δεν υπάρχουν θεσμοί που εμπεδώνουν τη διαφάνεια, είναι ένα ερώτημα φιλοσοφικό.

Το τι όμως είναι γνωστό, είναι πως η μη κυβερνητική οργάνωση Transparency International κατέταξε τη Βενεζουέλα πέρσι στην 172ή θέση ανάμεσα σε 183 χώρες. Η δίκαιη κοινωνία που υποσχέθηκε ο Τσάβεζ στους συμπατριώτες του είναι βυθισμένη στο έγκλημα και τη διαφθορά. Οι ληστείες, οι απαγωγές και οι φόνοι είναι στην ημερήσια τάξη και κάθε χρόνο δολοφονούνται κατά μέσο όρο 10 χιλιάδες άνθρωποι επί συνόλου 27 εκατομμυρίων κατοίκων. 

Και μια και μιλάμε για δίκαιες κοινωνίες θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε πως ένας από τους πιο μεγάλους θαυμαστές του βενεζουελάνου βολιβάριου ηγέτη στην Ευρώπη τυγχάνει να είναι ο κύπριος ομόλογός του Δημήτρης Χριστόφιας. Και όχι τυχαία.

Κι ούτε μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο ότι και οι δύο έχουν παρόμοιες απόψεις για το ΔΝΤ, τις πολιτικές που επιβάλλει, την οικονομία της αγοράς, και με τη σειρά του δεν είναι και σύμπτωση πως η αναζήτηση και από τους δύο ηγέτες για εναλλακτικές οδούς προς την οικονομική ανάπτυξη, οι οποίες έχουν ως στόχο να παρακάμψουν τους νόμους της αγοράς, μια και οι δύο είναι λαϊκιστές και δεν αναγνωρίζουν τη γνώση που διαθέτουν οικονομολόγοι, έχει ως παρόμοια αποτελέσματα:

• Η ανεργία στη Βενεζουέλα ήταν το 2010 12%, ενώ στην Κύπρο ξεπέρασε ήδη το 10%.
• Η αξιολόγηση της Βενεζουέλας, του πέμπτου μεγαλύτερου εξαγωγέα υδρογονανθράκων παγκοσμίως, από τους S&P, Moody's και Fitch είναι ΒΒ-, Β2 και Β+, σε σύγκριση με ΒΒ, Βa3 και ΒΒ+ αντιστοίχως για την Κύπρο. Σαβούρα και οι δύο.
• Ή απόδοση του δεκαετούς ομολόγου της Βενεζουέλας με ρήτρα το δολάριο που λήγει το 2019, διαπραγματεύεται στη δευτερογενή αγορά  με πάνω από 11%, ενώ το δεκαετές ομόλογο της Κύπρου με ρήτρα το ευρώ που λήγει το 2020 έχει απόδοση πάνω από 16% στη δευτερογενή αγορά.
• Ο πληθωρισμός στη Βενεζουέλα είναι ένας από τους ψηλότερους στον κόσμο (με μέσο όρο κοντά στο 30% την τελευταία τετραετία), παρά τις επιχορηγήσεις στην παραγωγή τροφίμων ή τη διάθεση επιχορηγημένων καυσίμων στην εγχώρια αγορά, ενώ στην Κύπρο αν και αισθητά χαμηλότερος, είναι ένας από τους ψηλότερους στην Ευρωζώνη.
• Χάριν στον ορυκτό της πλούτο, η Βενεζουέλα του Τσάβεζ κατόρθωσε να απαλλαγεί από την κηδεμονία του ΔΝΤ, ενώ η Κύπρος του Χριστόφια αισιοδοξεί πως θα μπορέσει να πράξει το ίδιο αξιοποιώντας τους υδρογονάνθρακές της, αν δεν καταφέρει να την αποφυγή όλως διόλου με ένα ρωσικό δάνειο.

Υπάρχει όμως και μια διαφορά:

Η αγωνία των Βενεζουελάνων για το μέλλον τους θα παρατείνεται επ' άπειρον ενόσω θα αδυνατούν να απαλλαγούν από την απόλυτη εξουσία του προέδρου τους, παραμένοντας εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο της φτώχειας, της διαφθοράς και αμορφωσιάς.

Στην περίπτωση της Κύπρου όμως, φαίνεται πως παρά τις σοβαρές αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματός της, οι κάτοικοί της φαίνεται να έχουν αναγνωρίσει τις αδυναμίες της πολιτικής του προέδρου τους με αποτέλεσμα ο τελευταίος να έχει αποφασίσει να μην επαναδιεκδικήσει δεύτερη θητεία, ώστε να αποφύγει μια εξευτελιστική εκλογική ήττα.

Εξ ου και ο τελευταίος αποφάσισε να επιταχύνει την ολοκλήρωση του μεγαλοφυούς του έργου εντός των επομένων 6 μηνών που του έχουν εναπομείνει ως προέδρου. Το κατά πόσον θα υπογράψει μνημόνιο με την τρόικα, παραμένει το μεγαλύτερο μυστικό. "Por ahora".

Η ευκαιρία που θα χάσει το ΑΚΕΛ

Η καταξίωση του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος SPD μετά το 1945 στη συνείδηση των Γερμανών ψηφοφόρων δεν υπήρξε αυτόματα προϊόν της προηγηθείσας δράσης του κόμματος μεταξύ του Α' και Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν αποτέλεσμα της απόφασής του να αναθεωρήσει μεταπολεμικά την ιδεολογία του και να την προσαρμόσει στις απαιτήσεις μιας σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας. Το SPD είχε αντισταθεί όσο κανένα άλλο κόμμα όχι μόνο κατά του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος του Χίτλερ το οποίο εντέλει οδήγησε την υφήλιο στο χάος αλλά και στο Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας, το KPD, το οποίο διευκόλυνε με τη δράση του, που στόχευε στην υπονόμευση του κοινοβουλευτισμού, την άνοδο των ναζί.

Νικητής στις πρώτες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Δυτική Γερμανία το 1949 αναδείχθηκε ο Κόνραντ Άντεναουερ, ο ηγέτης των χριστιανικών κομμάτων CDU/CSU με 31% των ψήφων και το SPD του Κουρτ Σούμαχερ εξήλθε δεύτερο κόμμα με 29%.

Το χάσμα στη διαφορά των ψήφων που πήραν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα διευρύνθηκε περαιτέρω στις εκλογές του 1953 και ξεπέρασε το 16% των ψήφων, ενώ στις εκλογές του 1957 παρά τη μικρή αύξηση των ποσοστών της SPD, οι Χριστιανοδημοκράτες του "Γέροντα," όπως αποκαλείτο ο Άντεναουερ, πέτυχαν τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία τους εξασφαλίζοντας την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων. Οι Δυτικογερμανοί είχαν πειστεί για την αξία και τα οφέλη του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος που βασιζόταν στην οικονομία της αγοράς, της σταθερότητας του δημοκρατικού πολιτειακού συστήματος και της ασφάλειας από τη συμμετοχή στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, άλλως ΝΑΤΟ, και αναγνώριζαν μόνο στους Χριστιανοδημοκράτες την ικανότητα της ορθής διαχείρισης των κοινών. Δεν ήθελαν να παίξουν αυτά τα επιτεύγματά κορώνα-γράμματα εμπιστευόμενοι τα μαρξιστικά ιδεώδη του Έριχ Όλενχάουερ, διαδόχου του εν τω μεταξύ θανόντος Σούμαχερ.

Αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα που αντανακλούσαν την ωρίμανση των Γερμανών ψηφοφόρων που άντλησαν διδάγματα από τις προπολεμικές επιλογές τους, ανάγκασαν εν τέλει την SPD να αναθεωρήσει όχι μόνο την τακτική που θα ακολουθούσε μετέπειτα στις εκλογές αλλά και τη στρατηγική της όπως εκφραζόταν από την ιδεολογία της. Στο συνέδριο του Μπαντ Γκόντεσμπεργκ, ένα προάστιο της τότε πρωτεύουσας Βόννης, το SPD αποφάσισε το 1959 να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό της ιδεολογίας της και από εργατικό κόμμα να γίνει λαϊκό κόμμα. στρέφοντάς την πλάτη της στον μαρξισμό. Στόχος της ήταν να γίνει κόμμα εξουσίας.

Η απόφαση αυτή ήταν καθοριστικής σημασίας όχι μόνο για τα μετέπειτα εκλογικά της αποτελέσματα και την πολιτική ζωή της Γερμανίας αλλά και για την παγκόσμια ιστορία. Η άνοδός της SPD στην εξουσία ηγουμένης κυβερνητικού συνασπισμού με τους Φιλελεύθερους του FDP το 1969 (προηγήθηκε ο "μεγάλος συνασπισμός" με τους Χριστιανοδημοκράτες μεσούσης της προηγούμενης κοινοβουλετικής περιόδου), της έδωσε την ευκαιρία με καγκελάριο τον Βίλι Μπράντ να προωθήσει αποτελεσματικά μεταρρυθμίσεις όχι μόνο στο κοινωνικό σύστημα της χώρας αλλά και να ενδυναμώσει τη θέση των εργαζομένων στις επιχειρήσεις δίδοντας τους τη δυνατότητα επηρεασμού της λήψης εταιρικών αποφάσεων αλλά και να εισαγάγει μια πολιτική συμφιλίωσης με πρώην αντιπάλους στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τη Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία που επέτρεψε μια σημαντική αποκλιμάκωση της έντασης του Ψυχρού Πολέμου.

Αυτά τα επιτεύγματα έγιναν δυνατά όχι μόνο χάριν της ωρίμανσης των Γερμανών ψηφοφόρων αλλά και της ωρίμανσης της ίδιας της SPD. Αντιλαμβανόμενη τα καλέσματα της εποχής πέτυχε απώτερους στρατηγικούς στόχους ανερχόμενη στην εξουσία όχι ως αποτέλεσμα ενός σχηματισμού περιστασιακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αλλά γιατί έπεισε τους Γερμανούς ψηφοφόρους για την αναγκαιότητα επίτευξής των στόχων εκείνων.

Το περασμένο Σάββατο, το κυπριακό κομμουνιστικό κόμμα ΑΚΕΛ, αποφάσισε να δώσει στον υπουργό Υγείας Σταύρο Μαλά το χρίσμα του υποψηφίου για τις εκλογές του 2013. Η απόφαση αυτή του εκτάκτου συνεδρίου του κόμματος δεν συνοδεύτηκε από καμιά προσπάθεια αναθεώρησης της ιδεολογίας του κόμματος, το οποίο είδε τη δημοτικότητα του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια να κατακρημνίζεται ως αποτέλεσμα κυρίως ως αποτέλεσμα της οικονομικής του πολιτικής αλλά και των χειρισμών του που οδήγησαν στην έκρηξη στο Μαρί. Αφετηρία για αυτές του τις αποφάσεις, ήταν η αγκυλώσεις του Χριστόφια και του κόμματός του στον Μαρξισμό-Λενινισμό και στις σταλινικές νοοτροπίες.

Συνεπώς, αν για χάρη της συζήτησης ο Σταύρος Μαλάς, ο οποίος υπερασπίζεται και δεν αποκηρύττει το κυβερνητικό έργο, καταφέρει να διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις και να εκλεγεί, δεν θα είναι αναγκασμένος να εφαρμόσει μια πολιτική που θα εγκρίνει το ΑΚΕΛ και θα είναι συμβατή με την ιδεολογία του; Και δεν θα οδηγήσει η ίδια πολιτική στα ίδια αποτελέσματα;

Συνεπώς, αν πράγματι το ΑΚΕΛ θέλει να διεκδικεί στο μέλλον με αξιώσεις την εξουσία για να πετύχει όλες εκείνες οι υποσχέσεις που έδωσε Χριστόφιας αλλά δεν τίμησε, δεν θα ήταν σήμερα μια ευκαιρία για αυτό να ξεκινήσει την διαδικασία εκ της νέου ίδρυσής του, ώστε να προσαρμοστεί στις σημερινές ευρωπαϊκές και διεθνείς πραγματικότητες και να μπορεί να παράγει πραγματικό έργο.

Αυτούς λοιπόν έχουμε!

Σήμερα ενέκρινε σήμερα το υπουργικό συμβούλιο ένα πακέτο μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Η "έγκριση" αυτή, με τη σειρά της, τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της απόφασης του υπουργικού συμβουλίου από τους κοινωνικούς εταίρους, μια και η υλοποίηση του πακέτου αυτού θα είναι δυνατή μόνο μετά από την ολοκλήρωση του διαλόγου με τους κοινωνικούς εταίρους.

Άρα, μην αγωνιάτε. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε.

Έχουμε κυβέρνηση, κοινοβούλιο, και την Άνω Βουλή των Συνδικαλιστών.

Τα πάντα στο άγραφο σύνταγμα του Δημήτρη Χριστόφια τελούν υπό την αίρεση των συντεχνιών, ως γνωστόν.

Ή καλύτερα, το συνδικαλιστικό κίνημα, η αντιπροσωπευτικότητα του οποίου είναι άγνωστη μια και το Υπουργείο Εργασίας δεν δημοσιεύει τα στοιχεία για τον αριθμό των μελών των συντεχνιών που κατέχει, κυβερνά με δικαίωμα αρνησικυρίας έναν πληθυσμό των 800 χιλιάδων ατόμων αποφασίζοντας για την ευημερία του συνόλου της κοινωνίας.

Με άλλα λόγια, στους Χατζηπέτρου, Κυρίτση και Μωυσέως έχει εκχωρηθεί από τον Χριστόφια η εξουσία να αποφασίζουν για θέματα οικονομικής και κατά συνέπεια εθνικής πολιτικής.

Προσωπικά, δεν είμαι ενάντιος στο θεσμό του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι συντεχνίες έχουν ένα ρόλο στη διαπραγμάτευση συλλογικών συμβάσεων ή στη διεκδίκιση καλύτερων όρων εργασίας. Το να τους παραχωρείται ωστόσο η υπερεξουσία να αποφασίζουν την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, και μάλιστα σε περίοδο βαθιάς κρίσης όταν αποδεδειγμένα οι δεσμεύσεις, αποτελεί όχι μόνο μια εξωφρενική πρακτική που εισήγαγε ο Δημήτρης Χριστόφιας, ή και μια καταστροφική πολιτική επιλογή για χάριν ενός στείρου ιδεολογισμού, για χάριν, με τη σειρά του, της ιδεολογίας. 

Είναι και ένα σύμπτωμα σήψης και διαφθοράς, μια αποτελεί συναλλαγή μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και οργανωμένων συμφερόντων προς επίτευξη αμοιβαίου οφέλους και όχι του γενικότερου καλού. 

Ας μου εξηγήσει κάποιος...

Μετά από ολιγόμηνη απουσία επανέρχομαι. Με ακόμη περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα. Αφορμή όπως θα έχετε φυσικά υποθέσει είναι η πρόσφατη απόφαση του κακουργιοδικείου Λευκωσίας να αθωώσει τους 10 κατηγορούμενους αστυνομικούς για τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών τον Δεκέμβριο του 2005. Για την υπόθεση αυτή έχω να πω πολλά. Δεν θα συνθέσω όμως ένα μακρύ κείμενο αλλά χάριν της συντομίας -και για να μη στραπατσάρω την υπομονή σας- θα παραθέσω απλώς μερικές σκέψεις που συνθέτουν τον προβληματισμό μου.



• Πείστηκα με την υπόθεση Κίτα πως η αστυνομία είναι ένα και το αυτό με το οργανωμένο έγκλημα.
• Ήξερα πως η αστυνομία δέρνει και δεν δέρνεται.
• Έμαθα πως η δικαιοσύνη δεν ξέρει να αποδίδει δικαιοσύνη και να τιμωρήσει αστυνομικούς που εγκληματούν.
• Καταλαβαίνω πως οι νομοθέτες δεν ενδιαφέρονται για το αν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών παραβιάζονται από την αστυνομία.
• Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως οι νομοθέτες, στην πλειοψηφία τους νομικοί, στην απουσία του πόθεν έσχες, για την οποία οι ίδιοι μεριμνούν, έχουν τη δυνατότητα, την ευκαιρία και το κίνητρο να πλουτίζουν.
• Δεν έχω αμφιβολία πως η αδιαφάνεια στην χρηματοδότηση των κομμάτων, στα οποία οι τελευταίοι ανήκουν, συμβάλλει στην εδραίωση της διαφθοράς.
• Είναι ηλίου φαεινότερο πως η κομματοκρατία καθορίζει την ατζέντα της έκαστης κυβέρνησης.
• Είναι τεκμηριωμένο πως οι κομματικοί οργανισμοί των εκάστοτε κυβερνόντων κομμάτων στελεχώνουν την αστυνομία με πλάγιες διαδικασίες με άτομα της δικής τους «εμπιστοσύνης».
• Είναι βέβαιο πως τα άτομα της δικής τους εμπιστοσύνης μπορούν ανά πάσα στιγμή να πλακώσουν εμένα, εσένα και τον καθένα στο ξύλο χωρίς να έχουν να φοβηθούν τίποτα.



Και διερωτώμαι τώρα. Εγώ ως πολίτης, τι ρόλο έχω να διαδραματίσω σε αυτόν τον τόπο; Όταν η δικαιοσύνη ως θεσμός δεν αποδίδει δικαιοσύνη και δεν ελέγχει τα όργανα της τάξης αλλά εξυπηρετεί εκείνους που διόρισαν πολιτικοί χωρίς ίχνος αξιοκρατικών κριτηρίων, που μπορώ να ζητήσω προστασία σε αυτό το κράτος; Όταν η αστυνομία λειτουργεί ως μέσο καταπίεσης των δικαιωμάτων μου, στελεχωμένη με εντεταλμένους διεφθαρμένων κομμάτων και πολιτικών που φτιάχνουν νόμους, που είναι τόσο ελαστικοί ούτως ώστε οι ίδιοι να μην επηρεάζονται, ποια υποχρέωση έχω εγώ να τους τηρώ; Αφού δεν με προστατεύουν από τέτοιους ανθρώπους, γιατί με φορολογούν για να πληρώνονται οι μισθοί τους; Γιατί μου επιβάλλει το κράτος στρατιωτική θητεία, όταν το ίδιο αντί να με προστατέψει μου τσαλαπατά την αξιοπρέπειά μου;

Κουράστηκα πολύ σε αυτόν τον τόπο να ελπίζω. Κουράστηκα να περιμένω πως κάτι θα αλλάξει. Ακόμα και πως μπορώ εγώ ο ίδιος μπορώ να αλλάξω το παραμικρό. Ζητώ συγνώμη αλλά δεν πιστεύω πια σε τίποτα. Η αστυνομία, η δικαιοσύνη, η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία είναι χωσμένες πάνω ως κάτω στη βρομιά της διαφθοράς. Απαιτούν από μένα να τους ψηφίζω, και γω δεν έχω τη δυνατότητα να εκλέγω. Και απαιτούν από μένα να τους αποκαλώ «έντιμους»… τους καραγκιόζηδες.