Και ανύπαρκτος, και στο πουθενά

Ο Νίκος είναι ένα κυπριόπουλο, σχεδόν 9 χρονών. Πηγαίνει στο δημοτικό.

Οι επιδόσεις του στα μαθήματα είναι ανάλογες της προσωπικής του κατάστασης. Είναι παιδί μιας οικιακής βοηθού από μια ασιατική χώρα, η άδεια παραμονής της οποίας έληξε πριν καν γεννηθεί ο Νίκος. Ο πατέρας του, με καταγωγή μια χώρα της Αφρικής, απελάθηκε όταν ήταν 4 χρονών,  αφού απορρίφθηκε η αίτησή του για παραχώρηση ασύλου. Έχει κι ένα αδελφάκι που γέννησε η μητέρα του πριν δύο χρόνια. Εκείνος το φροντίζει τα απογεύματα μέχρι να γυρίσει η μητέρα του από τη δουλειά.

Ο Νίκος μιλά ξένες γλώσσες. Μιλά αγγλικά, σπαστά, όπως του τάμαθε η μάνα του. Επίσης, και κάπως καλύτερα τουλάχιστον, μιλά κι ελληνικά, όπως του τα διδάσκουν στο σχολείο οι δασκάλοι και οι συμμαθητές του. Ως μητρική γλώσσα, ο Νίκος δεν έχει όμως καμία.

Για να πάει σχολείο κάπου σε μια γειτονιά της Λευκωσίας, έπρεπε να ξεπεραστούν οι αντιρρήσεις της μητέρας του, η οποία ανησυχούσε μην τον καταδώσουν στο ιμιγκρέισιον οι δάσκαλοί του ή κανένας συμμαθητής του. Ανάλογη είναι η καχυποψία της έναντι των δημοσίων νοσοκομείων. Ακόμα κι όταν αρρωστάει ο Νίκος ή το αδελφάκι του. Με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται. 

Άλλη χώρα δεν γνώρισε. Έχει ακούσει για χώρες μακρινές όπου ίσως και να ζούνε ακόμη οι παππούδες και οι γιαγιάδες του, οι θείοι του και τα ξαδέλφια του, αλλά η σχέση του με αυτούς κι αυτές είναι περισσότερο βιολογική παρά πολιτιστική. Η πατρίδα του Νίκου είναι η Κύπρος. Και σε δέκα χρόνια θα τον θέλει μάλιστα ντυμένο στο χακί.

Προς το παρόν όμως, η πατρίδα του κάνει σάμπως και ο Νίκος δεν υπάρχει. Γιατί δεν παραδέχεται τα λάθη της. Δεν θέλει να παραδεχτεί πως η μεταναστευτική της πολιτική έχει αποτύχει. Και πως πρέπει να διορθώσει τα λάθη της όχι καλώντας τον Νίκο -ή τον κάθε Νίκο- και την οικογένειά του να πληρώσουν για αυτά. Θα πρέπει επιτέλους να προσφέρει στον Νίκο και την οικογένειά του μια διέξοδο, ενσωματώνοντάς τους στην κοινωνία ως ισότιμα μέλη της. 

Ο ζουπάνος, η δρουζίνα του και το αποκορύφωμα της βλακείας

Αυτήν την ανάρτηση άρχισα να τη γράφω από χτες. Δυστυχώς, όσο περισσότερο σκεφτόμουν το όλο ζήτημα, τόσο πιο έντονα γίνονταν τα χάχανα στα οποία ξεσπούσα σε βαθμό που σήμερα το απόγευμα άρχισε να με πονά η κοιλιά μου από το γέλιο. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως όσο κι αν μου προκαλεί γέλιο η όλη υπόθεση, στην πραγματικότητα είναι μια πολύ σοβαρή και ενδεικτική της ανοχής που τυγχάνει η αντίθετη άποψη επί προεδρίας Χριστόφια.

Ας σοβαρευτούμε. Είναι η υπόθεση του συμπολίτη μας που σέρνεται στα δικαστήρια γιατί "στις 3 Αυγούστου στη Λευκωσία διενήργησε πράξη για την οποία δεν ήταν εξουσιοδοτημένος από το νόμο. Δηλαδή, ενώ οδηγούσε το όχημά του έβγαλε το κεφάλι από το παράθυρο και απευθυνόμενος προς το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας φώναξε 'βλάκα Πρόεδρε παραιτήσου' και συνεπεία αυτού προκάλεσε ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση των κοινών δικαιωμάτων του".

Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο συμπολίτης μας, η υπόθεση του οποίου θα εκδικαστεί στις 5 Ιουνίου, αφού σήμερα δεν παραδέχτηκε ενοχή.

Πρέπει όμως να παραδεχτώ πως αντικρίζοντας την προεδρική λιμουζίνα του ρωσομαθούς προέδρου και της προεδρικής του φρουράς που προσφέρουν το θέαμα ενός σύγχρονου ζουπάνου* και της δρουζίνας** του, ο συμπολίτης μας, θα πρέπει οπωσδήποτε να στάθμισε το πιθανό όφελος από την ενέργειά του, που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να ήταν εκπλήρωση της επιθυμίας του, όπως και το πιθανό κόστος, που στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να είναι να κατηγορηθεί για εξύβριση, του προσώπου του προέδρου της δημοκρατίας  εν τη προκειμένη περίπτωση, και όχι απλώς για "ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση των κοινών δικαιωμάτων του".

Εν πάση περιπτώσει, ο άνθρωπος είπε στον Χριστόφια κατάμουτρα κάτι που πολύς κόσμος πίστευε τότε (και πιστεύει ακόμη) και έλεγε επίσης δημόσια στις δεκάδες διαδηλώσεις που έγιναν έξω από το προεδρικό εκείνον τον καιρό. Πως δηλαδή ο Χριστόφιας επειδή συμπεριφέρθηκε και ενήργησε ανόητα, θα έπρεπε να παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου της δημοκρατίας.

Η τροπή ωστόσο που έχει πάρει η υπόθεση με τον συμπολίτη μας που του φώναξε "βλάκα Πρόεδρε παραιτήσου" (εδώ χρησιμοποιώ τον τρόπο με το οποίο γράφτηκε η είδηση στην ιστοσελίδα του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, εξ ου και το "Πρόεδρε" είναι με κεφαλαίο, διαφορετικά θα έγραφα με κεφαλαίο μόνο το "Βλάκα") φανερώνει τον πανικό του ίδιου του Χριστόφια. Ο πρόεδρός μας -με στόχο να γαντζωθεί στην εξουσία όσο το δυνατό περισσότερο (θέλει λένε οι κακές γλώσσες, αλλά συνήθως αλάνθαστες γλώσσες, να διορίσει πρώτα καινούργιο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ώστε το κόμμα του να μπορεί να βάλει χέρι στις αδειοδοτήσεις τραπεζών)- φαίνεται να έχει δώσει εντολές να διώκονται με κάθε αυστηρότητα όσοι έχουν και εκφράζουν μια κακή άποψη για αυτόν και την πολιτική του.

Φυσικά, μέσα στην κατάσταση του πανικού που βρίσκεται η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται πόση ζημιά προκαλεί στον ίδιο τον Χριστόφια η αναμόχλευση της όλης ιστορίας με την έκρηξη στο Μαρί.

Ας υποθέσουμε πως ο συμπολίτης μας που του φώναξε "βλάκα Πρόεδρε παραιτήσου" καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος αυτός, όποιος κι αν είναι, ό,τι κι αν είναι, θα γίνει στο τέλος λαϊκός ήρωας. Απλώς επειδή είπε έξω από τα δόντια στον Χριστόφια αυτό που πιστεύει η πλειοψηφία των Κυπρίων.

Αν από την άλλη αποσυρθεί η κατηγορία εναντίον του ή αθωωθεί, τότε το πιο πιθανόν είναι ο άνθρωπος αυτός να βρει δεκάδες αν όχι εκατοντάδες ή ίσως και χιλιάδες μιμητές που όποτε θα αντικρίζουν τον Χριστόφια θα του λένε "Βλάκα πρόεδρε παραιτήσου" (από κει και πέρα το "Βλάκα" θα γράφεται με κεφαλαίο).

Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν κι άλλες όπως μαθαίνω. Σήμερα για παράδειγμα γράφει η Αλήθεια πως εκδικάζεται ανάλογη υπόθεση. Επίσης, όπως πληροφορούμαι, πως μία γυναίκα από τη Λεμεσό αντιμετωπίζει ανάλογες κατηγορίες επειδή έφτυσε προς την κατεύθυνση της προεδρικής λιμουζίνας. Όλα αυτά συμβαίνουν μετά την έκρηξη στο Μαρί.

Διερωτώμαι επίσης, αν αυτό που πείραξε τον Χριστόφια τόσο πολύ στην περίπτωση του συμπολίτη που του  που του φώναξε "βλάκα Πρόεδρε παραιτήσου" ήταν το κατά πόσον τον είπε βλάκα, ή επειδή του το είπε φωναχτά και δημόσια ή τον κάλεσε να παραιτηθεί.

Καταληκτικά, θα ήθελα να προσθέσω πως αναμένω με ενδιαφέρον να μάθω ποια γραμμή θα ακολουθήσει η κατηγορούσα αρχή σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος συμπολίτης μας επικαλεστεί το δημόσιο συμφέρον και παρουσιάσει εμπειρογνώμονες στη δίκη για να αποδείξει πως ο Χριστόφιας πράγματι πάσχει από βλακεία, επικαλούμενος τα ευρήματα του ιδίου του πορίσματος  Πολυβίου, τον οποίο ο ίδιος διόρισε.

Καλά, μόνο ένας βλάκας θα έκανε κάτι τέτοιο θα μου πείτε αλλά περί αυτού πρόκειται...

*) Ζουπάνοι ονομάζονταν οι σλάβοι φύλαρχοι στον Μεσαίωνα.
**) Δρουζίνα ονομαζόταν η ένοπλη συνοδεία των ζουπάνων.

Βαράτε, πληρώστε, τελειώσατε!

Σήμερα ήθελα να ασχοληθώ αρχικά με τη χτεσινή διάσκεψη Τύπου του Δημήτρη Χριστόφια, αλλά κρίνοντας (α) από την ανταπόκριση των αναγνωστών με σχόλια στις τελευταίες αναρτήσεις και (β) από το ότι βαρέθηκα να τον ακούω, να τον βλέπω μπροστά μου και να τον σκέφτομαι, αποφάσισα να γράψω μια άλλη ανάρτηση που ίσως να είναι κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Όλοι θυμόμαστε εκείνους τους αστυνομικούς που τον Δεκέμβρη του 2005 βασάνιζαν δύο φοιτητές για 45 λεπτά όπως κατέγραψε μια ερασιτεχνική κάμερα ενός πολίτη. Όλοι θυμόμαστε επίσης πως αυτοί οι δέκα αστυνομικοί σταμάτησαν τους δύο φοιτητές στην οδό Αρμενίας, άρχισαν να τους κακοποιούν και όταν τέλειωσαν το έργο τους, τους μετέφεραν στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού όπου συνέχισαν να τους κακοποιούν. Μετέπειτα, οι αστυνομικοί αυτοί κατέθεσαν μηνύσεις εναντίον των φοιτητών για σωματική βλάβη.

Οι εν λόγω αστυνομικοί βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου όταν διέρρευσε το βίντεο αυτό από τον Πολίτη μετά από μήνες (η τότε Επίτροπος Διοίκησης κατέβαλλε αγωνιώδεις προσπάθειες να κουκουλωθεί η υπόθεση) και αθωώθηκαν το 2009 πρωτόδικα απορρίπτοντας τη βιντεοταινία. Το Ανώτατο εν συνεχεία απεφάνθη πως το βίντεο έπρεπε να γίνει αποδεκτό και για να μην τα πολυλογούμε, οι δεκά τελικά καταδικάστηκαν σε ποινές φοιλάκισης με αναστολή.

Η ιστορία δεν τέλειωσε όμως εκεί. Εναντίον των δέκα κινήθηκε πειθαρχική διαδικασία από την ίδια την Αστυνομία και καταδικάστηκαν σε χρηματικές ποινές 800 ευρώ.

Παρακαλώ διαβάστε την ανακοίνωση Τύπου που η Αστυνομία εξέδωσε πριν λίγο:

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡ. 3

Απόφαση Πειθαρχικής Επιτροπής για την ποινική καταδίκη μελών της Αστυνομίας

Η Πειθαρχική Επιτροπή που συνεδρίασε σήμερα στο Αρχηγείο Αστυνομίας υπό την Προεδρία της Βοηθού Αρχηγού Εκπαίδευσης κ. Μαριάννας Φραντζή, σε σχέση με την πειθαρχική υπόθεση που κινήθηκε εναντίον δέκα μελών της Αστυνομίας με αφορμή πρόσφατη ποινική καταδίκη για το αδίκημα της επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης, αποφάσισε την επιβολή χρηματικής ποινής μέχρι οκτώ ημερομισθίων (ποσό που αντιστοιχεί σε €800 περίπου), στους δέκα κατηγορούμενους, στη βάση των επιβληθεισών ποινών και του σκεπτικού του ποινικού Δικαστηρίου.

Κυρία Μαριάννα μου, πολύ καλή εκπαίδευση κάνατε. Και εις ανώτερα! Ελπίζω όμως να καταλαβαίνετε πως την επόμενη φορά που θα μου κάνει αστυνομικός νόημα να σταματήσω, πως εγώ θα έχω ένα σημαντικό κίνητρο να το βάλω στα πόδια...

Θλιμμένες αρχόντισσες

Έχει λίγες μέρες που προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο να γράψω για ένα ζήτημα που έχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό αλλά δυστυχώς πάντα προκύπτει κάτι άλλο που με έκανε να αναβάλω το γράψιμο. Σήμερα όμως, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών θα ήταν αδύνατο να βρω άλλοθι και έκατσα να γράψω λίγες γραμμές για το θέμα αυτό.

Αφορμή στάθηκε η εμπλοκή μου τα τελευταία χρόνια ως εθελοντής σε μια μη κυβερνητική οργάνωση, το Απανέμι, για να με ξαναπάρει η μνήμη μου σε ένα ταξίδι με μαρτυρίες που άκουσα και τραύματα που είδα σε σώμα και ψυχή των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών που γνώρισα.

Νοερά είμαι μαζί τους, μια και η σκέψη στα μαρτύρια που περνούν δεκάδες χιλιάδες γυναίκες στην Κύπρο και εκατοντάδες εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο που κακοποιούνται από το σύζυγο, τον πατέρα, τον εραστή, τον εργοδότη, τον σωματέμπορο ή τον αστυνομικό δεν είναι κάτι που μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει πέρα.

Ειδικά στη χώρα μας, η οποία αρέσκεται να αποκρύβει με εντυπωσιακές προσόψεις τα θεσμοθετημένα της αίσχη, η σημερινή μέρα δεν είναι παρά μια μέρα που θα πρέπει να μας κάνει να στρέφουμε το βλέμμα στον εαυτό μας με διάθεση για αυτοκριτική.

Κι αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες σειράς γεγονότων που κατέδειξαν ή καλύτερα απέδειξαν το πόσο διαβρωμένο και διεφθαρμένο είναι το Σύστημά μας. Η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία, η Εκτελεστική και η Νομοθετική Εξουσία.

• Είδαμε για παράδειγμα, έναν δολοφόνο και βιαστή δύο γυναικών να κυκλοφορεί ελεύθερος μέρα νύκτα εν γνώσει της διοίκησης των φυλακών, της αστυνομίας και της κυβέρνησης.
• Είδαμε πρέσβη να καταδικάζεται για σεξουαλική παρενόχληση και να του απονέμεται εν συνεχεία προεδρική χάρη.
• Είδαμε γυναίκα να βιάζεται και να παρουσιάζεται στα μέσα ενημέρωσης ως εκμεταλλεύτρια και καμπαρετζού.
• Είδαμε γυναίκες θύματα σωματεμπορίας να τρομοκρατούνται από την αστυνομία για να μην αφήνουν τους αφέντες τους.
• Είδαμε ανήλικα παιδιά να βιάζονται και να αθωώνονται με «εισαγγελική χάρη» τα άτομα που κατονόμασαν ως δράστες.
• Είδαμε γυναίκες να κακοποιούνται βίαια από τους συζύγους τους και εν συνεχεία από το κράτος να τις πετά στη χωματερή της κοινωνίας.
• Είδαμε την Αστυνομία να κάνει τα στραβά μάτια για την πορνεία στα καμπαρέ αλλά να επιδεικνύει ανεξήγητο ζήλο όταν πρόκειται για ιερόδουλες που εργάζονται χωρίς νταβατζή.
• Βλέπουμε την Αστυνομία και την Εισαγγελία να διώκουν οργανισμούς και άτομα που διαμαρτυρήθηκαν ανοίγοντας το στόμα τους.

Ας μην γελιόμαστε. Αν δεν έρθει εκείνη η μέρα που η πλειοψηφία που σήμερα γίνεται μάρτυρας της κακοποίησης της μειοψηφίας σπάσει τη σιωπή της, δεν θα δούμε τους δολοφόνους, τους βιαστές, τους παιδεραστές και τους σωματέμπορους να τιμωρούνται.

Η κορυφή του παγόβουνου και η υποκρισία της κοινωνίας

Παρόμοιες περιπτώσεις είδαν το φως της δημοσιότητας πριν λίγο καρό στην Κίνα. Για τούτο, δεν ξέρω ποιοι ξαφνιάστηκαν όταν πληροφορήθηκαν για την εκμετάλλευση των 110 Ρουμάνων από Κύπριο δουλέμπορο. Εμένα προσωπικά, αν και η υπόθεση με συγκλόνισε, καθόλου δεν με ξάφνιασε.

Κι αυτό γιατί δεν είναι η πρώτη περίπτωση κακομεταχείρισης αλλοδαπών από Κύπριους με την ανοχή των αρχών που φτάνει στα αφτιά μου.

Έστω κι αν κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις έφτασαν στα μέσα ενημέρωσης, σχεδόν πάντα η αστυνομία ή μια άλλη κρατική υπηρεσία φρόντισε να κουκουλωθεί η υπόθεση, είτε απελαύνοντας το θύμα είτε εξαναγκάζοντάς το να σιωπήσει.

Χαρακτηριστικά, θυμάμαι μάλιστα και μερικές πρόσφατες περιπτώσεις που αφορούσαν υπηκόους από τη Ρουμανία και ειδικά δύο σχετικά πρόσφατες:

• Την περίπτωση βιασμού μιας γυναίκας που εργαζόταν σε ταβέρνα στο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας το 2006.
• Και την περίπτωση μια εγκύου γυναίκας από τη Ρουμανία το 2007, η οποία ενώ βρισκόταν στον 8ο μήνα κύησης και ήταν δικαιούχος για κρατικό βοήθημα αναγκαζόταν να εργάζεται σε σκαλωσιές για να πληρώνει το γυναικολόγο της.

Έστω κι αν οι δύο πιο πάνω περιπτώσεις δεν αφορούν δουλεία καθ’ αυτό, δεν παύουν να είναι και αυτές περιπτώσεις κατάφορης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξαναγκασμού.

Στην περίπτωση μάλιστα του βιασμού, υπήρξε συμπαιγνία με εμπλοκή αστυνομικών οι οποίοι στην προσπάθειά τους να απαλλάξουν τον ύποπτο που βρισκόταν ήδη υπό κράτηση, έπραξαν τα ακόλουθα:

• διοχέτευσαν στον Τύπο την είδηση πως η βιασθείσα γυναίκα ήταν 30 ετών και εργαζόταν σε μπιραρία (αυτή δηλαδή μούνταρε τον 60άρη), ενώ στην πραγματικότητα ήταν κατά 25 χρόνια μεγαλύτερη και εργαζόταν στην κουζίνα.
• τρομοκράτησαν το θύμα, με αποτέλεσμα αυτό να εγκαταλείψει την Κύπρο και να αποσύρει τις καταγγελίες, μεσολαβώντας μεταξύ αυτού και του εργοδότη ώστε να πάρει και τα δεδουλευμένα του.

Παρά τις καταγγελίες που έγιναν τότε από μη κυβερνητικές οργανώσεις και πολίτες, η ανθρώπινη και περήφανη μας αστυνομία επιδόθηκε στις συνήθεις αισχρές γκεμπελικές ύβρεις κατά εκείνων που ήγειραν ζήτημα για τα δικαιώματα μιας Ρουμάνας…

Στη δεύτερη περίπτωση της Κάρμεν, έτσι ονομαζόταν η έγκυος Ρουμάνα, ενώ ήταν δικαιούχος για επίδομα από τις υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας και εξαναγκαζόταν να εργάζεται στον 8ο μήνα, ουδέποτε υπήρξε έρευνα, πόσο μάλλον καταδίκη εκείνων των λειτουργών του υπουργείου Εργασίας που έπρεπε να είχαν φροντίσει να απολαύσει και η Κάρμεν εκείνα τα κατοχυρωμένα της δικαιώματα.

Συνεπώς, επανερχόμενος στην υπόθεση του Ιωάννη Πιριπίτση, ο οποίος φέρεται ως ύποπτος για εξαναγκασμό σε εργασία των 110 Ρουμάνων, και διατηρούσε και διαφήμιζε το κολαστήριό του στο Τσέρι ανενόχλητος παρά τα διαβήματα των ρουμανικών αρχών, το ερώτημα που τίθεται δεν είναι τι άνθρωπος είναι αυτός αλλά τι είδους κοινωνία έχουμε πλέον δημιουργήσει.

Γιατί, έστω κι εάν τελικά αυτός καταδικαστεί, και καλά θα κάνει να τον καταδικάσει η δικαιοσύνη αν αποδειχτούν οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, παραμένει ανοικτό το ερώτημα γιατί το κράτος αδράνησε. Γιατί η Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία δεν επενέβησαν νωρίτερα παρά το γεγονός ότι είχαν ενημερωθεί εδώ και ένα χρόνο από τις Ρουμανικές αρχές.

Και οι αρχές πρέπει να απαντήσουν και το ερώτημα για το ποιοι ήταν αυτοί που μοιράζονταν με τον δουλέμπορο τα κέρδη του για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Και η κυπριακή κοινωνία πρέπει να ξέρει πως η περίπτωση των 110 Ρουμάνων μπόρεσε να πραγματοποιηθεί μια και μόνο επειδή η ίδια ανέχθηκε τον εξαναγκασμό μεμονωμένων ατόμων όπως την Κάρμεν και το να μείνουν ατιμώρητοι οι ανθρώπινοι και περήφανοί μας αστυνομικοί…

Στο θέμα αυτό θα επανέλθω.

Φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας!

Ακούγοντας σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο την είδηση για τη δολοφονία μιας γυναίκας από τη Ρουμαία στην Ποταμιά, ανακάλεσα αυτόματα ένα διάλογο του οποίου -χωρίς να το επιδιώξω- έγινα μάρτυρας. Ήταν, αν δεν κάνω λάθος Οκτώβρης ή Νοέμβρης του 2006. Μόλις είχε συνεδριάσει η κοινοβουλευτική επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία είχε ασχοληθεί με το θέμα της βίας κατά των γυναικών. Σε εκείνη τη συνεδρία μου είχε κάνει εντύπωση η πεισματική άρνηση του προέδρου της επιτροπής, Σοφοκλή Φυττή να δώσει το λόγο σε μια γυναίκα, θύμα βίας που είχε προσέλθει στη συνεδρία της επιτροπής ως μέλος της αντιπροσωπείας μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης για να σκιαγραφήσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε όχι μόνο η ίδια όπως και πολλές χιλιάδες άλλες γυναίκες στην Κύπρο. Έτσι, πίστευε αυτή η γυναίκα που δεχόταν συστηματικά επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της, θα μπορούσε να κατανοήσει η πολιτεία τις διαστάσεις αυτού του κοινωνικού προβλήματος. Στην περίπτωσή της, πρέπει να σημειωθεί, η αστυνομία της πόλης που διαμένει ήταν απρόθυμη να παρέμβει, παρά το γεγονός -ή καλύτερα ακριβώς επειδή- ο πρώην σύζυγός της είναι σεσημασμένο άτομο του υποκόσμου.

Ο διάλογος αυτός, διαμείφθηκε μεταξύ της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου και του αρμόδιου για την οικογενειακή βία στην αστυνομία, αστυνόμου Κώστα Βέη, σε ένα πηγαδάκι στο διάδρομο έξω από την αίθουσα που πραγματοποιήθηκε η συνεδρία.

-Πρέπει να ομολογήσω πως θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο πρόεδρος (Σοφοκλής Φυττής), την προσπάθεια εκείνης της γυναίκας να μιλήσει στην επιτροπή. Το χειρίστηκε άψογα!, είπε η Στέλλα Κυριακίδου.

-Εγώ ήμουν έτοιμος να πατήσω το κουμπί και να παρέμβω για την εμποδίσω να πει ψέματα, αποκρίθηκε ο Κώστας Βέης.

Μάλιστα! Ιδού η Κύπρος να την καμαρώνουμε! Περισσότερη αδιαφορία, αν όχι περιφρόνηση για τους πιο αδύνατους της κοινωνίας, το κράτος μας δεν θα μπορούσε να επιδείξει. Η κύρια έγνοια της Στέλλας Κυριακίδου και του Σοφοκλή Φυττή, η κύρια έγνοια όλων του βουλευτών μελών της επιτροπής που δεν διαμαρτυρήθηκαν για το ότι φιμώθηκε ένα θύμα βίας, η κύρια έγνοια του αστυνόμου Κώστα Βέη (που πληρώνεται από τους φορολογούμενους ειδικά για να προστατεύει θύματα βίας) και της αστυνομίας, δεν ήταν και δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να μη ακουστούν ποτέ τα θύματα!

Έχοντας βιώσει τον πιο πάνω διάλογο, η σημερινή είδηση για τη δολοφονία αυτής της γυναίκας από τη Ρουμανία δεν με εξέπληξε. Παρά το τραγικό της τέλος, είχε πάμπολλες ομοιότητες με την περίπτωση της γυναίκας που φίμωσε ο Σοφοκλής Φυττής με τις ευλογίες της Στέλλας Κυριακίδου και του Κώστα Βέη!

Κι αυτό γιατί τα «ψέματα» που ήθελε να πει εκείνη η γυναίκα στη Βουλή, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο τρόμος που βίωνε καθημερινά. Τόσο αυτή όσο και τα παιδιά της. Όλοι δέχονταν καθημερινά βίαιες επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της. Κάθε φορά που αποτεινόταν στην αστυνομία της πόλης της, οι αστυνομικοί εκεί, όπως και οι αξιωματικοί υπηρεσίας σφύριζαν αδιάφορα. Αρνούνταν να της πάρουν κατάθεση, απέφευγαν να καταγράψουν στο βιβλίο συμβάντων τις καταγγελίες της, της στερούσαν την προστασία που δικαιούταν, ακόμα κι όταν ο πρώην σύζυγός της περιέλουσε το σπίτι της με βενζίνη με σκοπό να την κάψει ζωντανή! Το ότι όμως η γυναίκα αυτή γλύτωσε, αυτό δεν οφείλεται στην αυτόβουλη επέμβαση της αστυνομίας, αλλά στο ενδιαφέρον ορισμένων μέσων ενημέρωσης για την περίπτωσή της, που ανάγκασε στο τέλος τις αρχές -έστω και απρόθυμα- να παρέμβουν.

Η γυναίκα από τη Ρουμανία, είναι πολύ πιθανό σήμερα να ζούσε αν δεν κώφευε τότε η πολιτεία. Αυτοί όμως που φιμώνουν τα θύματα βίας, οπλίζουν τα χέρια των δραστών. Και αυτό θα πρέπει να το έχουν υπόψιν τους και η Στέλλα Κυριακίδου, και ο Σοφοκλής Φυττής, και ο Κώστας Βέης. Αυτοί ήταν οι συνεργοί στους οποίους βασίστηκε ο δράστης της δολοφονίας της γυναίκας από τη Ρουμανία. Όμως, ας κοιμούνται ήσυχοι. Από αυτούς δεν θα ζητήσει το λόγο κανείς.

Όμως εκτός από αυτούς που οπλίζουν τα χέρια των δραστών, στην κοινωνία μας υπάρχουν κι άλλοι δράστες, που είναι εξίσου υπεύθυνοι για τη μοίρα στην οποία βρίσκονται τα θύματα βίας. Είναι αυτοί που αφαιρούν τις ασπίδες από τα θύματα. Είναι αυτοί οι πολιτειακοί και κρατικοί αξιωματούχοι που θα έπρεπε να φρόντιζαν να υπάρχουν δομές για την προστασία των θυμάτων βίας, όπως π.χ. καταφύγια γυναικών-θυμάτων και οργανώσεις στήριξης και βοήθειας. Είναι αυτοί οι αξιωματούχοι που οφείλουν βάσει διεθνών συμβάσεων στις οποίες η Κύπρος έχει συνυπογράψει ή προσχωρήσει, να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη οικογένεια των θυμάτων βίας. Είναι αυτοί που ενώ θα έπρεπε να φροντίζουν για την ευημερία των θυμάτων βίας, τα αντιμετωπίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ, κυριολεκτικά ως βραχνά από τον οποίο θέλουν μονάχα να απαλλαγούν.

Αυτή άλλωστε την τακτική εφαρμόζει συστηματικά το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Σωτηρούλας Χαραλάμπους.

Η εν λόγω υπουργός φαίνεται μάλιστα να πάσχει από ανάλογη φονική αδιαφορία για τα θύματα βίας, όπως και ο Σοφοκλής Φυττής, η Στέλλα Κυριακίδου και ο Κώστας Βέης.

Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η περίπτωση της Σ.Π., θυγατέρας της Λουντμίλα Ίσκοβα, η οποία δέχτηκε μια βάναυση επίθεση από τον σύζυγό της, ως αποτέλεσμα της οποίας θα μείνει για όλη της τη ζωή ανάπηρη και ανίκανη να φροντίζει τον εαυτό της. Η Σ.Π., ως να μην έφτανε η κακοποίηση που δέχτηκε από τον σύζυγό της, υπέστη ακόμη πιο ταπεινωτική κακοποίηση από τη Σωτηρούλα Χαραλάμους, μια και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας που υπάγονται σε αυτήν, όχι μόνο δεν της κατέβαλαν το παραμικρό επίδομα στο θύμα, αλλά επιχείρησαν ακόμη να της στερήσουν ακόμη και το παιδί της. Το μήνυμα που έστειλε με άλλα λόγια το υπουργείο Εργασίας ήταν: «Δράστη, κάνε ό,τι μπορείς. Το θύμα θα το αποτελειώσουμε εμείς!»

Φαίνεται λοιπόν πως στην Κύπρο, αντί να προστατεύονται οι γυναίκες που κακοποιούνται, στηρίζονται οι δράστες που κακοποιούν. Αντί αυτή να τιμωρεί τους θύτες, η πολιτεία επιλέγει να κακοποιεί και αυτή τα θύματα...

Για αυτό λοιπόν, ας δώσει επιτέλους το σύνθημα χωρίς περιστροφές: «Εμπρός φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας! Σύσσωμη!»

Ας μου εξηγήσει κάποιος...

Μετά από ολιγόμηνη απουσία επανέρχομαι. Με ακόμη περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα. Αφορμή όπως θα έχετε φυσικά υποθέσει είναι η πρόσφατη απόφαση του κακουργιοδικείου Λευκωσίας να αθωώσει τους 10 κατηγορούμενους αστυνομικούς για τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών τον Δεκέμβριο του 2005. Για την υπόθεση αυτή έχω να πω πολλά. Δεν θα συνθέσω όμως ένα μακρύ κείμενο αλλά χάριν της συντομίας -και για να μη στραπατσάρω την υπομονή σας- θα παραθέσω απλώς μερικές σκέψεις που συνθέτουν τον προβληματισμό μου.



• Πείστηκα με την υπόθεση Κίτα πως η αστυνομία είναι ένα και το αυτό με το οργανωμένο έγκλημα.
• Ήξερα πως η αστυνομία δέρνει και δεν δέρνεται.
• Έμαθα πως η δικαιοσύνη δεν ξέρει να αποδίδει δικαιοσύνη και να τιμωρήσει αστυνομικούς που εγκληματούν.
• Καταλαβαίνω πως οι νομοθέτες δεν ενδιαφέρονται για το αν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών παραβιάζονται από την αστυνομία.
• Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως οι νομοθέτες, στην πλειοψηφία τους νομικοί, στην απουσία του πόθεν έσχες, για την οποία οι ίδιοι μεριμνούν, έχουν τη δυνατότητα, την ευκαιρία και το κίνητρο να πλουτίζουν.
• Δεν έχω αμφιβολία πως η αδιαφάνεια στην χρηματοδότηση των κομμάτων, στα οποία οι τελευταίοι ανήκουν, συμβάλλει στην εδραίωση της διαφθοράς.
• Είναι ηλίου φαεινότερο πως η κομματοκρατία καθορίζει την ατζέντα της έκαστης κυβέρνησης.
• Είναι τεκμηριωμένο πως οι κομματικοί οργανισμοί των εκάστοτε κυβερνόντων κομμάτων στελεχώνουν την αστυνομία με πλάγιες διαδικασίες με άτομα της δικής τους «εμπιστοσύνης».
• Είναι βέβαιο πως τα άτομα της δικής τους εμπιστοσύνης μπορούν ανά πάσα στιγμή να πλακώσουν εμένα, εσένα και τον καθένα στο ξύλο χωρίς να έχουν να φοβηθούν τίποτα.



Και διερωτώμαι τώρα. Εγώ ως πολίτης, τι ρόλο έχω να διαδραματίσω σε αυτόν τον τόπο; Όταν η δικαιοσύνη ως θεσμός δεν αποδίδει δικαιοσύνη και δεν ελέγχει τα όργανα της τάξης αλλά εξυπηρετεί εκείνους που διόρισαν πολιτικοί χωρίς ίχνος αξιοκρατικών κριτηρίων, που μπορώ να ζητήσω προστασία σε αυτό το κράτος; Όταν η αστυνομία λειτουργεί ως μέσο καταπίεσης των δικαιωμάτων μου, στελεχωμένη με εντεταλμένους διεφθαρμένων κομμάτων και πολιτικών που φτιάχνουν νόμους, που είναι τόσο ελαστικοί ούτως ώστε οι ίδιοι να μην επηρεάζονται, ποια υποχρέωση έχω εγώ να τους τηρώ; Αφού δεν με προστατεύουν από τέτοιους ανθρώπους, γιατί με φορολογούν για να πληρώνονται οι μισθοί τους; Γιατί μου επιβάλλει το κράτος στρατιωτική θητεία, όταν το ίδιο αντί να με προστατέψει μου τσαλαπατά την αξιοπρέπειά μου;

Κουράστηκα πολύ σε αυτόν τον τόπο να ελπίζω. Κουράστηκα να περιμένω πως κάτι θα αλλάξει. Ακόμα και πως μπορώ εγώ ο ίδιος μπορώ να αλλάξω το παραμικρό. Ζητώ συγνώμη αλλά δεν πιστεύω πια σε τίποτα. Η αστυνομία, η δικαιοσύνη, η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία είναι χωσμένες πάνω ως κάτω στη βρομιά της διαφθοράς. Απαιτούν από μένα να τους ψηφίζω, και γω δεν έχω τη δυνατότητα να εκλέγω. Και απαιτούν από μένα να τους αποκαλώ «έντιμους»… τους καραγκιόζηδες.

Δύσκολοι παραμένουν οι καιροί για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Η πιο κάτω εκδήλωση, θάφτηκε κυριολεκτικά στα μέσα ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι που είχαν παραστεί στην εκδήλωση αρκέστηκαν προφανώς στο να υποδείξουν στους κινηματογραφιστές τους ποια πλάνα θάπρεπε να πάρουν για το δετλίο ειδήσεων των 8. Και για τούτο θάθελα να κάνω μια αναφορά σε αυτήν την εκδήλωση δίδοντάς της μια ειδησεογραφική μορφή, ώστε να μπορώ την σχολιάσω στη συνέχεια:

"Την ύπαρξη χάσματος μεταξύ των προνοιών της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πριν 60 χρόνια και της εφαρμογής τους σήμερα επισήμανε ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαρμπεργκ σε ομιλία του την Παρασκευή στα πλαίσια εκδήλωσης στο υπουργείο Οικονομικών στην οποία μίλησε και ο Γενικός Εισαγγελέας Πέτρος Κληρίδης. Συντονιστής στην εκδήλωση ήταν ο πρώην γενικός εισαγγελέας Αλέκος Μαρκίδης. Την έναρξη κήρυξε ο υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης, ο οποίος είπε πως μια γερή οικονομία αποτελεί προϋπόθεση για την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προηγουμένως, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου υπέδειξε πως ενώ είναι εύκολο να εντοπίζει ένας λαός τις παραβιάσεις των δικών του δικαιωμάτων και ηρωικό να διαμαρτύρεται, αλλά η πραγματική ωρίμανσή του επιτυγχάνεται μόνο με την αναγνώριση την ελευθερία και τα δικαιώματα των άλλων, όταν τολμά να διορθώνει αδικίες που ο ίδιος προκαλεί σε άλλους.

Πάντως, η πιο πάνω αναφορά του υπουργού οικονομικών αποτέλεσε αφορμή για τον Τόμας Χάμαρμπεργκ να επισημάνει πως εκείνο το χάσμα μεταξύ της διακήρυξης και της εφαργμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναμένεται, να γίνει ακόμη βαθύτερο ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομική κρίσης μια και αναμένονται περισσότερη ανεργία και μεταναστευτικές πιέσεις. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, εξήγησε αναμένεται να πλήξει σε μεγαλύτερο βαθμό τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα ως προς την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Εκείνες τις κοινωνικές ομάδες δηλαδή, που ούτως ή άλλως λόγω της οικονομικής τους κατάστασης αδυνατούν να λάβουν εκείνα τα π.χ. νομικά μέτρα για να υπερασπίσουν τα ανθρώπινά τους δικαιώματα. Για τούτο, είπε, προσβλέπει σε εντατική συνεργασία αυτών που αποφασίζουν για τα δημόσια οικονομικά με εκείνους που ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στη δική του ομιλία ο Γενικός Εισαγγελέας στάθηκε στην κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις πρόνοιες του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως και στην επικύρωσή των διαφόρων διεθνών συμβάσεων με νόμους της Βουλής. Αυτές οι συμβάσεις, εξήγησε ο Γενικός Εισαγγελέας, υπερισχύουν οποιωνδήποτε εθνικών νόμων που βρίσκονται σε αντίθεση με αυτές. Ταυτόχρονα, ο Πέτρος Κληρίδης επισήμανε και την ανάγκη ύπαρξης αποτελεσματικών θεραπειών, οι οποίες είναι σε εσωτερικό επίπεδο ένας από τους βασικότερους άξονες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανέπτυξε τις δυνατότητες αποτελεσματικών θεραπειών που υπάρχουν στην Κύπρο".


Θα ήθελα να ξεκινήσω το σχόλιό μου με την αναφορά του υπουργού Οικονομικών, πως η διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προϋποθέτει γερή οικονομία. Κι αυτό γιατί εκτιμώ πως αυτή η προσέγγιση του δεν ήταν αποτέλεσμα συλλογισμού αλλά περισσότερο μιας πρόχειρης σκέψης που έκανε εκείνη τη στιγμή. Δεν λέω, πράγματι η διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απαιτεί την κρατική μέριμνα, τη διοχέτευση κρατικών πόρων για τις ανάγκες συγκεκριμένων ανθρώπων ώστε να διαφυλαχτεί π.χ. το δικαίωμα τους να ζουν αξιοπρεπώς όταν δεν είναι σε θέση να εργαστούν είτε λόγω της υγείας τους ή οποιωνδήποτε άλλων παραγόντων. Όπως και η θα πρέπει το κράτος να μεριμνά για τη χρηματοδότηση εκείνων των μηχανισμών, κρατικών ή μη, για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μελών της κοινωνίας. Από την άλλη όμως, θα ήθελα να υποδείξω στον υπουργό ότι οι διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν την Κύπρο να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν προβλέπουν πως αυτό πρέπει να γίνεται μόνο και εάν το επιτρέπει π.χ. η δημοσιονομική κατάσταση ή ο ρυθμός ανάπτυξης. Στο κάτω κάτω, αν η δημοσιονομική κατάσταση δεν επιτρέπει τη διοχέτευση πρόσθετων πόρων, θα μπορούσε να δοθεί σε πρώτο στάδιο προτεραιότητα στην εξοικονόμηση εκείνων των πόρων που αξιοποιούνται με τρόπους που έχουν ως αποτέλεσμα την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μελών της κοινωνίας, όπως είναι για παράδειγμα το φακέλωμα των πολιτών από την ΚΥΠ, ο εξαναγκασμός σε εργασία στην Εθνική Φρουρά, η καταστροφή του περιβάλλοντος με την εκτέλεση αχρείαστων οδικών έργων ή η παραχώρηση υπερβολικών μισθών σε δημόσιους υπάλληλους που αντί να εξυπηρετούν το κοινό, το ταλαιπωρούν με τις εξουσίες του κ.ά.

Ωστόσο, η τοποθέτηση του υπουργού θέτει και το ερώτημα για το κατά πόσον η οικονομική ευημερία συμβάλλει στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή αντίθετα, η προστασία τους συμβάλλει στην οικονομική ευημερία. Ιστορικά πάντως, η οικονομική ευημερία κατάφεραν να απολαύσουν εκείνες οι κοινωνίες που έδωσαν στα μέλη τους τα περισσότερα δικαιώματα, τα κατοχύρωσαν και τα διαφύλαξαν. Εν τούτοις, αυτά δεν έγινε κατορθωτό να τα απολαύσουν όλοι οι πολίτες. Τα απόλαυσαν σε τελική κυρίως εκείνοι οι αστοί που ήταν λόγω της οικονομικής τους κατάστασης σε θέση να τα αξιοποιήσουν για να τη βελτιώσουν. Συνεπώς, η ανυπαρξία οικονομικών πόρων δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αδράνεια του κράτους σε σχέση με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των μελών της κοινωνίας επειδή τυγχάνει να τα απολαμβάνει μια πλειοψηφία που ευημερεί.

Και ακριβώς εδώ έγκειται και η πρόκληση για την κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια να αναγνωρίσει πως η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να τύχει πρώτιστης ιεράρχησης ώστε να δοθεί και στις περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες η δυνατότητα να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους όπως π.χ. το δικαίωμα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Κι αυτό προϋποθέτει την αναθεώρηση εκείνων των πρακτικών που εφαρμόζουν ορισμένες κρατικές υπηρεσίες που έχουν ως αποτέλεσμα είτε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δικαιούχων, π.χ. μέσω της στέρησης από αυτούς εκείνων των βοηθημάτων που προβλέπει η νομοθεσία ή και οι διεθνείς συνθήκες ή και μέσω της υπόσκαψης του έργου μη κυβερνητικών οργανώσεων.
Υ.Γ. Θα ήταν καλά, την επόμενη φορά που ο κ. Γενικός Εισαγγελέας ξαναμιλήσει δημόσια για τα ανθρώπινα δικαιώματα να φροντίσει να μην έρθει με βαρυφορτωμένο πρόγραμμα. Υπάρχουν πολλά κενά στην εφαρμογή τους και θα ήταν καλό να εύρισκε λίγο χρόνο να ακούσει από εκείνους που τα έχουν εντοπίσει που έχει αδυναμίες το όλο σύστημα. Φεύγοντας εσπευσμένα, προτού ολοκληρωθεί η συζήτηση και του υποβληθούν ερωτήσειςείχε όχι μόνο ως αποτέλεσμα να μην ακούσει εκείνα που ίσως να έπρεπε να ακούσει, αλλά και πιθανότατα να εκληφθεί η εσπευσμένη αποχώρησή του ως αδιαφορία την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο.

Επέτειος της διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η πραγματικότητα στην Κύπρο

Όπως και κάθε χρόνο, η σημερινή μέρα, η 10η Δεκεμβρίου, είναι αφιερωμένη στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και αποτελεί σε πολλές χώρες αφορμή για εορτασμούς και πανηγυρικές δηλώσεις επισήμων. Πράγματι, 60 χρόνια μετά, η διακήρυξη αυτή που ακολούθησε τον τερματισμό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της καταστροφής που έσπειρε για την ανθρωπότητα, εξακολουθεί να αποτελεί σταθμό στην ιστορία της ανθρωπότητας μια και αποτέλεσε αφετηρία για την κατοχύρωσή τους σε μερικές έστω χώρες του κόσμου. Και όπου κατοχυρώθηκαν, στις πλείστες περιπτώσεις πάλι δεν κατοχυρώθηκαν πλήρως, αλλά η διακήρυξη συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς μέχρι σήμερα, ακόμη και στην κοινωνία της Κύπρου στην οποία ζούμε.

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποτελούν και για τους Κύπριους πολιτικούς σημείο αναφοράς. Αναφορά όμως που για την πλειοψηφία τους, περιορίζεται κυρίως στην στενή ερμηνεία της σημασίας τους και έχει αποκλειστικό σκοπό την αιτιολόγηση της προσέγγισής τους στο Κυπριακό, δηλαδή «τις τρεις βασικές ελευθερίες», όπως έχουν γίνει γνωστές και την ανάγκη εφαρμογής τους σε μια λύση ή να εξυπηρετήσουν την προσπάθειά τους να κατηγορήσουν την Τουρκία σε διεθνή βήματα. Σπάνια όμως, ακούμε πολιτικούς να μιλούν για την ανάγκη περαιτέρω εμπέδωσης και προστασίας τους στις περιοχές που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν ακούγονται τέτοιες φωνές, αυτές είναι σποραδικές. Και συχνά πνίγονται μέσα στην αδιαφορία της πολιτείας, στην απάθεια των μέσων ενημέρωσης και στην άγνοια των μελών της κοινωνίας.

Αντίθετα, η συνεχής αυτή αναφορά σε αυτά και την ανάγκη εφαρμογής τους αποκλειστικά σε σχέση με το Κυπριακό, δημιούργησε την εντύπωση πως στην Κύπρο τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται αποκλειστικά σε σχέση με «τρεις βασικές ελευθερίες» από την Τουρκία. Και έτσι, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι όλα τα μέλη της κοινωνίας απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα τους, χωρίς διακρίσεις. Κι όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Αυτές, οι έστω και λιγοστές φωνές, που έχουν επιχειρήσει να λειτουργήσουν ως συνείδηση της κοινωνίας μας, έχουν κατά καιρούς υποδείξει σοβαρότατες παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φανέρωσαν μια θλιβερή πραγματικότητα σε σχέση με την κατάστασή τους στην Κύπρο, την Κύπρο που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας: Άτομα τυγχάνουν δυσμενούς μεταχείρισης λόγω της καταγωγής τους, της θρησκείας τους, της γλώσσας τους, του φύλου τους, του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, του χρώματος του δέρματός τους, των πολιτικών τους πεποιθήσεων, των κοινωνικών τους καταβολών, της ηλικίας τους και άλλων παραγόντων. Και το χειρότερο όμως είναι πως τα όργανα της πολιτείας συστηματικά επιχειρούν όχι να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις αυτών των φωνών, αλλά αντίθετα να τις πνίξουν.

Ας διερωτηθούμε για παράδειγμα ως κοινωνία, γιατί αποτελεί συνήθη πρακτική η απασχόληση αλλοδαπών σε επιχειρήσεις υπό τους πιο δυσμενείς όρους απασχόλησης, τόσο ως προς την αμοιβή τους όσο και ως προς τις ώρες εργασίας τους.

Ας ρωτήσουμε επίσης τους εαυτούς μας γιατί αποτελεί συνήθη πρακτική για την αστυνομία η κακομεταχείριση αιτούντων άσυλο, η παρατεταμένη κράτησή τους κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σε κρατητήρια;

Έχουμε διερωτηθεί ποτέ γιατί υπάρχει εκείνο το χάσμα στις απολαβές ανδρών και γυναικών και γιατί παρά τις διακηρύξεις δεν καλύπτεται;

Νοιαστήκαμε ποτέ για τη μοίρα εκείνων των γυναικών που τυγχάνουν κακομεταχείρισης από τους συζύγους τους και δεν έχουν καμιά ουσιαστική επιλογή στη ζωή τους παρά να συνεχίσουν να ανέχονται τη βία που ασκείται εις βάρος τους;

Ενδιαφερθήκαμε ποτέ να μάθουμε γιατί οι υποθέσεις ανηλίκων που έτυχαν σεξουαλικής εκμετάλλευσης από ενήλικες, και κυρίως τους γονείς τους, δεν εκδικάζονται από την κυπριακή δικαιοσύνη;

Ζητήσαμε καμιά φορά εξηγήσεις από τις κυβερνητικές υπηρεσίες, την κυβέρνηση ή την πολιτεία γενικότερα για τους λόγους που δεν καταβάλλονται κρατικά βοηθήματα σε κατά τον νόμο δικαιούχους, πολίτες άλλων χωρών;

Ασκήσαμε καμιά φορά το εκλογικό μας δικαίωμα βασιζόμενοι στον τρόπο με τον οποίο οι Κύπριοι πολιτικοί σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Σκεφτήκαμε καμιά φορά πως θα έπρεπε και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να αποτελούν γνώμονα με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική;

Δυστυχώς, στα πιο πάνω ερωτήματα η απάντηση είναι αρνητική γεγονός που υπογραμμίζει την αδιαφορία της κοινωνίας για τα άλλως «αναφαίρετά» της δικαιώματα. Φυσικά, αυτή η αδιαφορία μπορεί να αιτιολογηθεί από κάποιους με τον ισχυρισμό ότι εκείνα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που τυγχάνουν καταπάτησης, αφορούν αποκλειστικά τα Ανθρώπινα Δικαιώματα κοινωνικών ομάδων που αποτελούν τη μειοψηφία και όχι ολόκληρης της κοινωνίας. Αλλά καλά θα κάνουμε να μην ξεχάσουμε ποτέ πως ο σεβασμός στη διαφορετικότητα εδράζει στη διασφάλιση των δικαιωμάτων κάθε ατόμου και κάθε κοινωνικής ομάδας, έστω και μειοψηφούσας.

Άλλωστε στις πέντε δεκαετίες της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας γίναμε μάρτυρες πολλές φορές του τρόπου με τον οποίο ο πλειψηφισμός οδήγησε στον απολυταρχισμό.

Υ.Γ. Οι υπουργοί Νεοκλής Συλικιώτης, Κύπρος Χρυσοστομίδης και Σωτηρούλα Χαραλάμπους έχουν ακόμη δύο μέρες χρόνο για να προετοιμαστούν να απαντήσουν σε πιθανές ερωτήσεις του Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κύπρο.