Δίκη ερήμην του ηθικού αυτουργού

To ΡΙΚ μόλις μετέδωσε πως η αστυνομία θα κινηθεί ποινικά εναντίον του πρώην αρχηγού της και τέως υπουργού άμυνας Κώστα Παπακώστα και του τέως υπουργού εξωτερικών Μάρκου Κυπριανού για την έκρηξη στο Μαρί. 

Θα διωχθούν επίσης τρεις αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς και τρεις αξιωματικοί της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. 

Ο ηθικός αυτουργός, την πολιτική του οποίου οι δύο υπουργοί κλήθηκαν να εφαρμόσουν, θα απουσιάζει. 

Θα είναι απασχολημένος με τον προεκλογικό του αγώνα προφανώς...

Συλλογή υπογραφών για "Αξιώνω Διαφάνεια στην Αστυνομία"

Στις 6 Απριλίου, μια πειθαρχική επιτροπή της κυπριακής αστυνομίας επέβαλε χρηματικές ποινές μέχρι 800 ευρώ στους αστυνομικούς που κρίθηκαν ένοχοι για την κακοποίηση των Μάρκο Παπαγεωργίου και Γιάννου Νικολάου τον Δεκέμβρη του 2005. Μία ομάδα πρωτοβουλίας πολιτών συνέταξε μια επιστολή που ζητά την αναδιάρθρωση της αστυνομίας ώστε να εισαχθούν δικλίδες ασφαλείας στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και ένα διαφορετικό σύστημα λογοδοσίας ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας μέσω της δημιουργίας ενός διάφανου πλαισίου στον τρόπο λειτουργίας της, της εκπαίδευσης αστυνομικών και στελέχωσης της ηγεσίας της αστυνομίας και των πειθαρχικών της συμβουλίων.

Η επιστολή αυτή βρίσκεται στην διεύθυνση αυτή. Θα αποσταλεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Γενικό Εισαγγελέα, τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τα πολιτικά κόμματα.

Ας ελπίσουμε πως οι πιο πάνω θα αναλογιστούν το μέγεθος των ευθυνών τους και θα πράξουν ανάλογα.

Βαράτε, πληρώστε, τελειώσατε!

Σήμερα ήθελα να ασχοληθώ αρχικά με τη χτεσινή διάσκεψη Τύπου του Δημήτρη Χριστόφια, αλλά κρίνοντας (α) από την ανταπόκριση των αναγνωστών με σχόλια στις τελευταίες αναρτήσεις και (β) από το ότι βαρέθηκα να τον ακούω, να τον βλέπω μπροστά μου και να τον σκέφτομαι, αποφάσισα να γράψω μια άλλη ανάρτηση που ίσως να είναι κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Όλοι θυμόμαστε εκείνους τους αστυνομικούς που τον Δεκέμβρη του 2005 βασάνιζαν δύο φοιτητές για 45 λεπτά όπως κατέγραψε μια ερασιτεχνική κάμερα ενός πολίτη. Όλοι θυμόμαστε επίσης πως αυτοί οι δέκα αστυνομικοί σταμάτησαν τους δύο φοιτητές στην οδό Αρμενίας, άρχισαν να τους κακοποιούν και όταν τέλειωσαν το έργο τους, τους μετέφεραν στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού όπου συνέχισαν να τους κακοποιούν. Μετέπειτα, οι αστυνομικοί αυτοί κατέθεσαν μηνύσεις εναντίον των φοιτητών για σωματική βλάβη.

Οι εν λόγω αστυνομικοί βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου όταν διέρρευσε το βίντεο αυτό από τον Πολίτη μετά από μήνες (η τότε Επίτροπος Διοίκησης κατέβαλλε αγωνιώδεις προσπάθειες να κουκουλωθεί η υπόθεση) και αθωώθηκαν το 2009 πρωτόδικα απορρίπτοντας τη βιντεοταινία. Το Ανώτατο εν συνεχεία απεφάνθη πως το βίντεο έπρεπε να γίνει αποδεκτό και για να μην τα πολυλογούμε, οι δεκά τελικά καταδικάστηκαν σε ποινές φοιλάκισης με αναστολή.

Η ιστορία δεν τέλειωσε όμως εκεί. Εναντίον των δέκα κινήθηκε πειθαρχική διαδικασία από την ίδια την Αστυνομία και καταδικάστηκαν σε χρηματικές ποινές 800 ευρώ.

Παρακαλώ διαβάστε την ανακοίνωση Τύπου που η Αστυνομία εξέδωσε πριν λίγο:

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡ. 3

Απόφαση Πειθαρχικής Επιτροπής για την ποινική καταδίκη μελών της Αστυνομίας

Η Πειθαρχική Επιτροπή που συνεδρίασε σήμερα στο Αρχηγείο Αστυνομίας υπό την Προεδρία της Βοηθού Αρχηγού Εκπαίδευσης κ. Μαριάννας Φραντζή, σε σχέση με την πειθαρχική υπόθεση που κινήθηκε εναντίον δέκα μελών της Αστυνομίας με αφορμή πρόσφατη ποινική καταδίκη για το αδίκημα της επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης, αποφάσισε την επιβολή χρηματικής ποινής μέχρι οκτώ ημερομισθίων (ποσό που αντιστοιχεί σε €800 περίπου), στους δέκα κατηγορούμενους, στη βάση των επιβληθεισών ποινών και του σκεπτικού του ποινικού Δικαστηρίου.

Κυρία Μαριάννα μου, πολύ καλή εκπαίδευση κάνατε. Και εις ανώτερα! Ελπίζω όμως να καταλαβαίνετε πως την επόμενη φορά που θα μου κάνει αστυνομικός νόημα να σταματήσω, πως εγώ θα έχω ένα σημαντικό κίνητρο να το βάλω στα πόδια...

Οι άνθρωποι του βόθρου

Τελικά στην Κύπρο δεν συμφέρει νάσαι νομοταγής πολίτης. Αυτό τουλάχιστον είναι το μήνυμα που πήρα από τη Γενική Εισαγγελία, την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη. Έχετε καμιά αμφιβολία; Αν ναι, διαβάστε και θα καταλάβετε:

Αν στην Κύπρο συμπεριφέρεσαι σαν χούλιγκαν, μπορείς να απολαμβάνεις τα ακόλουθα προνόμια:

• Βγάζεις το μάτι οπαδών αντιπάλων ομάδων και η Εισαγγελία σε αφήνει να τη βγάλεις καθαρή.
• Ρίχνεις οπαδό αντίπαλης από την κερκίδα ενός σταδίου, και μαζί σου δεν ασχολούνται ούτε αστυνομικοί, ούτε εισαγγελείς, ούτε δικαστές.
• Βαράς όποιον θες, και κανένας δεν σου ζητά λογαριασμό.
• Καις, σπάζεις, βανδαλίζεις και σου βγάζουν το καπέλο.

Αν πάλι, επιλέγεις νάσαι τραμπούκος μιας ακραίας πολιτικής οργάνωσης μπορείς να κάνεις ατιμώρητος τα εξής:

• Πετροβολισμός Τουρκοκυπρίων και των αυτοκινήτων τους.
• Δολιοφθορές σε τουρκοκυπριακά αυτοκίνητα, σχίσιμο ελαστικών, σπάσιμο υαλοπίνακων.
• Ελεύθερη είσοδος σε σχολείαη για ξυλοδαρμό Τουρκοκυπρίων μαθητών.
• Τραμπουκισμοί σε δικοινοτικές εκδηλώσεις.

Αν είσαι στέλεχος δημόσιας εταιρείας μπορείς να κλέβεις λεφτά επενδυτών:

• Τίποτα δεν έχεις να χάσεις, αν ταΐσεις κανένα δυο πολιτικούς, ή αμφιβάλλετε;

Αν είσαι πάλι είσαι έμπορος ναρκωτικών, πάλι δεν πρέπει να ανησυχείς:

• Μπορείς να φέρνεις ναρκωτικά με τη σέσουλα, φτάνει νάχεις ένα μπάρμπα να δουλεύει στην αυλή, ή έστω τον κήπο, του προέδρου.

Αν είσαι βιαστής ή ακόμη και παιδερεστής:

• Μπορείς να βιάζεις όποια γυναίκα θες και δεν θα σου προσάπτονται κατηγορίες μια και η αστυνομία θα τρομοκρατεί το θύμα ώστε να μην καταθέσει.
• Αν μάλιστα λιγουρεύεσαι παιδιά, μπορείς άφοβα να βιάζεις ακόμα και το παιδί σου, φτάνει τουλάχιστον το κόμμα σου να τάχει καλά με τον γενικό.

Αν πάλι εκμεταλλεύεσαι αλλοδαπούς και αλλοδαπές, μην ανησυχείς, φτάνει να:

• Μοιράζεσαι που και που το μεροκάματό τους με κανένα αστυνόμο.
• Αφήνεις που κανένα αστυνομικό και κανέναν υπάλληλο του ιμιγκρέισιον να πηδάει που και που κανένα κορίτσι απ' αυτά πούχεις στη δούλεψή σου.

Αν έτυχε να σκοτώσεις κανένα δυο ανθρώπους και καταδικαστείς σε ισόβια, τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς και πάλι:

• Τα φιλαράκια σου οι αστυνομικοί θα σε βγάλουν έξω από τη φυλακή και πάλι θα κάνεις ό,τι θέλεις.

Αν ασκείς το επάγγελμα του αστυνομικού και δεν αντέχεις τα νυχτέρια και θέλεις που και που να βαράς κανέναν για να εκτονωθείς:

• Ελεύθερα, φτάνει, αν σε βιντεογραφήσουν και σε δικάσουν, να πείσεις πως 750 χιλιάδες άνθρωποι που σε είδαν να βαράς είναι τρελοί και ψεύτες.

Τόσο διεφθαρμένο λοιπόν είναι το σύστημά μας. Δεν βρίσκεις άκρη. Που να βρεις λοιπόν το δίκαιό σου; Η Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία, η Δικαιοσύνη είναι ένας βόθρος από όπου αναδύει η δυσοσμία της διαφθροάς. Δεν λέω, και βέβαια υπάρχουν και κάποιοι έντιμοι αστυνομικοί, έντιμοι εισαγγελείς και δικαστές ανάμεσα σε μια πλειοψηφία που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά να εξυπηρετήσει άλλες σκοπιμότητες, άσχετες με τη δικαιοσύνη. Αλλά μέσα σε ένα τόσο φθαρμένο σύστημα, μπορούν αυτοί να κάνουν τη διαφορά για να το εμπιστευτούμε;

Η κορυφή του παγόβουνου και η υποκρισία της κοινωνίας

Παρόμοιες περιπτώσεις είδαν το φως της δημοσιότητας πριν λίγο καρό στην Κίνα. Για τούτο, δεν ξέρω ποιοι ξαφνιάστηκαν όταν πληροφορήθηκαν για την εκμετάλλευση των 110 Ρουμάνων από Κύπριο δουλέμπορο. Εμένα προσωπικά, αν και η υπόθεση με συγκλόνισε, καθόλου δεν με ξάφνιασε.

Κι αυτό γιατί δεν είναι η πρώτη περίπτωση κακομεταχείρισης αλλοδαπών από Κύπριους με την ανοχή των αρχών που φτάνει στα αφτιά μου.

Έστω κι αν κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις έφτασαν στα μέσα ενημέρωσης, σχεδόν πάντα η αστυνομία ή μια άλλη κρατική υπηρεσία φρόντισε να κουκουλωθεί η υπόθεση, είτε απελαύνοντας το θύμα είτε εξαναγκάζοντάς το να σιωπήσει.

Χαρακτηριστικά, θυμάμαι μάλιστα και μερικές πρόσφατες περιπτώσεις που αφορούσαν υπηκόους από τη Ρουμανία και ειδικά δύο σχετικά πρόσφατες:

• Την περίπτωση βιασμού μιας γυναίκας που εργαζόταν σε ταβέρνα στο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας το 2006.
• Και την περίπτωση μια εγκύου γυναίκας από τη Ρουμανία το 2007, η οποία ενώ βρισκόταν στον 8ο μήνα κύησης και ήταν δικαιούχος για κρατικό βοήθημα αναγκαζόταν να εργάζεται σε σκαλωσιές για να πληρώνει το γυναικολόγο της.

Έστω κι αν οι δύο πιο πάνω περιπτώσεις δεν αφορούν δουλεία καθ’ αυτό, δεν παύουν να είναι και αυτές περιπτώσεις κατάφορης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξαναγκασμού.

Στην περίπτωση μάλιστα του βιασμού, υπήρξε συμπαιγνία με εμπλοκή αστυνομικών οι οποίοι στην προσπάθειά τους να απαλλάξουν τον ύποπτο που βρισκόταν ήδη υπό κράτηση, έπραξαν τα ακόλουθα:

• διοχέτευσαν στον Τύπο την είδηση πως η βιασθείσα γυναίκα ήταν 30 ετών και εργαζόταν σε μπιραρία (αυτή δηλαδή μούνταρε τον 60άρη), ενώ στην πραγματικότητα ήταν κατά 25 χρόνια μεγαλύτερη και εργαζόταν στην κουζίνα.
• τρομοκράτησαν το θύμα, με αποτέλεσμα αυτό να εγκαταλείψει την Κύπρο και να αποσύρει τις καταγγελίες, μεσολαβώντας μεταξύ αυτού και του εργοδότη ώστε να πάρει και τα δεδουλευμένα του.

Παρά τις καταγγελίες που έγιναν τότε από μη κυβερνητικές οργανώσεις και πολίτες, η ανθρώπινη και περήφανη μας αστυνομία επιδόθηκε στις συνήθεις αισχρές γκεμπελικές ύβρεις κατά εκείνων που ήγειραν ζήτημα για τα δικαιώματα μιας Ρουμάνας…

Στη δεύτερη περίπτωση της Κάρμεν, έτσι ονομαζόταν η έγκυος Ρουμάνα, ενώ ήταν δικαιούχος για επίδομα από τις υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας και εξαναγκαζόταν να εργάζεται στον 8ο μήνα, ουδέποτε υπήρξε έρευνα, πόσο μάλλον καταδίκη εκείνων των λειτουργών του υπουργείου Εργασίας που έπρεπε να είχαν φροντίσει να απολαύσει και η Κάρμεν εκείνα τα κατοχυρωμένα της δικαιώματα.

Συνεπώς, επανερχόμενος στην υπόθεση του Ιωάννη Πιριπίτση, ο οποίος φέρεται ως ύποπτος για εξαναγκασμό σε εργασία των 110 Ρουμάνων, και διατηρούσε και διαφήμιζε το κολαστήριό του στο Τσέρι ανενόχλητος παρά τα διαβήματα των ρουμανικών αρχών, το ερώτημα που τίθεται δεν είναι τι άνθρωπος είναι αυτός αλλά τι είδους κοινωνία έχουμε πλέον δημιουργήσει.

Γιατί, έστω κι εάν τελικά αυτός καταδικαστεί, και καλά θα κάνει να τον καταδικάσει η δικαιοσύνη αν αποδειχτούν οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, παραμένει ανοικτό το ερώτημα γιατί το κράτος αδράνησε. Γιατί η Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία δεν επενέβησαν νωρίτερα παρά το γεγονός ότι είχαν ενημερωθεί εδώ και ένα χρόνο από τις Ρουμανικές αρχές.

Και οι αρχές πρέπει να απαντήσουν και το ερώτημα για το ποιοι ήταν αυτοί που μοιράζονταν με τον δουλέμπορο τα κέρδη του για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Και η κυπριακή κοινωνία πρέπει να ξέρει πως η περίπτωση των 110 Ρουμάνων μπόρεσε να πραγματοποιηθεί μια και μόνο επειδή η ίδια ανέχθηκε τον εξαναγκασμό μεμονωμένων ατόμων όπως την Κάρμεν και το να μείνουν ατιμώρητοι οι ανθρώπινοι και περήφανοί μας αστυνομικοί…

Στο θέμα αυτό θα επανέλθω.

Φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας!

Ακούγοντας σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο την είδηση για τη δολοφονία μιας γυναίκας από τη Ρουμαία στην Ποταμιά, ανακάλεσα αυτόματα ένα διάλογο του οποίου -χωρίς να το επιδιώξω- έγινα μάρτυρας. Ήταν, αν δεν κάνω λάθος Οκτώβρης ή Νοέμβρης του 2006. Μόλις είχε συνεδριάσει η κοινοβουλευτική επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία είχε ασχοληθεί με το θέμα της βίας κατά των γυναικών. Σε εκείνη τη συνεδρία μου είχε κάνει εντύπωση η πεισματική άρνηση του προέδρου της επιτροπής, Σοφοκλή Φυττή να δώσει το λόγο σε μια γυναίκα, θύμα βίας που είχε προσέλθει στη συνεδρία της επιτροπής ως μέλος της αντιπροσωπείας μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης για να σκιαγραφήσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε όχι μόνο η ίδια όπως και πολλές χιλιάδες άλλες γυναίκες στην Κύπρο. Έτσι, πίστευε αυτή η γυναίκα που δεχόταν συστηματικά επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της, θα μπορούσε να κατανοήσει η πολιτεία τις διαστάσεις αυτού του κοινωνικού προβλήματος. Στην περίπτωσή της, πρέπει να σημειωθεί, η αστυνομία της πόλης που διαμένει ήταν απρόθυμη να παρέμβει, παρά το γεγονός -ή καλύτερα ακριβώς επειδή- ο πρώην σύζυγός της είναι σεσημασμένο άτομο του υποκόσμου.

Ο διάλογος αυτός, διαμείφθηκε μεταξύ της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου και του αρμόδιου για την οικογενειακή βία στην αστυνομία, αστυνόμου Κώστα Βέη, σε ένα πηγαδάκι στο διάδρομο έξω από την αίθουσα που πραγματοποιήθηκε η συνεδρία.

-Πρέπει να ομολογήσω πως θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο πρόεδρος (Σοφοκλής Φυττής), την προσπάθεια εκείνης της γυναίκας να μιλήσει στην επιτροπή. Το χειρίστηκε άψογα!, είπε η Στέλλα Κυριακίδου.

-Εγώ ήμουν έτοιμος να πατήσω το κουμπί και να παρέμβω για την εμποδίσω να πει ψέματα, αποκρίθηκε ο Κώστας Βέης.

Μάλιστα! Ιδού η Κύπρος να την καμαρώνουμε! Περισσότερη αδιαφορία, αν όχι περιφρόνηση για τους πιο αδύνατους της κοινωνίας, το κράτος μας δεν θα μπορούσε να επιδείξει. Η κύρια έγνοια της Στέλλας Κυριακίδου και του Σοφοκλή Φυττή, η κύρια έγνοια όλων του βουλευτών μελών της επιτροπής που δεν διαμαρτυρήθηκαν για το ότι φιμώθηκε ένα θύμα βίας, η κύρια έγνοια του αστυνόμου Κώστα Βέη (που πληρώνεται από τους φορολογούμενους ειδικά για να προστατεύει θύματα βίας) και της αστυνομίας, δεν ήταν και δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να μη ακουστούν ποτέ τα θύματα!

Έχοντας βιώσει τον πιο πάνω διάλογο, η σημερινή είδηση για τη δολοφονία αυτής της γυναίκας από τη Ρουμανία δεν με εξέπληξε. Παρά το τραγικό της τέλος, είχε πάμπολλες ομοιότητες με την περίπτωση της γυναίκας που φίμωσε ο Σοφοκλής Φυττής με τις ευλογίες της Στέλλας Κυριακίδου και του Κώστα Βέη!

Κι αυτό γιατί τα «ψέματα» που ήθελε να πει εκείνη η γυναίκα στη Βουλή, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο τρόμος που βίωνε καθημερινά. Τόσο αυτή όσο και τα παιδιά της. Όλοι δέχονταν καθημερινά βίαιες επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της. Κάθε φορά που αποτεινόταν στην αστυνομία της πόλης της, οι αστυνομικοί εκεί, όπως και οι αξιωματικοί υπηρεσίας σφύριζαν αδιάφορα. Αρνούνταν να της πάρουν κατάθεση, απέφευγαν να καταγράψουν στο βιβλίο συμβάντων τις καταγγελίες της, της στερούσαν την προστασία που δικαιούταν, ακόμα κι όταν ο πρώην σύζυγός της περιέλουσε το σπίτι της με βενζίνη με σκοπό να την κάψει ζωντανή! Το ότι όμως η γυναίκα αυτή γλύτωσε, αυτό δεν οφείλεται στην αυτόβουλη επέμβαση της αστυνομίας, αλλά στο ενδιαφέρον ορισμένων μέσων ενημέρωσης για την περίπτωσή της, που ανάγκασε στο τέλος τις αρχές -έστω και απρόθυμα- να παρέμβουν.

Η γυναίκα από τη Ρουμανία, είναι πολύ πιθανό σήμερα να ζούσε αν δεν κώφευε τότε η πολιτεία. Αυτοί όμως που φιμώνουν τα θύματα βίας, οπλίζουν τα χέρια των δραστών. Και αυτό θα πρέπει να το έχουν υπόψιν τους και η Στέλλα Κυριακίδου, και ο Σοφοκλής Φυττής, και ο Κώστας Βέης. Αυτοί ήταν οι συνεργοί στους οποίους βασίστηκε ο δράστης της δολοφονίας της γυναίκας από τη Ρουμανία. Όμως, ας κοιμούνται ήσυχοι. Από αυτούς δεν θα ζητήσει το λόγο κανείς.

Όμως εκτός από αυτούς που οπλίζουν τα χέρια των δραστών, στην κοινωνία μας υπάρχουν κι άλλοι δράστες, που είναι εξίσου υπεύθυνοι για τη μοίρα στην οποία βρίσκονται τα θύματα βίας. Είναι αυτοί που αφαιρούν τις ασπίδες από τα θύματα. Είναι αυτοί οι πολιτειακοί και κρατικοί αξιωματούχοι που θα έπρεπε να φρόντιζαν να υπάρχουν δομές για την προστασία των θυμάτων βίας, όπως π.χ. καταφύγια γυναικών-θυμάτων και οργανώσεις στήριξης και βοήθειας. Είναι αυτοί οι αξιωματούχοι που οφείλουν βάσει διεθνών συμβάσεων στις οποίες η Κύπρος έχει συνυπογράψει ή προσχωρήσει, να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη οικογένεια των θυμάτων βίας. Είναι αυτοί που ενώ θα έπρεπε να φροντίζουν για την ευημερία των θυμάτων βίας, τα αντιμετωπίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ, κυριολεκτικά ως βραχνά από τον οποίο θέλουν μονάχα να απαλλαγούν.

Αυτή άλλωστε την τακτική εφαρμόζει συστηματικά το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Σωτηρούλας Χαραλάμπους.

Η εν λόγω υπουργός φαίνεται μάλιστα να πάσχει από ανάλογη φονική αδιαφορία για τα θύματα βίας, όπως και ο Σοφοκλής Φυττής, η Στέλλα Κυριακίδου και ο Κώστας Βέης.

Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η περίπτωση της Σ.Π., θυγατέρας της Λουντμίλα Ίσκοβα, η οποία δέχτηκε μια βάναυση επίθεση από τον σύζυγό της, ως αποτέλεσμα της οποίας θα μείνει για όλη της τη ζωή ανάπηρη και ανίκανη να φροντίζει τον εαυτό της. Η Σ.Π., ως να μην έφτανε η κακοποίηση που δέχτηκε από τον σύζυγό της, υπέστη ακόμη πιο ταπεινωτική κακοποίηση από τη Σωτηρούλα Χαραλάμους, μια και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας που υπάγονται σε αυτήν, όχι μόνο δεν της κατέβαλαν το παραμικρό επίδομα στο θύμα, αλλά επιχείρησαν ακόμη να της στερήσουν ακόμη και το παιδί της. Το μήνυμα που έστειλε με άλλα λόγια το υπουργείο Εργασίας ήταν: «Δράστη, κάνε ό,τι μπορείς. Το θύμα θα το αποτελειώσουμε εμείς!»

Φαίνεται λοιπόν πως στην Κύπρο, αντί να προστατεύονται οι γυναίκες που κακοποιούνται, στηρίζονται οι δράστες που κακοποιούν. Αντί αυτή να τιμωρεί τους θύτες, η πολιτεία επιλέγει να κακοποιεί και αυτή τα θύματα...

Για αυτό λοιπόν, ας δώσει επιτέλους το σύνθημα χωρίς περιστροφές: «Εμπρός φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας! Σύσσωμη!»

Η δικτατορία των κατεστημένων

Όσο το σκέφτομαι, είναι αφάνταστα δύσκολο να αλλάξει αυτή η κοινωνία. Ο λόγος είναι ότι τα καρκινώματα που έχουν αναπτυχθεί μέσα της, υπό τη μορφή κατεστημένων είναι πάμπολλα και πανίσχυρα. Και τις λίγες ευκαιρίες που της δόθηκαν να προβεί σε τομές μετά από συνταρακτικά αν όχι κοσμογονικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα μετά την καταστροφή του 1974 και το 1999/2000 μετά το σκάνδαλο στο χρηματιστήριο, τις άφησε να περάσουν ανεκμετάλλευτες. Αυτή τη στιγμή ζούμε σε ένα κράτος, το πολίτευμα του οποίου είναι κατ' όνομα δημοκρατικό. Σε αυτό γίνονται τακτικά εκλογές και με καθολικό δικαίωμα ψήφου. Υπάρχουν νόμοι που κατοχυρώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και μηχανισμοί στους οποίους έχει ανατεθεί η ευθύνη προστασίας τους. Ωστόσο, εξετάζοντας το όλο σύστημα πιο προσεκτικά δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε τις ατέλειές του που συχνά, όπως στην περίπτωση της αθώωσης των δέκα αστυνομικό που ξυλοκόπησαν βάναυσα τους δύο φοιτητές, είναι κραυγαλέες.

Ναι μεν υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν την αστυνομική βία, αλλά αυτοί δεν εφαρμόζονται. Ναι μεν υπάρχουν νόμοι που επιτρέπουν σε πολίτες να κινηθούν νομικά εναντίον αστυνομικών που ασκούν βία, αλλά η εφαρμογή τους είναι αδύνατη. Κι αυτό γιατί η πολιτεία δεν έχει θεσμοθετήσει κανένα μηχανισμό ελέγχου της αστυνομίας και ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτής της δράσης, είναι πρακτικά αδύνατο για ένα πολίτη να νιώθει ασφαλής όταν τα βάζει μαζί με τους ανθρώπους αυτούς που όχι μόνο ασκούν βία χωρίς να υπάρχει λόγος αλλά έχουν τέτοιους δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα, με την εμπορία ναρκωτικών, με τη σωματεμπορία, εμπόριο όπλων και ό,τι άλλο μπορεί κάποιος να φανταστεί.

Η παντοδυναμία τους όμως δεν είναι όμως απλώς απόρροια της συνεργασίας τους με το οργανωμένο έγκλημα. Οι αστυνομικοί ξέρουν πως είναι σε θέση να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που μας έχουν συνηθίσει μια και είναι βέβαιοι για τις πλάτες πολιτικών. Αλλά και συχνά δικαστικών και εισαγγελέων.

Ας μην γελιόμαστε! Τους αστυνομικούς τους διορίζουν οι πολιτικοί όχι με αξιοκρατικά αλλά με ιδεολογικά/κομματικά κριτήρια. Ας μην ξεχνάμε τι πόλεμος γίνεται μετεκλογικά για το ποιο κόμμα θα πάρει το υπουργείο δικαιοσύνης. Γιατί αυτό το κόμμα είναι που θα έχει τον πρώτο λόγο για το ποιος θα προληφθεί σε αυτήν, ποιος θα προαχθεί, ποιος θα διωχθεί, ποιος θα κακοποιηθεί, ποιος θα τρομοκρατηθεί. Σε δεύτερο λόγο φυσικά οι εταίροι του στην κυβέρνηση. Συνυπολογίζοντας όμως τον έλεγχο που ασκούν στα κόμματα οι πλουτοκράτες, πράγμα που διευκολύνεται από την απουσία του πόθεν έσχες και διαφάνειας στη χρηματοδότηση των κομμάτων, γνωρίζουμε ποιος σε τελική ανάλυση ελέγχει την αστυνομία.

Ας διερωτηθούμε δηλαδή:

• Είναι δυνατόν κάποιος ο οποίος που μπορεί να πραγματοποιήσει τεράστια κέρδη από την εμπορία ναρκωτικών να μη θέλει να θυσιάσει ένα μικρό μέρος αυτών των κερδών ώστε να εξασφαλίσει την ανοχή της αστυνομίας;
• Είναι δυνατό να μην επιχειρήσει να επηρεάσει αστυνομικούς όπως και εκείνους που τους ελέγχουν, τη στιγμή μάλιστα που δεν υπάρχει οποιοσδήποτε μηχανισμός που να επιτρέπει στην κοινωνία να γνωρίζει τί απέκτησε ο τάδε υπουργός ή βουλευτής και πώς;
• Γιατί αντιστέκονται με τέτοιο πάθος οι πολιτικοί στο πόθεν έσχες και στην εισαγωγή νομοθεσίας για τη διαφάνεια στη χρηματοδότηση των κομμάτων;

Ενόσω όμως επικρατεί αυτή η κατάσταση, κυκλοφορούν ανενόχλητοι οι έμποροι ναρκωτικών, οι σωματέμποροι, οι λαθρέμποροι όπλων και μπαινοβγαίνουν στα σαλόνια των υπουργών και βουλευτών από την κύρια είσοδο. Ας διερωτηθούμε και για κάτι άλλο: γιατί η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας σε περιπτώσεις εξιχνίασης περιουσιακών αδικημάτων με θύματα την πλουτοκρατία είναι καταπληκτική. Γιατί άραγε είναι ελάχιστες οι ληστείες τραπεζών που μένουν ανεξιχνίαστες; Πως εξηγείται ο ζήλος και η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας σε τέτοια αδικήματα, και πως εξηγείται η απροθυμία της να εξετάσει άλλα που σχετίζονται με απλά παράπονα απλών πολιτών ή αδικήματα όπως π.χ. για την οχληρία ξενοδοχείων τις νυκτερινές ώρες, ή και πιο σοβαρών, όπως τη σωματεμπορία, την οικογενειακή βία και το βιασμό ανηλίκων;

Πως αλλιώς, παρά με την εξάρτηση από τους δράστες και το κοινό οικονομικό συμφέρον, μπορεί να εξηγηθεί η απροθυμία της πολιτείας να κινηθεί κατά εκείνων των τραπεζιτών, χρηματιστών και άλλων πλουτοκρατών που καταλήστεψαν τον απλό πολίτη το 1999/2000; Γιατί όταν κλέβουν οι πλουτοκράτες, για το τμήμα εξιχνίασης οικονομικού εγκλήματος δεν συμβαίνει τίποτα; Γιατί όταν όμως κλέψει κάποιος από αυτούς, κινούν ουρανό και γη να τον τιμωρήσουν;

Στην Κύπρο δεν έχουμε δημοκρατία. Η ύπαρξη των αμέτρητων κατεστημένων σε αυτή την κοινωνία -όπως αυτό της αστυνομίας, των κομμάτων, της εκκλησίας, των τραπεζών, των χρηματιστών, των γαιοκτημόνων και γαιωαρπακτών, των δημοσίων υπαλλήλων, των ημικρατικών, των δικηγόρων και πάει λέγοντας- κατέστησε το πολίτευμα δικτατορία των κατεστημένων. Η δικτατορία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φίδι. Αν για να το ενοχλήσεις, του πατήσεις την ουρά, αυτό σε δαγκώνει. Άρα πρέπει να του πατήσεις το κεφάλι, για να το ξεφορτωθείς μια και καλή.

Πρόσεξε όμως: η δικτατορία των κατεστημένων μετέτρεψε αυτό το φίδι σε Λερναία Ύδρα.