Οι ρουφιανιές, η Στέλλα Κυριακίδου και το αποκορύφωμα της υποκρισίας

Όταν διάβασα σήμερα το άρθρο της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου στον Πολίτη (το οποίο παραθέτω πιο κάτω), το οποίο υπόγραφε ως «Επίτροπος Οικογένειας και Νεανικής Παραβατικότητας ΔΗΣΥ» αμέσως συμπέρανα πως η αναίδεια αυτής της γυναίκας δεν έχει όρια. Κι αυτό γιατί παίρνοντας αφορμή την πρόσφατη καταδίκη της Κυπριακής Δημοκρατίας από το ΕΔΑΔ στην υπόθεση του θανάτου της Οξάνα Ραντσεβα, στην προσπάθειά της να παρουσιαστεί ως προστάτιδα των αδυνάτων θυμάτων της βίας κατά των γυναικών, ξεχνά τα δικά της κατορθώματα στη συνεργασία με τους ρουφιάνους των σωματέμπορων, της αστυνομίας και του ΑΚΕΛ στη φίμωση άλλων θυμάτων βίας.

Η Στέλλα Κυριακίδου είναι επαρκώς δικτυωμένη για να γνωρίζει πως η ανεπάρκεια στο «αρμόδιο τμήμα στην Αστυνομία», αυτό δηλαδή το τμήμα που υπάγεται στον Κώστα Βέη, δεν οφείλεται στο ότι είναι «υποστελεχωμένο» -που κακά τα ψέμματα, είναι- αλλά περισσότερο στο ότι ούτε αυτό, ούτε οι υπηρεσιακοί και πολιτικοί προϊστάμενοί του αλλά ούτε και η ίδια θέλουν να δουν αυτό το τμήμα να διεκπεραιώνει την αποστολή του. Την απόδειξη την προσέφερε η ίδια:

• Το φθινόπωρο του 2006, μετά το πέρας της συνεδρίας της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία επικεντρώθηκε στη βία στην οικογένεια και στην οποία είχε παραστεί ως μέλος της αντιπροσωπίας μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης μια γυναίκα θύμα βίας, της οποίας οι επανειλημμένες εκκλήσεις στην αστυνομία προσέκρουαν εις ώτα μη ακουώντων (παρά το γεγονός παρολίγο να είχε καεί ζωντανή από τον πρώην σύζυγό της χωρίς να επέμβει η αστυνομία), η Στέλλα Κυριακίδου εξέφρασε την ικανοποίησή της προς τον προϊστάμενό του τμήματος - εξίσου ικανοποιημένο- Ανώτατο Υπαστυνόμο Κώστα Βέη, που δεν δόθηκε η ευκαιρία στη γυναίκα αυτή να δώσει στα μέλη της Επιτροπής να καταλάβουν το δράμα που περνούσε!
• Επίσης, η Στέλλα Κυριακίδου συνεργαζόμενη με τους εγκάθετους του ΑΚΕΛ που κάνουν κουμάντο στην ΚΙΣΑ ρουφιανεύοντας διαφωνούντες, και με τους οποίους είχε επίσημη αλληλογραφία με στόχο την παρεμπόδιση της αποτελεσματικής λειτουργίας της προαναφερθείσας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, έκλεισε επιδεικτικά τα αυτιά της σαν η τελευταία της ζήτησε τη βοήθειά της όταν η πατρονοκρατούμενη αστυνομία την έβαλε στο στόχαστρο.
• Τέλος, η Στέλλα Κυριακίδου, όταν καθηκόντι (δηλαδή παρά τη θέλησή της) εκπροσώπησε το κόμμα της σε μια εκδήλωση εναντίον της βίας κατά των γυναικών το 2007 που διοργάνωσε μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση διαμαρτυρόμενη για τη επίθεση που δεχόταν από τις πατρονοκατευθυνόμενες πολιτειακές αρχές, δεν δίστασε να δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, και να μοιράσει φυλλάδια μιας άλλης Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, η οποία δεν χάνει την ευκαιρία να εξάρει την «αγαστή συνεργασία» που έχει με την αστυνομία (την οποία ξαφνικά η Στέλλα Κυριακίδου επικρίνει ύστερα από την απόφαση του ΕΔΑΔ) και τις υπόλοιπες αρχές του κράτους, των οποίων δεν ιδρώνει το αφτί από τις φωνές αγωνίας των θυμάτων βίας.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Αυτή είσαι κυρία Στέλλα Κυριακίδου. Και είσαι με αυτούς που έχουν αγαστή συνεργασία με την αστυνομία και για τούτο εμφανίζεσαι και στα τηλεοπτικά τους σποτάκια τους, μια και στην πραγματικότητα επιχαίρεις για την αγαστή τους αδράνεια.

Τώρα, για ποιους λόγους το κάνεις, αυτό το ξέρεις εσύ καλύτερα.

_________________________________________________________________

"Η υπόθεση της Οξάνας Ραντσέβα

Για εννέα χρόνια, ο πατέρας της Οξάνας Ραντσέβα φωνάζει ότι η κόρη του ήταν θύμα σωματεμπορίου στην Κύπρο και ότι δολοφονήθηκε, ενώ πολλές φορές κατήγγειλε δημόσια τις κυπριακές Αρχές για παραλήψεις και για συγκάλυψη στην έρευνα για τα αίτια θανάτου της κόρης του. Οι καταγγελίες και η επιμονή του οδήγησαν την Επίτροπο Διοικήσεως να προχωρήσει σε δική της έρευνα και έκθεση το 2003.

Ταυτόχρονα, οι δικές μας Αρχές παρέμειναν κολλημένες στις διαδικασίες για να επανεξετάσουν την υπόθεση του θανάτου της 20χρονης Οξάνας, ενώ τις πρόλαβε η απόφαση του ΕΔΑΔ, στο οποίο είχε προσφύγει ο πατέρας. Το ΕΔΑΔ αποφάσισε ότι η Οξάνα οδηγήθηκε στον θάνατό της μέσα από την παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων - δικαιώματα που αφορούσαν την ελευθερία και την ασφάλειά της.

Μια νεαρή 20χρονη έχασε τραγικά τη ζωή της, ένας πατέρας υπερασπίζεται με αξιοπρέπεια τη μνήμη του παιδιού του, ενώ ένα κράτος συνεχίζει να παραβλέπει ή να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα και την πραγματική ύπαρξη σωματεμπορίου στην Κύπρο, την πραγματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκατοντάδων γυναικών. Έχουν γίνει βέβαια κάποιες αλλαγές, αλλά η αίσθηση, ακούγοντας προσωπικές μαρτυρίες πρόσφατα, είναι ότι η εκμετάλλευση συνεχίζεται με άλλες μορφές.

Το αρμόδιο τμήμα στην Αστυνομία παραμένει υποστελεχωμένο, ενώ τα μέλη του καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Η ρατσιστική αντιμετώπιση στην κοινωνία μας απέναντι στις "ξένες" καλά κρατεί, ενώ στους μετανάστες φορτώνουμε σχεδόν όλα τα κοινωνικά μας προβλήματα.

Πραγματικά δεν γνωρίζω αν θα ακούσουμε ποτέ ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι για το θάνατο αυτής της 20χρονης κόρης. Ένοχοι δεν είναι μόνο αυτοί που την εκμεταλλεύτηκαν και τη φυλάκισαν, αλλά και αυτοί που κώφευαν και κωφεύουν, τόσο στη φωνή τη δικιά της, όσο και του πατέρα της.

Προσωπικά, όταν άκουσα τον πατέρα της Οξάνας να παρακαλεί επίμονα να ερευνηθεί ξανά ο θάνατός της κόρης του πριν μερικά χρόνια, συγκλονίστηκα. Προφανώς δεν αισθάνθηκαν το ίδιο οι Αρχές, οι οποίες τώρα, αναγκαστικά πια, μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ, "θα τη μελετήσουν και αν είναι αναγκαίο θα πάρουν διορθωτικά μέτρα".

Αυτό που απαιτείται όμως από ένα ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο σέβονται οι πολίτες τους εαυτούς τους και τους διπλανούς τους, δεν είναι μόνο να παρθούν "διορθωτικά μέτρα". Απαίτηση είναι αν υπάρχουν κενά και παραλήψεις να μας πουν με διαφάνεια ποια και πόσες, ποιοι επιτέλους έχουν την ευθύνη και να δοθεί μια απάντηση από επίσημα χείλη σ' αυτόν τον πατέρα. Αυτή πρέπει να είναι η απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών - επειδή τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούμε να τα θυμόμαστε επιλεκτικά, επειδή ένας πολίτης πρέπει να είναι προστατευμένος από τους θεσμούς του ίδιου του κράτους και επιτέλους και οι αδύναμοι, οι ευάλωτοι, οι διαφορετικοί να ακούγεται το ίδιο δυνατά η φωνή τους, χωρίς να αναγκάζονται να καταφύγουν έξω από τα δικά μας σύνορα, στο ΕΔΑΔ!

Βουλευτής Επίτροπος Οικογένειας και Νεανικής Παραβατικότητας ΔΗΣΥ

Επίτροπος Υγείας ΔΗΣΥ

Email: skyriakidou@parliament.cy

Στέλλα Κυριακίδου"

Φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας!

Ακούγοντας σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο την είδηση για τη δολοφονία μιας γυναίκας από τη Ρουμαία στην Ποταμιά, ανακάλεσα αυτόματα ένα διάλογο του οποίου -χωρίς να το επιδιώξω- έγινα μάρτυρας. Ήταν, αν δεν κάνω λάθος Οκτώβρης ή Νοέμβρης του 2006. Μόλις είχε συνεδριάσει η κοινοβουλευτική επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία είχε ασχοληθεί με το θέμα της βίας κατά των γυναικών. Σε εκείνη τη συνεδρία μου είχε κάνει εντύπωση η πεισματική άρνηση του προέδρου της επιτροπής, Σοφοκλή Φυττή να δώσει το λόγο σε μια γυναίκα, θύμα βίας που είχε προσέλθει στη συνεδρία της επιτροπής ως μέλος της αντιπροσωπείας μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης για να σκιαγραφήσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε όχι μόνο η ίδια όπως και πολλές χιλιάδες άλλες γυναίκες στην Κύπρο. Έτσι, πίστευε αυτή η γυναίκα που δεχόταν συστηματικά επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της, θα μπορούσε να κατανοήσει η πολιτεία τις διαστάσεις αυτού του κοινωνικού προβλήματος. Στην περίπτωσή της, πρέπει να σημειωθεί, η αστυνομία της πόλης που διαμένει ήταν απρόθυμη να παρέμβει, παρά το γεγονός -ή καλύτερα ακριβώς επειδή- ο πρώην σύζυγός της είναι σεσημασμένο άτομο του υποκόσμου.

Ο διάλογος αυτός, διαμείφθηκε μεταξύ της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου και του αρμόδιου για την οικογενειακή βία στην αστυνομία, αστυνόμου Κώστα Βέη, σε ένα πηγαδάκι στο διάδρομο έξω από την αίθουσα που πραγματοποιήθηκε η συνεδρία.

-Πρέπει να ομολογήσω πως θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο πρόεδρος (Σοφοκλής Φυττής), την προσπάθεια εκείνης της γυναίκας να μιλήσει στην επιτροπή. Το χειρίστηκε άψογα!, είπε η Στέλλα Κυριακίδου.

-Εγώ ήμουν έτοιμος να πατήσω το κουμπί και να παρέμβω για την εμποδίσω να πει ψέματα, αποκρίθηκε ο Κώστας Βέης.

Μάλιστα! Ιδού η Κύπρος να την καμαρώνουμε! Περισσότερη αδιαφορία, αν όχι περιφρόνηση για τους πιο αδύνατους της κοινωνίας, το κράτος μας δεν θα μπορούσε να επιδείξει. Η κύρια έγνοια της Στέλλας Κυριακίδου και του Σοφοκλή Φυττή, η κύρια έγνοια όλων του βουλευτών μελών της επιτροπής που δεν διαμαρτυρήθηκαν για το ότι φιμώθηκε ένα θύμα βίας, η κύρια έγνοια του αστυνόμου Κώστα Βέη (που πληρώνεται από τους φορολογούμενους ειδικά για να προστατεύει θύματα βίας) και της αστυνομίας, δεν ήταν και δεν είναι τίποτα άλλο παρά το να μη ακουστούν ποτέ τα θύματα!

Έχοντας βιώσει τον πιο πάνω διάλογο, η σημερινή είδηση για τη δολοφονία αυτής της γυναίκας από τη Ρουμανία δεν με εξέπληξε. Παρά το τραγικό της τέλος, είχε πάμπολλες ομοιότητες με την περίπτωση της γυναίκας που φίμωσε ο Σοφοκλής Φυττής με τις ευλογίες της Στέλλας Κυριακίδου και του Κώστα Βέη!

Κι αυτό γιατί τα «ψέματα» που ήθελε να πει εκείνη η γυναίκα στη Βουλή, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο τρόμος που βίωνε καθημερινά. Τόσο αυτή όσο και τα παιδιά της. Όλοι δέχονταν καθημερινά βίαιες επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της. Κάθε φορά που αποτεινόταν στην αστυνομία της πόλης της, οι αστυνομικοί εκεί, όπως και οι αξιωματικοί υπηρεσίας σφύριζαν αδιάφορα. Αρνούνταν να της πάρουν κατάθεση, απέφευγαν να καταγράψουν στο βιβλίο συμβάντων τις καταγγελίες της, της στερούσαν την προστασία που δικαιούταν, ακόμα κι όταν ο πρώην σύζυγός της περιέλουσε το σπίτι της με βενζίνη με σκοπό να την κάψει ζωντανή! Το ότι όμως η γυναίκα αυτή γλύτωσε, αυτό δεν οφείλεται στην αυτόβουλη επέμβαση της αστυνομίας, αλλά στο ενδιαφέρον ορισμένων μέσων ενημέρωσης για την περίπτωσή της, που ανάγκασε στο τέλος τις αρχές -έστω και απρόθυμα- να παρέμβουν.

Η γυναίκα από τη Ρουμανία, είναι πολύ πιθανό σήμερα να ζούσε αν δεν κώφευε τότε η πολιτεία. Αυτοί όμως που φιμώνουν τα θύματα βίας, οπλίζουν τα χέρια των δραστών. Και αυτό θα πρέπει να το έχουν υπόψιν τους και η Στέλλα Κυριακίδου, και ο Σοφοκλής Φυττής, και ο Κώστας Βέης. Αυτοί ήταν οι συνεργοί στους οποίους βασίστηκε ο δράστης της δολοφονίας της γυναίκας από τη Ρουμανία. Όμως, ας κοιμούνται ήσυχοι. Από αυτούς δεν θα ζητήσει το λόγο κανείς.

Όμως εκτός από αυτούς που οπλίζουν τα χέρια των δραστών, στην κοινωνία μας υπάρχουν κι άλλοι δράστες, που είναι εξίσου υπεύθυνοι για τη μοίρα στην οποία βρίσκονται τα θύματα βίας. Είναι αυτοί που αφαιρούν τις ασπίδες από τα θύματα. Είναι αυτοί οι πολιτειακοί και κρατικοί αξιωματούχοι που θα έπρεπε να φρόντιζαν να υπάρχουν δομές για την προστασία των θυμάτων βίας, όπως π.χ. καταφύγια γυναικών-θυμάτων και οργανώσεις στήριξης και βοήθειας. Είναι αυτοί οι αξιωματούχοι που οφείλουν βάσει διεθνών συμβάσεων στις οποίες η Κύπρος έχει συνυπογράψει ή προσχωρήσει, να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη οικογένεια των θυμάτων βίας. Είναι αυτοί που ενώ θα έπρεπε να φροντίζουν για την ευημερία των θυμάτων βίας, τα αντιμετωπίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ, κυριολεκτικά ως βραχνά από τον οποίο θέλουν μονάχα να απαλλαγούν.

Αυτή άλλωστε την τακτική εφαρμόζει συστηματικά το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Σωτηρούλας Χαραλάμπους.

Η εν λόγω υπουργός φαίνεται μάλιστα να πάσχει από ανάλογη φονική αδιαφορία για τα θύματα βίας, όπως και ο Σοφοκλής Φυττής, η Στέλλα Κυριακίδου και ο Κώστας Βέης.

Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η περίπτωση της Σ.Π., θυγατέρας της Λουντμίλα Ίσκοβα, η οποία δέχτηκε μια βάναυση επίθεση από τον σύζυγό της, ως αποτέλεσμα της οποίας θα μείνει για όλη της τη ζωή ανάπηρη και ανίκανη να φροντίζει τον εαυτό της. Η Σ.Π., ως να μην έφτανε η κακοποίηση που δέχτηκε από τον σύζυγό της, υπέστη ακόμη πιο ταπεινωτική κακοποίηση από τη Σωτηρούλα Χαραλάμους, μια και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας που υπάγονται σε αυτήν, όχι μόνο δεν της κατέβαλαν το παραμικρό επίδομα στο θύμα, αλλά επιχείρησαν ακόμη να της στερήσουν ακόμη και το παιδί της. Το μήνυμα που έστειλε με άλλα λόγια το υπουργείο Εργασίας ήταν: «Δράστη, κάνε ό,τι μπορείς. Το θύμα θα το αποτελειώσουμε εμείς!»

Φαίνεται λοιπόν πως στην Κύπρο, αντί να προστατεύονται οι γυναίκες που κακοποιούνται, στηρίζονται οι δράστες που κακοποιούν. Αντί αυτή να τιμωρεί τους θύτες, η πολιτεία επιλέγει να κακοποιεί και αυτή τα θύματα...

Για αυτό λοιπόν, ας δώσει επιτέλους το σύνθημα χωρίς περιστροφές: «Εμπρός φονιάδες, ορμάτε! Η πολιτεία είναι στο πλευρό σας! Σύσσωμη!»