Κρατικός φασισμός χρονικής υστέρησης

Ο βουλευτής και αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος εξέδωσε σήμερα την πιο κάτω ανακοίνωση που δημοσιεύω αυτούσια:

"Κρατικός φασισμός στο ΡΙΚ

Για ακόμη μια φορά το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου απέδειξε ότι έχει μετατραπεί από κρατικό κανάλι, σε κανάλι της Κυβέρνησης.

Οι παραγωγοί της εκπομπής ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΥΡΩΠΗ επέλεξαν να καλέσουν στο πάνελ της ψεσινής συζήτησης τρεις κυβερνητικούς υπαλλήλους, μαζί με έναν εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ για να προπαγανδίσουν υπέρ της μεταναστευτικής πολιτικής της Κυβέρνησης και μόνο ένα εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης, τον υποφαινόμενο.

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να στήνει το κυβερνητικό κανάλι τα τηλεοπτικά πάνελ με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να υπερ-αντιπροσωπεύεται η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Εξάλλου είναι απόλυτα κατανοητό πως μόνο έτσι έχουν πιθανότητες οι κυβερνώντες να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα αυτής της Κυβέρνησης.

Όμως, τουλάχιστον θα έπρεπε ο συντονιστής της συζήτησης να επιτρέψει στον μοναδικό εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης να παρεμβαίνει έτσι ώστε να εκπροσωπείται ικανοποιητικά και η αντίθετη άποψη, παρά του ότι προφανώς, ενοχλούσε αυτή η διαφορετική άποψη.

Φαίνεται όμως ότι στο κανάλι της Κυβέρνησης δεν υπάρχει χώρος για αντίλογο. Δεν πειράζει. Αφού κάποιοι νομίζουν ότι θα ελέγξουν την ελευθερία του λόγου στο κυβερνητικό κανάλι, τότε εμείς θα μιλήσουμε ελεύθερα στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του ΡΙΚ.

Πάντως, αν η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο ΜΜΕ προώθησης της Κυβερνητικής προπαγάνδας ενόψει προεδρικών εκλογών, ας το χρηματοδοτήσουν τουλάχιστον με τα χρήματα του ΑΚΕΛ και όχι με τα χρήματα του Κύπριου φορολογούμενου.

Ο κρατικός φασισμός δεν έχει χώρο στην Κύπρο του 21ου αιώνα".

Κατ' αρχήν θέλω να πω πως δεν παρακολούθησα τη χτεσινή τηλεοπτική εκπομπή στην οποία αναφέρεται ο Παπαδόπουλος. 

Έγινα όμως μάρτυρας των όσων είπε το πρωί στο ραδιόφωνο του Τρίτου.

Όπου είπε στην εκφωνήτρια του προγράμματος Ελένη Βρεττού πως "θα τα πούμε όταν θα συζητηθούν οι προϋπολογισμοί του ΡΙΚ" στη βουλή. 

Η Βρεττού το εξέλαβε ως απειλή και ίσως και να ήταν αλλά δεν είναι αυτή η ουσία. 

Ούτε είναι η ουσία πως έδερνε το σαμάρι, την Ελένη Βρεττού, επειδή του έφταιγε ο γαΐδαρος,   ο ΔΗΚΟϊκός του διευθυντής δηλαδή, ο Θέμης Θεμιστοκλέους.

Ούτε είναι η ουσία αν δικαίως ή αδίκως αισθανόταν αδικημένος για τον τρόπο μεταχείρισής του στη χτεσινή εκπομπή.

Η ουσία είναι συμπυκνωμένη σε αυτή του τη φράση: "Θα έπρεπε ο συντονιστής της συζήτησης να επιτρέψει στον μοναδικό εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης να παρεμβαίνει έτσι ώστε να εκπροσωπείται ικανοποιητικά και η αντίθετη άποψη".

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή την άνοιξη του 2006 όταν εξελέγη βουλευτής, εξίσου ουρανοκατέβατος όπως κι ο ετεροθαλής του αδελφός που έγινε δήμαρχος Λευκωσίας.

Νωρίτερα, επί Τασσοπαπαδοπουλοκρατίας, ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν νοιάστηκε ποτέ για το κατά πόσον υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Κύπρο, και εάν το κρατικό κανάλι διεπόταν από αυτήν στη λειτουργία του. 

Αν είχε νοιαστεί, θα είχε, ορθότατα πιστεύω, παρατηρήσει και καυτηριάσει με εξίσου εύστοχο τρόπο πως και τότε δεν υπήρχε ικανοποιητικός βαθμός έκφρασης της αντίθετης, μη κυβερνητικής, άποψης στο κρατικό κανάλι, όπως άλλωστε συνέβαινε τον καιρό του δημοψηφίσματος όπου σε κάθε εκπομπή του ΡΙΚ η αντίθετη άποψη μειοψηφούσε τόσο σε παρουσία όσο και σε τηλεοπτική ή ραδιοφωνικό χρόνο. 

Όπως άλλωστε συνέβαινε και με τις προεδρικές εκλογές του 2008, όπου και πάλιν υπήρχαν υποψήφιοι δεύτερης κατηγορίας που τύγχαναν μεροληπτικής προβολής, όπως π.χ. ο Κώστας Θεμιστοκλέους ή κι ο Μάριος Ματσάκης. 

Ούτε όμως στην μια περίπτωση ούτε και στην άλλη, άκουσα τον Νικόλα Παπαδόπουλο να διαμαρτύρεται επειδή "στο κανάλι της Κυβέρνησης δεν υπάρχει χώρος για αντίλογο".

Και εγώ λέω πως ορθά ισχυρίζεται πως "ο κρατικός φασισμός δεν έχει χώρο στην Κύπρο του 21ου αιώνα". 

Το ερώτημά γιατί για εκείνον ξεκίνησε ο 21ος αιώνας να μετρά μετά το πέρας της Τασσοπαπαδοπουλοκρατίας είναι άνευ σημασίας. 

Απλώς θα πρέπει να ξέρει πως ενώ ενδεχομένως να έχει απόλυτο δίκαιο να διαμαρτύρεται για τη δυσμενή και μεροληπτική μεταχείριση που έτυχε από το ΡΙΚ, η κριτική του είναι λιγότερο πειστική μια και ασκείται όταν αυτός αισθάνεται θύμα ενώ έκλεινε τα μάτια, τα αυτιά του και το στόμα του όταν θύματά της ήταν όσοι διαφωνούσαν με τον πατέρα του.

Ο υπόκοσμος και τα μέσα παραπληροφόρησης

Ένα από τα ζητήματα που η στυγερή δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή, ανέδειξε και μέχρι τώρα επιμελώς δεν συζητήθηκε στην κοινή γνώμη είναι ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης και το σχετικό κενό που υπάρχει στους θεσμούς. Αυτό το κενό είναι ορατό εδώ και χρόνια και οι παρενέργειές του είναι ακόμη αισθητές. Η χειραγώγηση που έτυχε η κοινή γνώμη για παράδειγμα την περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος και το ακολούθησε θα έπρεπε λογικά να είχε αποτελέσει αφορμή για μια δημόσια συζήτηση γύρω από την ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης και τον βαθμό ελέγχου που μπορεί να ασκείται σε αυτά από ιδιώτες ή το κράτος. Μια πρόσθετη αφορμή προσέφερε άλλωστε και η καταδίκη του Γιάννου Ανδρονίκου, μετόχου του Συγκροτήματος Δίας στην υπόθεση που σχετιζόταν με την κατάχρηση στο ταμείο συντάξεων της ΑΗΚ πριν δύο χρόνια. Έστω κι αν αποδειχθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση της δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή πως δεν υπήρξε τελικά εμπλοκή μετόχου του συγκροτήματος Δίας, όπως εικάζεται, θα πρέπει επιτέλους η πολιτεία να προβληματιστεί και να βάλει τάξη στον χώρο αυτό.

Μια πιθανή λύση είναι η δημιουργία μιας πραγματικά ανεξάρτητης ρυθμιστικής και εποπτικής αρχής, ανάλογης με αυτή της Κεντρικής Τράπεζας, η οποία θα έχει εξουσία να περιορίζει π.χ. το ποσοστό συμμετοχής φυσικών ή νομικών προσώπων στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και ιδιαίτερα των τηλεοπτικών καναλιών, όπως και τη δυνατότητα συμμετοχής τους σε θέσεις κλειδιά σε αυτά. Παράλληλα, μπορεί και πρέπει να εισαχθεί νομοθεσία που θα διέπει την ποιότητα των ατόμων που δύνανται να ελέγχουν ποσοστά του μετοχικού κεφαλαίου μέσων ενημέρωσης. Με τον τρόπο αυτό θα μπορεί π.χ. να αποφευχθεί η δυνατότητα ελέγχου μέσων ενημέρωσης από άτομα που καταδικάστηκαν από κυπριακά ή ξένα δικαστήρια για ποινικά αδικήματα, όπως έγινε δηλαδή στην περίπτωση του Χριστόδουλου Έλληνα πριν μερικά χρόνια, όπου η Κεντρική Τράπεζα απαγόρευσε τη συμμετοχή του στο διοικητικό συμβούλιο συγκεκριμένης τράπεζας επικαλούμενη δικαστική του καταδίκη.

Επίσης, με αυτή την ευκαιρία θα μπορεί επίσης να εισαχθούν κανονισμοί που να θέτουν τέρμα στον έλεγχο μέσων ενημέρωσης από άτομα των οποίων η πολιτική δράση ήταν αντίθετη στις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος (περίπτωση Λουκή Παπαφιλίππου, ο οποίος ως γνωστόν συμμετείχε στην πραξικοπηματική κυβέρνηση Σαμψών) ενώ δεν θα έπρεπε να ξεφύγει της προσοχής και η κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, δηλαδή την τηλεόραση και ραδιόφωνο του ΡΙΚ, οι δημοσιογράφοι του οποίου άγονται από τα κόμματα, επί δικαία ωστόσο αμοιβή.

Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να γίνει, ενόσω οι ίδιοι οι πολίτες ωχαδερφικά σηκώσουν τους ώμους, μια και ο υφιστάμενος βαθμός (αλληλ)εξάρτησης μέσων και πολιτικών θα αποθαρρύνει τους τελευταίους από το να τα βάλουν με καναλλάρχες. Ωστόσο, μια και ακόμα δεν έχει τεθεί εκτός νόμου ο προβληματισμός, καταθέτω τον δικό μου μια και ελάχιστες άλλες επιλογές απομένουν αν δεν θέλουμε να χαιρετίσουμε σε λίγα χρόνια τον πρώτο κύπριο Μπερλουσκόνι πρόεδρο.