Αφθονία Ψυχρού Πολέμου στην κατάψυξη

Για εκείνον, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ. Όσος χρόνος κι αν μεσολάβησε από την κατάρρευση του κομμουνισμού, αυτός θα εξακολουθεί να πιστεύει τις ίδιες ψευδαισθήσεις. Και δεν θα συγχωρέσει ποτέ τους υπαίτιους. Τους λαούς δηλαδή που σήκωσαν το κεφάλι και απόσεισαν εκείνον τον ζυγό που τους επέβαλαν οι κυβερνήσεις τους σε συνεργασία με το ΚΚ της ΕΣΣΔ. Όσα χρόνια και να περάσουνε θα τους κρατά κακία μια και εκείνοι παρά τις αυστηρές απαγορεύσεις που επέβαλαν τα καθεστώτα τους άνοιξαν το στόμα τους και μίλησαν, φώναξαν, αντιστάθηκαν και επαναστάτησαν. Δεν χωρά στο μυαλό του πως δεν ανέχτηκαν την καταπίεση, την αυθαιρεσία και την τυραννία που τους επέβαλαν στον όνομά τους οι λαοί.

Ούτε μπορεί να λησμονήσει εκείνους τους «προβοκάτορες» και «πράκτορες της Δύσης», όπως αποκαλούσε τότε το καθεστώς των Βάλτερ Ούλμπριχτ και Έριχ Χόνεκερ όσους έβρισκαν τον παραδεισένιο υπαρκτό σοσιαλισμό ανυπόφορο και έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για να διαφύγουν στη Δύση. Στο μυαλό του, αυτοί ήταν που αμαύρωναν το όνομα το κομμουνισμού, όσοι δηλαδή δέχονταν σφαίρες από του τη Λαϊκή Αστυνομία και το Λαϊκό Στρατό της Ανατολικής Γερμανίας όταν προσπαθούσαν να υπερπηδήσουν το Τείχος του Βερολίνου. Το Ανάχωμα κατά του Καπιταλισμού, όπως το ονόμασαν οι σύντροφοί του. Κι έτσι το βλέπει αυτός ακόμα, ακριβώς όπως το βλέπουν και οι απόμαχοι χαφιέδες της Στάζι.

Τι κι αν εκείνη τη μέρα πριν είκοσι χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διοργάνωσαν αυθόρμητα μια γιορτή; Τι κι αν στην επέτειο της επανένωσης της Ευρώπης θα είναι κει οι υπόλοιποι ηγέτες της ηπείρου; Τι κι αν την ημέρα εκείνη θα είναι κει οι ηγέτες των Συμμάχων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Είπαμε, για αυτόν ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ. Για αυτό τον αφήνει απαθή η χαρά και η ελπίδα που γέμισε τον κόσμο στη Γερμανία, την Ευρώπη αλλά και όλο τον κόσμο την 9η Νοεμβρίου του 1989. Μέσα του βράζει άλλωστε ακόμα η οργή. Ηγέτης σου λένε, μοιρασμένης χώρας που θέλει να επανενώσει. Ούτε τον εαυτό σου τελικά πείθεις πως την θέλεις τη χώρα σου επανενωμένη.

Σε σένα αξίζει το βραβείο πολιτικής μικροψυχίας και μικροπρέπειας.

Υ.Γ. Ερώτηση προς τον/την αρθογράφο της Χαραυγής που έγραψε χτες το άρθρο με τίτλο "Επιπόλαιες Επικρίσεις": Η Ινδή Πρόεδρος βρίσκεται στην Κύπρο για αρμένικη επίσκεψη και ως εκ τούτου είναι απασχολημένος ως οικοδεσπότης ο Πρόεδρος μέχρι την επόμενη εβδομάδα ή μήπως σου ανέθεσε η Γκιούρωφ να γράψεις ό,τι σου κατεβεί για να υπερασπιστείς τον Δημήτρη Χριστόφια; Οι εξηγήσεις που έδωσε Στεφάνου αν και αντιφατικές, ήταν λιγότερο βλακώδεις...

Υ.Γ. 2. Τι αναφορές του που διέψευσε σχετικά με την αντιμετώπιση της Τουρκίας από τους Ευρωπαίους θα τις σχολιάσω μια άλλη φορά γιατί σήμερα δεν έχω πολύ χρόνο.

Το καράβι βουλιάζει κι αυτοί το βιολί τους

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Η οικονομία του τόπου πάει από το κακό στο χειρότερο. Κι αυτό γιατί:

• Το εθνικό εισόδημα της Κύπρου άρχισε να συρρικνώνεται.

• Διαχρονικά μειώνονται οι εξαγωγές.

• Εδώ και μια οκταετία μειώνονται και τα έσοδα από τον τουρισμό.

• Δανειζόμαστε από το εξωτερικό για να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας.

• Αυξάνεται ο αριθμός των ανέργων.

• Μειώνεται η παραγωγή σε όλους τους τομείς.

• Οι τιμές των βασικών αγαθών έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.

• Ελάχιστες γίνονται επενδύσεις και ελάχιστες ποιοτικές θέσεις εργασίας δημιουργούνται.

• Η διάβρωση των εισοδημάτων από τον πληθωρισμό και η ανεργία παγιδεύουν όλο και περισσότερους στη φτώχια.

• Καλλιεργήσιμες γαίες έπεσαν θύματα οικοπεδοφάγων.

• Η τιμή της γης καθιστά ασύμφορη την καλλιέργειά της.

• Όλο και περισσότεροι φόροι γίνονται αναγκαίοι για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Και τα πράγματα στο εθνικό κινούνται από το κακό στο χειρότερο:

• Καταλύσαμε το σύνταγμά μας πριν 45 χρόνια και οδηγήσαμε τη χώρα μας στο χάος και σε αιματοκύλισμα.

• Το 1974 χάσαμε τη μισή μας χώρα.

• Επιδοθήκαμε μετά σε μακροχρόνιους αγώνες που είχαν ως αποτέλεσμα να εποικιστεί το βόρειο μέρος της Κύπρου.

• Το 2004 χάσαμε μια χρυσή ευκαιρία να λύσουμε το Κυπριακό με ευνοϊκούς όρους όταν η Τουρκία καιγόταν για ημερομηνία ένταξης και οι Τουρκοκύπριοι είχαν ξεσηκωθεί κατά του Ντενκτάς και των στρατοκρατών της Άγκυρας.

• Από κει και πέρα, όταν η Τουρκική διπλωματία άρχισε να ασελγεί πάνω μας, αρχίσαμε να αντιδρούμε με μικροπολιτικό αυνανισμό.

• Αναλώσαμε πολύτιμο χρόνο σε τεχνικές επιτροπές, απορρίπτοντας χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες.

• Φτάσαμε στη δύση του άστρου του Ταλάτ και την επάνοδο των εθνικιστών στην άλλη πλευρά.

• Η ελέγχουσα τη ροή φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ΕΕ Τουρκία δεν μπορεί πλέον να δεχθεί πιέσεις από αυτή.

Η κοινωνία μας επίσης δεν υστερεί αφού:

• Στη ζωή μας κυριαρχεί η βία, είτε είναι ρατσιστική, είτε αστυνομική, είτε οικογενειακή, είτε σεξουαλική, είτε σχολική είτε χουλιγκανισμός.

• Οι θεσμοί δυσλειτουργούν, κατάδικοι κυκλοφορούν ελεύθεροι με την ευλογία της ηγεσίας της αστυνομίας, η εισαγγελία αθωώνει παιδεραστές, βιαστές και έμπορους ναρκωτικών, χαρίζεται σε φίλους των φίλων.

• Οι καμπαρετζήδες κάνουν κουμάντο στην αστυνομία και τα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης.

• Τα μέσα ενημέρωσης δεν προσφέρουν ενημέρωση αλλά παραπληροφόρηση και προπαγάνδα.

• Τα κόμματα τα παίρνουν από όποιον λάχει για να κάνουν ό,τι εξυπηρέτηση τους ζητηθεί.

• Οι πολιτικοί δημιούργησαν ένα πανίσχυρο υπέραμειβόμενο, υπέρπρονομιούχο κατεστημένο στη δημόσια υπηρεσία και τους ημικρατικούς οργανισμούς που λειτουργεί διαβρωτικά στην κοινωνία.

• Η προστασία του περιβάλλοντος είναι μια έννοια κενή μια και το νόημά της θυσιάζεται στο βωμό των συμφερόντων των οικοπεδοφάγων, των κατασκευαστικών, των εισαγωγέων αυτοκινήτων και πετρελαιοειδών, των ξενοδόχων, των «μολούχων», της ΑΗΚ, των παπάδων.

• Το επίπεδο των υπηρεσιών υγείας υποβαθμίζεται συνεχώς.

• Τα σχολεία έγιναν μπουμπουνοποιεία.

Το κατάλαβε κανένας πως το καράβι βουλιάζει σε μια θάλασσα που αν είναι εξίσου απύθμενη, όπως η βλακεία της πολιτικής μας ηγεσίας, τότε δεν θα πιάσουμε πάτο ποτέ;