Αντιπολιτευομαι

Δίκη ερήμην του ηθικού αυτουργού

2012-01-24T15:30:00.000+02:00

To ΡΙΚ μόλις μετέδωσε πως η αστυνομία θα κινηθεί ποινικά εναντίον του πρώην αρχηγού της και τέως υπουργού άμυνας Κώστα Παπακώστα και του τέως υπουργού εξωτερικών Μάρκου Κυπριανού για την έκρηξη στο Μαρί.

Θα διωχθούν επίσης τρεις αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς και τρεις αξιωματικοί της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Ο ηθικός αυτουργός, την πολιτική του οποίου οι δύο υπουργοί κλήθηκαν να εφαρμόσουν, θα απουσιάζει.

Θα είναι απασχολημένος με τον προεκλογικό του αγώνα προφανώς...

70 χιλιάδες ακατάλληλοι για την προεδρία

2012-01-16T18:52:00.000+02:00

Το Sigmalive.com μετέδωσε νωρίτερα πως:

"...το σταύρωμα στο κονδύλι που απαιτείται για πρόσληψη 13 λειτουργών επικοινωνίας, οι οποίοι θα μεταφράζουν τις ανακοινώσεις των υπουργείων για την κυπριακή προεδρία της Ε.Ε το β' εξαμηνο του 2012 δυσχεραίνει την επικοινωνιακή πολιτική της χώρας μας, σύμφωνα με την διευθύντρια του γραφείο τύπου και πληροφοριών Ελεονώρα Γαβριηλίδου.

Το γραφείο τύπου και πληροφοριών έχει ζητήσει την πρόσληψη για ένα περίπου χρόνο 13 δημοσιογράφων που θα ασχολούνται αποκλειστικά με την μετάφραση ανακοινώσεων εκάστου υπουργείου.

Η επιτυχία μια προεδρίας στηρίζεται κατά 50% στην επικοινωνία, πρόσθεσε η κα. Γαβριηλίδου."

Φαίνεται πως η κυρία Γαβριηλίδου δεν γνωρίζει πως το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών όχι μόνο διαθέτει άφθονους μεταφραστές αλλά και λειτουργούς επικοινωνίας.

Μερικούς από αυτούς θα μπορούσε να αποσπάσει στα υπουργεία για να διεκπεραιώνουν την εργασία που θα προκύπτει για τις ανάγκες της προεδρίας της ΕΕ.

Αν δεν φτάνουν, γιατί δεν αποσπούνται άλλα άτομα από άλλες υπηρεσίες του δημοσίου αφού τύχουν της απαραίτητης εκπαίδευσης;

Απλώς το επισημαίνουμε, διότι το να βρεθούν 13 κατάλληλοι ανάμεσα σε 30 χιλιάδες άνεργους, είναι λιγότερο πιθανόν, από το να βρεθούν ανάμεσα σε 70 χιλιάδες δημοσιόσιτους.

Άλλωστε, και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει ο πολιτικός της προϊστάμενος Νεοκλής Συλικιώτης, δεν πρέπει να δώσουμε και την εικόνα πως κάποιοι ενδεχομένως κατηγορήσουν κάποιους πως επιχειρούν βόλεμα ημετέρων, δεν είναι;

Κρατικός φασισμός χρονικής υστέρησης

2012-01-10T18:33:00.000+02:00

Ο βουλευτής και αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος εξέδωσε σήμερα την πιο κάτω ανακοίνωση που δημοσιεύω αυτούσια:

"Κρατικός φασισμός στο ΡΙΚ

Για ακόμη μια φορά το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου απέδειξε ότι έχει μετατραπεί από κρατικό κανάλι, σε κανάλι της Κυβέρνησης.

Οι παραγωγοί της εκπομπής ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΥΡΩΠΗ επέλεξαν να καλέσουν στο πάνελ της ψεσινής συζήτησης τρεις κυβερνητικούς υπαλλήλους, μαζί με έναν εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ για να προπαγανδίσουν υπέρ της μεταναστευτικής πολιτικής της Κυβέρνησης και μόνο ένα εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης, τον υποφαινόμενο.

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να στήνει το κυβερνητικό κανάλι τα τηλεοπτικά πάνελ με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να υπερ-αντιπροσωπεύεται η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Εξάλλου είναι απόλυτα κατανοητό πως μόνο έτσι έχουν πιθανότητες οι κυβερνώντες να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα αυτής της Κυβέρνησης.

Όμως, τουλάχιστον θα έπρεπε ο συντονιστής της συζήτησης να επιτρέψει στον μοναδικό εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης να παρεμβαίνει έτσι ώστε να εκπροσωπείται ικανοποιητικά και η αντίθετη άποψη, παρά του ότι προφανώς, ενοχλούσε αυτή η διαφορετική άποψη.

Φαίνεται όμως ότι στο κανάλι της Κυβέρνησης δεν υπάρχει χώρος για αντίλογο. Δεν πειράζει. Αφού κάποιοι νομίζουν ότι θα ελέγξουν την ελευθερία του λόγου στο κυβερνητικό κανάλι, τότε εμείς θα μιλήσουμε ελεύθερα στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του ΡΙΚ.

Πάντως, αν η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο ΜΜΕ προώθησης της Κυβερνητικής προπαγάνδας ενόψει προεδρικών εκλογών, ας το χρηματοδοτήσουν τουλάχιστον με τα χρήματα του ΑΚΕΛ και όχι με τα χρήματα του Κύπριου φορολογούμενου.

Ο κρατικός φασισμός δεν έχει χώρο στην Κύπρο του 21ου αιώνα".

Κατ' αρχήν θέλω να πω πως δεν παρακολούθησα τη χτεσινή τηλεοπτική εκπομπή στην οποία αναφέρεται ο Παπαδόπουλος.

Έγινα όμως μάρτυρας των όσων είπε το πρωί στο ραδιόφωνο του Τρίτου.

Όπου είπε στην εκφωνήτρια του προγράμματος Ελένη Βρεττού πως "θα τα πούμε όταν θα συζητηθούν οι προϋπολογισμοί του ΡΙΚ" στη βουλή.

Η Βρεττού το εξέλαβε ως απειλή και ίσως και να ήταν αλλά δεν είναι αυτή η ουσία.

Ούτε είναι η ουσία πως έδερνε το σαμάρι, την Ελένη Βρεττού, επειδή του έφταιγε ο γαΐδαρος, ο ΔΗΚΟϊκός του διευθυντής δηλαδή, ο Θέμης Θεμιστοκλέους.

Ούτε είναι η ουσία αν δικαίως ή αδίκως αισθανόταν αδικημένος για τον τρόπο μεταχείρισής του στη χτεσινή εκπομπή.

Η ουσία είναι συμπυκνωμένη σε αυτή του τη φράση: "Θα έπρεπε ο συντονιστής της συζήτησης να επιτρέψει στον μοναδικό εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης να παρεμβαίνει έτσι ώστε να εκπροσωπείται ικανοποιητικά και η αντίθετη άποψη".

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή την άνοιξη του 2006 όταν εξελέγη βουλευτής, εξίσου ουρανοκατέβατος όπως κι ο ετεροθαλής του αδελφός που έγινε δήμαρχος Λευκωσίας.

Νωρίτερα, επί Τασσοπαπαδοπουλοκρατίας, ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν νοιάστηκε ποτέ για το κατά πόσον υπάρχει ελευθερία του λόγου στην Κύπρο, και εάν το κρατικό κανάλι διεπόταν από αυτήν στη λειτουργία του.

Αν είχε νοιαστεί, θα είχε, ορθότατα πιστεύω, παρατηρήσει και καυτηριάσει με εξίσου εύστοχο τρόπο πως και τότε δεν υπήρχε ικανοποιητικός βαθμός έκφρασης της αντίθετης, μη κυβερνητικής, άποψης στο κρατικό κανάλι, όπως άλλωστε συνέβαινε τον καιρό του δημοψηφίσματος όπου σε κάθε εκπομπή του ΡΙΚ η αντίθετη άποψη μειοψηφούσε τόσο σε παρουσία όσο και σε τηλεοπτική ή ραδιοφωνικό χρόνο.

Όπως άλλωστε συνέβαινε και με τις προεδρικές εκλογές του 2008, όπου και πάλιν υπήρχαν υποψήφιοι δεύτερης κατηγορίας που τύγχαναν μεροληπτικής προβολής, όπως π.χ. ο Κώστας Θεμιστοκλέους ή κι ο Μάριος Ματσάκης.

Ούτε όμως στην μια περίπτωση ούτε και στην άλλη, άκουσα τον Νικόλα Παπαδόπουλο να διαμαρτύρεται επειδή "στο κανάλι της Κυβέρνησης δεν υπάρχει χώρος για αντίλογο".

Και εγώ λέω πως ορθά ισχυρίζεται πως "ο κρατικός φασισμός δεν έχει χώρο στην Κύπρο του 21ου αιώνα".

Το ερώτημά γιατί για εκείνον ξεκίνησε ο 21ος αιώνας να μετρά μετά το πέρας της Τασσοπαπαδοπουλοκρατίας είναι άνευ σημασίας.

Απλώς θα πρέπει να ξέρει πως ενώ ενδεχομένως να έχει απόλυτο δίκαιο να διαμαρτύρεται για τη δυσμενή και μεροληπτική μεταχείριση που έτυχε από το ΡΙΚ, η κριτική του είναι λιγότερο πειστική μια και ασκείται όταν αυτός αισθάνεται θύμα ενώ έκλεινε τα μάτια, τα αυτιά του και το στόμα του όταν θύματά της ήταν όσοι διαφωνούσαν με τον πατέρα του.

Ο Εμανουήλ Ροΐδης χαιρετά τον Γλαύκο Χατζηπέτρου

2011-12-15T14:42:00.002+02:00

Το πιο κάτω κείμενο ήταν το τελευταίο της σατυρικής εφημερίδας που εξέδιδε ο Εμανουήλ Ροΐδης από το 1875 μέχρι το 1885:

Ὁ Θεοτούμπης παραιτεῖται τοῦ Ἀσμοδαίου, πιθανῶς δὲ καὶ ὁ Ἀσμοδαῖος τῆς δημοσιότητος ἐπί τινα καιρόν' πράττει δὲ τοῦτο κατὰ καθῆκον, πεισθεὶς ὅτι τὰς ἰδέας του περὶ διαθέσεως τοῦ προϋπολογισμοὺ τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος ἀδύνατον εἶναι να συμμερισθὴ ἡ πλειονοψηφία τοῦ εὐγενοῦς κοινοῦ καὶ τῆς γενναίας φρουρᾶς. Ἡ πεποίθησις αὕτη ἤστραψεν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ἀκαταμάχητος καὶ φοβερὰ προχθὲς ἐν τῷ θεάτρῳ τοῦ Ἀπόλλωνος, ἐνῶ διήρχετο διὰ τῶν διόπτρων τὰ θρανία τὰ βρίθοντα, ἕνεκα τῆς ἀργίας τοῦ Φαλήρου, γνωρίμων προσώπων.

Ἀλλὰ μεταξὺ ἑκατὸν τοιούτων οὐδὲ εἰκόσιν ὑπῆρχον μὴ ὑπηρετοῦντα τὴν πατρίδα διὰ τοῦ ξίφους ἢ τοῦ καλάμου ἐπὶ δικαία ἀμοιβή. Ἡ ἀναλογία αὕτη ὑπαγορεύει εἰς ἡμᾶς τὴν ἀκόλουθον ὀρθήν, νομίζομεν, σκέψιν: Ὁ πολὺ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδος συνίσταται ἐκ πεντήκοντα χιλιάδων ἀνθρώπων γνωριζόντων ἀνάγνωσιν καὶ ἀνορθογραφίαν καὶ τρεφομένων ὑπὸ ἑνὸς ἐκατομμυρίου ἀγραμμάτων φορολογουμένων. Ἀλλ᾿ οὔτε οἱ ἀγράμματοι οὖτοι δύνανται ν᾿ ἀναγνώσωσι τὸν ὑπὲρ αὐτῶν συνηγορούντα Ἀσμοδαῖον, οὔτε παρὰ τῶν ἐν πρυτανείῳ τρεφομένων ἀναγνωστῶν τοῦ δυναταὶ οὖτος να ἐλπίσῃ, ὅτι χάριν αὐτοῦ καὶ τῆς πατρίδος θέλουσιν ἀνταλλάξει ἀντὶ ποδιὰς μαγείρου ἢ βελόνης ὑποδηματοποιοῦ τὸ εὐγενὲς ἐπάγγελμα τοῦ κοσμεῖν τὰς στήλας τοῦ προϋπολογισμού.

Ὁ κ. Ζαΐμης ἔχει λοιπὸν πληρέστατα δίκαιον ἀποφαινόμενος ὅτι ἄσκοπος εἶναι ὁ Ἀσμοδαῖος, ὁ ἀπαιτῶν παρ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν συμμάχων τοῦ ν᾿ ἀφίνωσι ψιχία τινὰ καὶ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τοῦ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου αὐτοῦ τοῦ τρέφοντος τὴν ἀγέλην τῶν δασοφυλάκων, καθηγητῶν, βαθμοφόρων, συνταξιούχων, ὑποτρόφων, γραφέων καὶ ἄλλων στύλων τῆς πλειονοψηφίας. Ἐν πάσῃ λοιπὸν ταπεινότητι ὁμολογοῦμεν ὅτι ὁ πράγματι ἄσκπος σήμερον Ἀσμοδαῖος τότε μόνον δύναται να ἔχῃ πρακτικόν τινα σκοπόν, ὅταν δυνηθῇ να στρατολογήση ἀναγνώστας μεταξὺ τῆς τάξεως ὑπὲρ ᾖς συνηγορεὶ ἀντὶ ἐκείνης ὑφ ἧς ἀναγινώσκεται. Ἀλλὰ κατὰ τοῦ τοιούτου κινδύνου ἀφαλὴ ἔλαβον μέτρα οἱ συντάκται τοῦ προϋπολογισμού, ὁρίσαντες ἐν αὐτῷ ὑπὲρ μὲν τῆς ἀνωτέρας ἐκπαιδεύσεως, ἤτοι τοῦ φυτωρίου ἐξ οὐ στρατολογείται ὁ ἱερὸς λόχος τῶν κηφήνων, ἐν καὶ ἥμισυ ἐκατομμύριον, διὰ δὲ τοὺς παῖδας τοῦ γεωργοῦ, ἐξ αἰσχύνῃς να μὴ ἀφήσωσι τίποτε, δραχμὰς ἑκατὸν πεντήκοντα χιλιάδες. Μὴ τὶς νομίσῃ ὅτι πρὸς κατηγορίαν τῶν πολιτευομένων ἀνεγράψαμεν τοὺς ἀνωτέρω δύο ἀριθμούς. Ἀπ᾿ ἐναντίας προθύμως ἀναγνωρίζομεν ὅτι φρονίμως καὶ συνετὼς πολιτεύονται μὴ ἐπιτρέποντες να μανθάνῃ γράμματα πᾶς μὴ κηφήν. Ἐν τῇ Δύσει, ἅμα ἠδυνήθη ν᾿ ἀναγνώση ὁ λαὸς τὸ εὐαγγέλιον, εὐθὺς ἀπελάκτισε τὸν Πάπαν καὶ ἐν τῇ πρώτῃ ὁρμῇ τῆς ἀγανακτήσεώς του ἔκαυσε τὰ μοναστήρια καὶ ἐκρέμασε τοὺς ἱερεῖς. Ὁμοία τὶς ἐπίκειται καὶ παρ᾿ ἡμῖν διαμαρτύρησις, ἅμα, πλὴν τῶν μυρίων φορολογούντων, δυνηθῶσι καὶ οἱ ἐκατοντακισμύριοι φορολογούμενοι ν᾿ ἀναγνώσωσι τῆς Ἑλλάδος τὸν προϋπολογισμόν. Ἐκ τῆς ἀναγνώσεως ταύτης ἤθελον διδαχθῇ μεταξὺ τῶν ἄλλων ὅτι, ἐνῶ κατ᾿ ἀναλογίαν τῶν ἄλλων ἐθνῶν, ἔπρεπε να ἀρκῇ ἐν ἥμισυ ἐκατομμύριον πρὸς εἴσπραξιν τῶν φόρων, ἐξοδεύονται τέσσαρα πρὸς τοῦτο παρ᾿ ἡμῖν' ὅτι ἄνευ στόλου ἢ στρατοῦ καταβάλλονται περὶ τὰ πέντε εἰς μισθοὺς χερσαίων καὶ θαλασσίων, ἐν ἐνεργείᾳ, διαθεσιμότητι ἢ συντάξει βαθμοφόρων, μετὰ δὲ τὴν τελευταίαν κατὰ τῆς στηλιτικὴς σπατάλης ἐξέγερσιν, ἀντὶ τῆς ἐλπιζομένης ἐλαττώσεως, ηὐξήθη κατὰ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας δραχμῶν τὸ ἐτήσιον ἔξοδον πρὸς συντήρησιν ἐπωμίδων.

Οἱ ἀπηλπισμένοι ἀναθέτουσιν εἰς τὸν θάνατον τὰς ἐλπίδας. Οὕτω καὶ τὸ ταμεῖον ἡμῶν ἤλπιζεν ἐξ αὐτοῦ βαθμιαίαν ἐλάφρωσιν τοῦ πιέζοντος αὐτὸ ἄχθους. Ἀλλά, κατὰ παράδοξον ἀντίφασιν, ἐφ᾿ ὅσον ἀποθνῄσκουσι, πολλάκις ἐπὶ τῆς ψιάθης, οἱ συνταξιούχοι τοῦ μεγάλου ἀγῶνος, ἐπὶ τοσούτον αὐξάνουσιν αἱ ἥδη διπλασιασθείσαι συντάξεις. Οἱ ὄνυχες τῆς ἁρπακτικῆς ἀγέλης εἶναι παρ᾿ ἡμῖν ὀξύτεροι ἢ τὸ δρέπανον τοῦ θανάτου. Ἀγαπῶντες πρὸ παντὸς ἅλλου τὴν δικαιοσύνην, δεν λέγομεν ὅτι εἰς τοιαύτην κατάστασιν ἀρέσκονται πάντες ἀνεξαιρέτως οἱ βουλευταὶ καὶ κομματάρχαι, ἀλλὰ τοῦτο μόνον: ὅτι τινὲς ἐξ αὐτῶν τὴν ἐδημιούργησαν ἐκ φιλαρχίας, σήμερον δὲ πάντες ὑφίστανται αὐτὴν ἐξ ἀνάγκης. Οἵ τε φαῦλοι καὶ οἱ ἀγαθοὶ πράττουσι παρ᾿ ἡμῖν τὰ αὐτά, ἡ δὲ μεταξὺ αὐτῶν διαφορὰ περιορίζεται εἰς τὸ ὅτι οἱ μὲν τὰ πράττουσι μετὰ χαράς, οἱ δὲ ἄνευ χαράς. Ἡ θέσις τῶν παρ᾿ ἡμῖν πολιτευομένων πολὺ ὁμοιάζει τὴν τῶν αὐτοκρατόρων τῆς Βυζαντινῆς Ῥώμης, οἵτινες πρὸς κατάληψιν τοῦ θρόνου συνεμάχουν μετὰ Φράγκων, Τούρκων καὶ Βουλγάρων, εἰς οὖς αὐτοί τε καὶ οἱ ὑπήκοοι αὐτῶν ἐπλήρωνον ἔπειτα λύτρα.

Ἀπαραλλάκτως καὶ οἱ ἡμέτεροι φατριάρχαι, πρὸς σχηματισμὸν ἢ ἐνίσχυσιν κόμματος, ἐστρατολόγουν ἐκ τῶν τριόδων μισθοφόρους, οὖς ἐπλήρωνον διὰ δημοσίων χρημάτων, ἤτοι διὰ δημιουργίας θέσεων ὅλως περιττῶν. Τῶν τοιούτων μισθοφόρων ἐπὶ τοσούτον ἐπολλαπλασιάσθη προϊόντος τοῦ χρόνου ὁ ἀριθμὸς καὶ τὸ θράσος, ὥστε κατέστησαν σήμερον ἡ μόνη ἀξιόμαχος δύναμις τῆς Ἑλλάδος, πρὸ τῇ ςοποίας καὶ βασιλεία καὶ κυβέρνησις καὶ Βουλὴ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος κύπτει τὸ γόνυ μετὰ τρόμου. Ἐσφαλμένως, νομίζομεν, παρωμοίασάν τινες τοὺς ἡμετέρους κομματάρχας πρὸς ἀρχηγοὺς λῃστρικῶν συμμοριών. Τὸ πταῖσμα αὐτῶν εἶναι ὅτι ἐδημιούργησαν τὰς συμμορίας' σήμερον ὅμως, ἀντὶ να εἶναι ἀρχηγοὶ αὐτῶν, κατήντησαν ἁπλοῖ μεσῖται, διὰ τῶν ὁποίων αἱ συμμορίαι αὗται διαπραγματεύονται πρὸς τὸ ἔθνος τὰ λύτρα ἀνθ᾿ ὧν συγκατανεύουσι να παραχωρήσωσιν αὐτῷ ἀσφάλειαν ζωῆς καὶ περιουσίας.

Τὰ λύτρα ταῦτα καλοῦνται κατ᾿ εὐφημισμὸν προϋπολογισμός. Ἀπόδειξις ὅμως τοῦ ἀληθοῦς αὐτῶν χαρακτῆρος εἶναι ἡ δουλικὴ εὐπείθεια μεθ᾿ ἧς ὁλόκληρος ἡ Βουλή, σιγώσης τῆς ἀντιπολιτεύσεως, σπεύδει να τὰ καταβάλῃ ἄνευ συζητήσεως εἰς τὸν εἰσπράκτορα τῆς κατισχυούσης συμμορίας, καλῶς γνωρίζουσα ὅτι πᾶσα ἀντίστασις ἢ ἀπόπειρα ἐλαττώσεως αὐτῶν ἤθελε τιμωρηθῇ δι᾿ ἀναστατώσεως τὴν ἐπιοῦσαν. Τὸ δὲ ὄντως λυπηρὸν εἶναι ὅτι καὶ ὑποτασσόμενοι εἰς πᾶσαν ταπείνωσιν καὶ κακουχίαν, στέργοντες να μένωμεν ἄοπλοι καὶ εἰς πᾶσαν ὕβριν ἐκτιθέμενοι, πάλιν δεν κατορθοῦμεν να πληρώνωμεν ὁλοσχερῶς τὰ κατ᾿ ἔτος ἐξογούμενα ἡμῶν λύτρα, ἀναγκαζόμενοι να δανειζώμεθα ἀκαταπαύστως, καὶ ἴσως μετ᾿ οὐ πολὺ να παραστήσωμεν τὸ πρωτοφανὲς ἐν τῇ ἱστορίᾳ θέαμα ἔθνους χρεωκοποῦντος ἄνευ παρασκευῶν, ἄνευ πολέμου, ἄνευ ἐπαναστάσεως ἢ ἄλλης τινὸς ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε γνωστῶν προφάσεων χρεωκοπίας. Τοῦτο πάντες βλέπομεν, ἡ δὲ ἐπιστήμη τὸ κηρύττει διὰ τοῦ στόματος τοῦ κ. Σούτσου, ὑποδεικνύοντος τὰς οἰκονομίας ὡς τὴν μόνην σωτηρίας ὁδόν. Πρὸς ταύτην ὅμως οὐδεὶς πολιτευόμενος τολμᾷ να τραπῇ, οὐχὶ ἐξ ἐλλείψεως πατριωτισμοῦ, ἀλλὰ διότι καλῶς γνωρίζει ὅτι ἀδύνατον εἶναι να προχωρήση ἐπ᾿ αὐτῆς, χωρὶς να προσκρούσῃ ἀνὰ πᾶν βῆμα εἰς προσωπικὰ συμφέροντα, ἅτινα θέλουσιν ὀρθωθῇ κατ᾿ αὐτοῦ ὡς ἔχιδναι φαρμακεραὶ τῶν ὁποίων ἐπατήθη ἡ οὐρά. Εἰς τὴν ἀνάπτυξιν ταύτην, τοῦ τι ἐννοοῦμεν διὰ τῆς λέξεως ἀγέλη προέβημεν, ἀποχαιρετῶντες σήμερον τὴν δημοκρατίαν, διότι, παρεξηγοῦντές τινες ἡμᾶς, ὑπέθεσαν ὅτι τὸ ὄνομα τοῦτο ἀποδίδομεν εἰς αὐτὴν τὴν Βουλήν, ἐνῶ αὕτη, ὡς καὶ πᾶσα ἐν Ἑλλάδι ἐξουσίᾳ, οὐδὲν ἄλλο εἶναι εἰμὴ θαλαμηπόλος καὶ ἐκ φόβου τροφοδότις τῆς νεμομένης τὸν τόπον παντοδυνάμου ἀγέλης. Κατὰ ταύτης μόνης ἐκήρυξε πόλεμον ὁ Ἀσμοδαῖος καὶ ἤλπιζεν ἐν τῇ ἁπλότητι τῆς καρδίας του ὅτι ῥίπτων ἀκαταπαύστως μυΐας εἰς τὸ πινάκιον ὅπερ παραθέτει τὸ ἔθνος εἰς τοὺς Πύρλας, Δαραλέξας, Θεοδώρους, Παγκράτας καὶ Γαρδελίνους, ἤθελε κατορθώσει ν᾿ ἀηδιάσωσι τὸ φαγητόν. Ἀλλ᾿ οἱ κύριοι οὖτοι δεν εἶναι σικχασάριδες. Παραιτούμενοι σήμερον ἀνωφελοῦς ἀγῶνος, παρηγορούμεθα διὰ τῆς ἑξῆς σκέψεως: ὅτι πάντα ἀνεξαιρέτως τὰ ἔθνη κατὰ περίοδόν τινα τοῦ βίου τῶν ὑπέστησαν αἰσχρόν τινα ζυγόν.

Κατ΄ἆτον δέκατον πέμπτον αἰῶνα ἐδέσποζον ἐν Ἰσπανίᾳ οἱ Ἱερεξετασταί, κατὰ τὸν δέκατον ἕκτον οἱ δολοφόνοι ἐν Ἰταλίᾳ καὶ κατὰ τὸν δέκατον ὄγδοον ἐν Γαλλίᾳ αἱ πόρναι. Οὕτω καὶ παρ᾿ ἡμῖν σήμερον αἱ βδέλλαι τοῦ προϋπολογισμοῦ. Παράδοξον θέλει φανῇ εἰς πολλούς, ἀλλ᾿ ἐν τούτοις εἶναι ἀληθὲς καὶ τὸ ἑξῆς: ὅτι οἱ ἀπαρτίζοντες τὴν φθοροποιὸν ταύτην ἀγέλην δεν εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ κακοὶ ἄνθρωποι.

Οἱ εἰς Ἀφρικὴν περιηγηταὶ περιγράφουσι φυλάς τινας ἀνθρωποφάγων, οἵτινες εἶναι κατὰ τὰ ἄλλα τίμιοι, ἥμεροι, φιλόξενοι καὶ περιποιητικοί, μόνον ἐλάττωμα ἔχοντες τὴν κακὴν συνήθειαν να τρώγωσιν ἀνθρώπινον κρέας, ὡς οἱ ἡμέτεροι κηφῆνες να ῥοφῶσι τὸν ἱδρῶτα τοῦ λαοῦ. Σπογγίζων τὸν κάλαμον, εὐχαριστεῖ ὁ Ἀσμοδαῖος τοὺς εὐμενεῖς ἀναγνώστας τοῦ διὰ τὴν ὄντως σπανίαν ἐν Ἑλλάδι προθυμίαν μεθ᾿ ἧς ὑπεδέχθησαν αὐτόν. Ἀληθὲς ἀφ᾿ ἑτέρου εἶναι ὅτι τὰ δημοσιογραφικὰ ὄργανα τῆς ἀγέλης τὸν ὠνόμασαν ἐν συναυλίᾳ ἀσεβῆ, ἄπατριν, χριστομάχον, προδότην, φατριαστὴν καὶ κακοήθη. Ταῦτα πάντα ἀνεγινώσκομεν γελῶντες' ἀλλ᾿ ἐπὶ τέλους μία τῶν ἐφημεριδῶν τούτων, ἀποκαλέσασα τὸν Ἀσμοδαῖον συνάδελφον, εὗρε τὸ τρωτὸν τοῦ θώρακός του καὶ ἠνάγκασεν αὐτὸν να ῥίψῃ τὸν κάλλαμον ἀνακράζων: «Ἔστω προδότης, ἄπατρις, ἀσεβὴς καὶ κακοήθης. Ἀλλὰ συνάδελφος τῶν ἀνθρώπων τούτων! Ἀπόστρεψον, Κύριε, ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο».

Κρίσιμες αστοχίες και η κρίση χρέους

2011-12-09T17:05:00.001+02:00

Αναδημοσιεύω το χρονικό της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, από τη γέννηση του ευρώ μέχρι σήμερα:

European Crisis Timeline From Maastricht Treaty to Fiscal Union

By Bloomberg News
Dec. 9 (Bloomberg) -- Following is a timeline of Europe’s
debt crisis from the signing of the Maastricht Treaty to an
agreement 20 years later to set up a “fiscal compact” among
countries using the single currency.

*T
1991
Dec. 10: Maastricht Treaty agreed, setting up an “irrevocable”
monetary union without a central finance ministry or a mechanism
to leave the euro.

1992
16 Sept: Europe’s Exchange Rate Mechanism blown into disarray
when the U.K. is forced to exit the currency regime, a precursor
to monetary union. Billionaire George Soros reportedly makes $1
billion selling the pound. Italy later exits and the Spanish
peseta, Portuguese escudo and Irish punt are devalued.

1996
Dec. 13: In the absence of a euro finance ministry, EU leaders
consent to a German-inspired “Stability Pact” designed to
impose financial penalties on countries that overstep deficit
limits.

1998
March 14: Greece enters the ERM.

1999
Jan. 1: Euro established with 11 founding members.

2001
Jan. 1: Greece enters euro region. Greek 10-year bonds yield
5.36 percent, Spanish 10-year bonds 5.09 percent and Italian 10-
year bonds 5.16 percent. Germany’s 10-year bund yields 4.85
percent.

2003
Nov. 24-25: Germany, France override EU budget rules after
saying they expect to exceed the EU’s 3 percent deficit limit
for a third year. Spain, Netherlands, Finland and Austria
object.

2005
March 20: EU finance ministers bow to German pressure to relax
deficit rules.

2008
Sept. 15: Lehman Brothers files for bankruptcy, triggering
worldwide market panic.

Sept. 30: Ireland guarantees all deposits and most debt
liabilities of its banks. Irish 10-year bonds yields 4.590
percent.

2009
Jan 14: S&P cuts Greece to A- from A. The rating company cites
the country’s weakening finances as the global economy slowed.
Greek 10-year bond yields rise to 5.43 percent the next day.

Jan. 15: Ireland nationalizes Anglo Irish Bank.

Jan. 19: S&P cuts Spain to AA+ from AAA.

May 6: Spanish Finance Minister Elena Salgado sees “green
shoots” in Spanish economy. Ten-year bonds yield 3.93 percent.

Oct. 4: George Papandreou leads Socialist Pasok Party to
landslide victory in Greek elections, beating New Democracy by
the widest victory margin since 1981 on pledges to boost
spending and wages.

Oct. 20: New Greek Finance Minister Papaconstantinou says
deficit will balloon to 12.5 percent of GDP this year, more than
double the previous government’s forecast. Yield on Greek 10-
year bond 4.58 percent.

Oct. 26: Former head of Greek National Statistics Service says
his body “holds no responsibility” for the revision of deficit
figures since 2008.

Nov. 5: Papandreou announces first budget. The plan aims to trim
the deficit to 9.4 percent GDP in 2010.

Dec. 16: S&P Cuts Greece to BBB+ from A-, three steps above
junk.

2010
Jan. 14: Greece adopts three-year plan to bring the European
Union’s biggest budget deficit within the EU limit in 2012. The
same day, ECB President Jean-Claude Trichet said Greece won’t
win any special treatment from the central bank.

Jan. 21: Papaconstantinou says Greece won’t need a rescue
package. The yield on Greece’s 10-year bond reaches 6.248
percent, a euro-era high.

Jan. 29: EU Commissioner Joaquin Almunia says in Davos there is
no ‘Plan B’ for Greece. “Greece will not default. In the euro
area, default does not exist.”

Feb. 2: Greek government announces austerity package to get
deficit to 3 percent of GDP in 2012.

Feb. 11: EU leaders hold first emergency summit on Greece. EU
agrees to take “determined and coordinated action” to protect
financial stability of euro area, without giving further
details.

Feb. 15: Papaconstantinou says “we are basically trying to
change the course of the Titanic. People think we are in a
terrible mess. And we are.”

March 4: Germany snubs aid for Greece in “historic moment” for
EU as protesters seize Finance Ministry in Athens.

March 8: Portuguese government announces new budget cuts, more
asset sales and a freeze on public wages.

March 10: Former Italian Prime Minister Romano Prodi says
Greece’s problems are “completely over. I don’t see any other
case now in Europe.”

March 16: Euro-region finance ministers lay groundwork for
making emergency loans available to aid Greece. S&P affirms
Greece BBB+ rating and takes it off Creditwatch negative.
Papaconstantinou says the EU needs a “loaded gun” to fend off
speculators.

March 18: Papandreou calls on EU partners to come up with
specific aid measures within a week to help Greece, hints he
might seek support from IMF if EU partners don’t act.

March 24: Fitch cuts Portugal’s credit rating to AA-.

March 25: Trichet says that the ECB will continue to accept
bonds rated as low as BBB- as collateral, reversing his January
refusal to give Greece special treatment. Later that day in
Brussels, Trichet abandons his opposition to IMF involvement in
a Franco-German plan to give Greece bilateral loans at market
rates.

March 26: Head of Greek debt agency says rescue deal “wipes out
the risk of default.”

March 30: Ireland says country’s banks need to raise an
additional 31.8 billion euros of capital.

April 8: Greece’s 10-year bond yield reaches 7.4 percent,
pushing the spread on German bunds to a euro-era high of 442
basis points.

April 12: Euro-area finance ministers agree to provide up to 30
billion euros of loans to Greece over the next year with the IMF
agreeing to put up another 15 billion euros in funds.

April 21: Greece, facing 8.5 billion euros in bond redemptions
the following month, begins talks with the EU, the ECB and the
IMF on conditions tied to 45 billion-euro in aid.

April 22: The EU revises Greece’s 2009 budget deficit to 13.6
percent of GDP, higher than the government’s previous forecast
of 12.9 percent. Ireland overtakes Greece as the EU nation with
the largest deficit with its shortfall revised to 14.3 percent.
Moody’s cuts Greece one level to A3.

April 23: Papandreou asks EU for a 45 billion-euro bailout from
the EU and IMF, calling it a “a new Odyssey for Greece.” “But
we know the road to Ithaca and have charted the waters,” he
added, referring to the return of mythological hero Ulysses to
his island home.

April 27: Ireland can “easily” weather the impact of the Greek
crisis on financial markets, the country’s debt agency head
said.

April 27: S&P become first rating company to cut Greece to junk,
downgrades Portugal to A-.

April 28: S&P cuts Spain’s credit rating for second time since
January 2009, pushing the euro to a one-year low of $1.3115.

May 2: Euro-region agrees on a 110 billion-euro rescue package
for Greece. Greece agrees to 30 billion euros in austerity cuts
over the next three years in exchange for the aid.

May 3: The ECB says it will indefinitely accept Greek collateral
regardless of the country’s credit rating.

May 5: Protests in Athens against the government’s austerity
plans turn violent and three people are killed when they become
trapped in a bank set ablaze by demonstrators.

May 6: Greek Parliament approves deficit cuts. Greek 10-year
yields reach 12 percent the next day.

May 7-8: European leaders agreed to set up an emergency fund to
stem the sovereign crisis and said the workings of the financial
backstop will be hammered out before the markets open May 10.

May 9-10: EU finance chiefs, in a 14-hour overnight session in
Brussels, agree to set up a 750 billion-euros rescue mechanism
for countries facing financial distress and the ECB said it will
buy government and private debt in the biggest attempt yet to
end the sovereign-debt crisis. The meeting gives birth to the
European Financial Stability Facility, the region’s temporary
bailout mechanism, with initial capital of 440 billion euros.

May 10: Merkel’s party suffers its worst postwar defeat in
Germany’s most populous state after a regional vote overshadowed
by aid for Greece. The result cost Merkel control of the upper
house of parliament. Bundesbank President Axel Weber publicly
criticizes ECB bond purchases.

May 12-13: Spain announces public-wage cuts and a pension freeze
while Portugal says it will lower the salaries of top government
officials and increase taxes. Spain cuts deficit target to 6
percent in 2011 and trims growth outlook.

May 18: Greece receives its first bailout loan for 14.5 billion
euros, one day before 8.5 billion euros in bonds come due.

May 27: Italian Prime Minister Silvio Berlusconi unveils 25
billion euros in deficit cuts meant to help “defend the euro.”

May 28: Fitch cuts Spain’s AAA rating one level to AA+

June 23: Greek 10-year bond yield closes above 10 percent for
first time in euro’s history.

June 14 Moody’s cuts Greece to junk.

July 13 Greece returns to bond markets for first time since
bailout, selling 1.62 billion euros of six-month bills.

July 23: Europe publishes the results of bank stress tests. Only
7 of 91 lenders flunk the test.

Aug 24: S&P cuts Ireland’s credit rating to AA- because of
concern over the costs of shoring up the country’s banking
system.

Sept. 29: Spain’s first general strike in eight years to protest
cuts and an increase to the retirement age.

Sept. 30: Ireland prepares to take majority control of Allied
Irish Banks Plc and pump extra cash into Anglo Irish Bank Corp.
Moody’s cuts Spain’s AAA rating to Aa1.

Oct. 4: Greece announce draft budget plan to cut the deficit to
7 percent of GDP in 2011.

Oct. 18: German Chancellor Angela Merkel and French President
Nicolas Sarkozy meet in Deauville, France and agree that private
investors must contribute to future EU bailouts and Sarkozy
backs Merkel’s call for a permanent rescue mechanism from 2013.

Nov. 4: Trichet signals concern that forcing bondholders to take
losses will drive up borrowing costs.

Nov. 12: Seeking to calm markets, finance ministers of France,
Germany, Italy, Spain and the U.K. issued a statement at a G-20
in Seoul saying any private sector involvement would not apply
to outstanding debt and would only come into effect from 2013.

Nov. 14: Irish Enterprise Minister Batt O’Keefe says Ireland
doesn’t need a bailout, refutes talk of crisis.

Nov. 21: Ireland says it will apply for a bailout.

Nov. 23: S&P Cuts Ireland two steps to A from AA-.

Nov. 28: Ireland gets 85 billion-euro bailout. European leaders
scale back proposals to inflict losses on bondholders.

Dec. 23: Fitch cuts Portugal to A+.

2011
Jan. 14: Fitch follows S&P and Moody’s in cutting Greece to
junk.

Jan. 24: Spain announces new capital requirements for banks.
Salgado says the capital shortfall won’t be more than 20 billion
euros.

Feb. 11: Axel Weber resigns from Bundesbank after opposing the
ECB’s crisis policy.

Feb. 25: Ireland holds general election, with the ruling Fianna
Fail swept from power in the worst result in its history.

March 11: EU summit agrees to expand powers of EFSF to allow it
to buy debt in primary markets and tap its full 440 billion
euros in firepower. EU also reaches preliminary agreement to cut
the rates on emergency loans to Greece by 100 basis points for
first three years and extend maturities of the loans to 7.5
years.

March 21: EU finance ministers decide on mechanisms for allowing
the region’s permanent bailout mechanism, the ESM, lend 500
billion euros from 2013. The ESM will draw on 80 billion euros
of paid-in capital, enabling it to lend a full500 billion euros.

March 23: Portugal’s Prime Minister Jose Socrates resigns after
opposition rejects austerity package.

March 25: European Union leaders cut the start-up capital for
the future permanent euro emergency aid mechanism, the ESM,
after German demands to make smaller upfront payments.

April 6: Portuguese Prime Minister Jose Socrates requests EU
bailout, saying he “tried everything” to avoid seeking aid.

April 15: Papandreou announces 76 billion euros of austerity
measures, later increased to 78 billion euros, running through
the end of 2015. The program pledged to raise 50 billion euros
from state asset sales and aims to cut the budget deficit to 1
percent of GDP in 2015.

April 17: True Finns, who oppose euro bailouts, win 19 percent
of the vote in Finnish elections.

May 6: Finance ministers from Spain, France, Germany and Italy
hold unannounced meeting in Luxembourg that prompt press reports
that Greece will leave the euro. Trichet walks out, refusing to
attend any meeting that discusses Greek haircuts. Luxembourg
Prime Minister Jean-Claude Juncker, who chairs finance
ministers’ meetings, says possible further aid for Greece was
discussed.

May 9: S&P cuts Greece two levels to B from BB-, threatens
further cuts.

May 11: German Chancellor Angela Merkel signals that she will
support Mario Draghi’s candidacy to succeed Trichet as president
of ECB.

May 13: EU published new debt and deficit forecasts and predicts
that Ireland, Portugal, Greece will all to have debt of more
than their total GDP in 2011.

May 16: Portugal’s 78 billion-euro bailout approved by finance
ministers. ECB’s Executive Board member Juergen Stark says
restructuring would be “catastrophe” and wipe out Greek banks.
Bini Smaghi says no difference between soft-hard restructuring.

May 17: European finance ministers for the first time float the
idea of talks with bondholders to extend Greece’s debt-repayment
schedule.

May 18: IMF Managing Director Dominique Strauss-Kahn resigns
after being charged with attempting to rape a New York hotel
maid. The case is thrown out three months later by a Manhattan
judge.

May 20: ECB’s governing council member and Bundesbank President
Jens Weidmann says central bank won’t take Greek bonds as
collateral if maturities extended.

May 22: Spain’s ruling Socialists suffer worst local election
defeat in 30 years.

May 24: Greece announces details on additional 6 billion euros
of 2011 budget cuts, plan to speed asset sales. ECB governing
council member Christian Noyer says Greek restructuring would be
‘horror story.’

May 27: Greek Cabinet passes another 6 billion euros in
austerity measures and gave some details on planned assets
sales.

June 5: Social Democratic and People’s Party win majority in
Portuguese election, routing Socrates’ Socialists.

June 7: EU Monetary Affairs Commissioner Olli Rehn says June may
be the “beginning of the end” of the crisis.

June 13: S&P Cuts Greece to CCC, the lowest rating for any
country it reviews in the world.

June 15: Papandreou announces Cabinet reshuffle and confidence
vote.

June 17: Papandreou appoints Defense Minister Evangelos
Venizelos to replace Papaconstantinou as finance minister.

June 22: Papandreou survives confidence vote in his government.

June 24: Draghi appointed to succeed Trichet as president of
the ECB.

June 28: French Finance Minister Christine Lagarde is named the
first female head of the IMF with a mandate starting July 5.

June 30: Greek lawmakers approve the 78 billion-euro austerity
plan after two votes in two days marred by violent protests
outside parliament. Berlusconi’s Cabinet approves 47 billion
euros in deficit-cutting measures to try to balance the budget
by 2014 and protect Italy from the fallout of Europe’s debt
crisis.

July 5: Moody’s cuts Portugal to junk.

July 12: Moody’s cuts Ireland to junk.

July 21: EU summit passes second bailout package for Greece and
agrees to expand the powers of the EFSF. Bankers agree to take
losses of 21 percent on the net present value of their Greek
bond holdings.

July 29: Spanish Prime Minister Jose Luis Rodriguez Zapatero
sets Nov. 20 as date for early elections that polls show he will
lose. Moody’s places Spain’s rating on review for a downgrade.

Aug. 2 Spain’s 10-year bond reached euro-era record 6.46
percent.

Aug. 4 The ECB votes to resume its bond-buying program, buys
Portuguese and Irish debt.

Aug. 5: ECB sends secret letter to Italy asking for more
austerity measures and a plan to balance budget in 2013 rather
than 2014. Berlusconi announces he will seek a balanced budget
amendment and pledges more austerity Italian yields rise above
Spanish yields for first time since May 2010.

Aug. 7: After emergency conference call, ECB signals it will
begin buying Italian and Spanish bonds in secondary markets as
part of its Securities Markets Program. The next day Spain’s 10-
year yield falls 88 basis points to 5.16 percent, Italy’s drops
80 basis points to 5.23 percent.

Aug. 12: Italy’s Cabinet approves by decree a 45.5 billion euro
austerity package to balance the budget in 2013 that helped
secure ECB support for the country’s bonds. France, Spain, Italy
and Belgium impose bans on short-selling after shares in
European banks, including Societe Generale SA, hit their lowest
level since Lehman’s collapse.

Aug. 16: Finland and Greece strike agreement on collateral to
guarantee bailout contributions. The agreement was opposed by
other euro members such as Austria and the Netherlands and had
to be re-negotiated.

Aug. 19: Spain’s Cabinet passes another 5 billion euros of
savings and cuts VAT on new home purchases.

Aug. 29 Berlusconi bows to pressure from his allies to overhaul
the August austerity package and drop a tax surcharge on
Italians earning more than 90,000 euros a year.

Aug. 31: Portugal raises capital gains taxes and increases
levies on corporate profit and high earners.

Sept. 2: Inspectors from the European Union, European Central
Bank and International Monetary Fund suspend Greece’s fifth
review after finding delays in the implementation of the medium
term fiscal plan and structural economic reforms. Spain adds
budget-discipline amendment to constitution, the second change
in its 30-year history.

Sept. 6: Italian unions hold general strike.

Sept. 9: Juergen Stark resigns from ECB after opposing the
bank’s bond purchases.

Sept. 11: Papandreou approves new emergency measures to plug a
gap in the budget for 2011.

Sept. 14: Italian parliament gives final approval in a
confidence vote to a 54 billion-euro austerity package to
balance the budget in 2013.

Sept. 15: ECB offers banks unlimited dollar loans for three
months as worsening debt crisis sparks concern some institutions
struggling to access U.S. currency.

Sept. 16: Spain brings back wealth tax scrapped in 2008.

Sept. 17: U.S. Treasury Secretary Timothy F. Geithner urges
European officials to deal with the crisis and avoid
“catastrophic risks” after flying to a meeting of European
Union finance chiefs in Poland.

Sept. 19: Standard & Poor’s cuts Italy’s credit rating for the
first time in almost five years, downgrading it to A from A+.

Sept 30: Spanish bank bailout fund takes over three more savings
banks, valuing them between zero and 12 percent of book value
and saying the overhaul of the financial industry is complete.
Portugal revises up 2010 budget deficit to 9.8 percent.

Sept. 22: Italian Finance Minister Giulio Tremonti skips a
parliamentary vote on whether to permit the arrest of his long-
time aid Marco Milanese, straining relations with Berlusconi and
key coalition allies.

Oct. 2: Greece’s government approves the draft budget for 2012
which targets a budget deficit of 8.5 percent of gross domestic
product and announces it will miss revised deficit target for
2011.

Oct. 3-4: EU finance ministers work out a revamped deal on
collateral for Greek loans that satisfies Finnish demands and
those of other euro-region governments opposed to abilateral
deal for Finland. Leaders also hint that private investors may
have to accept a bigger haircut on their Greek bonds than what
was included in a July 21 agreement.

Oct. 4: Moody’s cuts Italy for the first time in almost two
decades, lowering the rating to A2 from Aa2.

Oct. 6: Spain says banking industry rather than the taxpayer
will absorb losses incurred from bank bailouts.

Oct. 7: Fitch cuts Spain to AA- and Italy to A+

Oct. 10: Dexia SA, Belgium’s biggest lender, becomes the
biggest bank to succumb to the debt crisis. The bank is broken
up, with Belgium taking control of its local consumer lending
unit and France taking control of the municipal funding unit.

Oct. 11: Troika releases statement on fifth review of Greek
economy and suggests the sixth tranche of the bailout payments
worth 8 billion-euro be paid.

Oct. 14: Berlusconi survives a confidence in vote in parliament
that he was forced to call to prove he still had a working
majority after losing a routine vote earlier in the week.

Oct. 18: French bonds yield 112 basis points more than German
equivalents.

Oct. 19: Merkel, Sarkozy and other leaders meet for ad hoc
emergency talks at Trichet’s retirement party at the Old Opera
House in Frankfurt.

Oct. 21: Papandreou wins parliamentary approval of latest
austerity bill, which includes wage and pensions cuts and plans
to lay-off 30,000 state workers. His majority falls by one
lawmaker to 153 after he expels Louka Katseli for voting against
one of the articles. EU, ECB, IMF issue draft sustainability
report on Greece which said debt dynamics remain “worrying.”

Oct. 23: European leaders say a summit on the euro crisis won’t
produce decisions and set another meeting for Oct. 26. Greek 10-
year yields trade at 25 percent. Merkel and Sarkozy smile at a
news conference when asked whether Berlusconi can fix Italy’s
finances.

Oct. 26-27: EU leaders hold 14th crisis summit in 21 months.
After more than 10 hours of talks, leaders agreed to leverage
the EU’s temporary bailout fund to boost its firepower to 1
trillion euros, force private investors to accept a 50 percent
haircut on Greek bonds, push European banks to raise 106 billion
euros in new capital, and extend a new aid package worth 130
billion euros for Greece.

Oct. 31: Papandreou stuns EU politicians and Greek lawmakers by
calling a referendum on the second bailout agreement. MF Global
Holdings Inc. declares bankruptcy after bets on sovereign debt
backfire.

Nov. 1: Stocks and bonds plunged worldwide on concern an
unsuccessful referendum will push Greece into a disorderly
default. The yield on Greece’s two-year bond rises to a record
84.7 percent. Draghi succeeds Trichet as ECB president.

Nov. 2: European leaders cut off aid payments to Greece and say
Greece must decide soon whether it wants to stay in the euro.
The ultimatum is at odds with the Maastricht Treaty’s assertion
that monetary union is “irrevocable.”

Nov. 3: Papandreou backs down on euro referendum. Draghi’s ECB
unexpectedly cuts interest rates to 1.25 percent at his first
meeting.

Nov. 4: G-20 meeting in the French city of Cannes fail to agree
on providing more resources to the IMF which could then lend to
Europe’s bailout facility.

Nov. 6: Papandreou agrees to step aside to make way for a
government of national unity.

Nov. 8: Berlusconi offers to resign as soon as Parliament
approves austerity measures pledged to European partners, after
defections from his ruling party left him without a majority and
bond yields surged to euro-era records.

Nov. 9: Italy’s 10-year bond yields 7 percent for the first time
in the euro-era.

Nov. 11: Lucas Papademos, a former ECB vice president is sworn
in as prime minister of a Greek unity government.

Nov. 12: Berlusconi resigns after Italian lawmakers pass debt-
reduction measures. Former European Commissioner Mario Monti
prepares to lead a technical government charged with
implementing the austerity measures.

Nov. 20: People’s Party leader Mariano Rajoy wins the biggest
parliamentary majority in a Spanish election in more than a
quarter century.

Nov. 28: U.S. President Barack Obama says after meeting with
European officials that resolving the crisis is of “huge
importance” to the U.S.

Nov. 30: Six central banks led by the Federal Reserve act to
make it cheaper for banks to borrow dollars in emergencies.

Dec. 1: Draghi calls for a “new fiscal compact” and signals
the ECB could do more to fight the debt crisis in return.

Dec. 4: Monti’s Cabinet approves 30 billion euros in additional
emergency economic measures for Italy.

Dec. 5: S&P puts Germany, France and 13 other euro-area nations
on review for a downgrade.

Dec. 8: The ECB cuts its benchmark rate back to a record low of
1 percent and offers banks unlimited cash for three years. It
also eases collateral rules.

Dec. 9: Leaders complete all-night talks in Brussels on a
“fiscal compact,” sparking a split with the U.K. Euro
governments add 200 billion euros to their crisis-fighting
warchest, tighten rules to curb future debts and speed the start
of a 500 billion-euro rescue fund to next year. Draghi welcomes
the decisions, without signaling any willingness to step up bond
purchases.

Greek 10-year bond yield at 32 percent.
Italian 10-year bond yield at 6.47 percent.
Spanish 10-year bond yield at 5.77 percent.
German 10-year bond yield at 2.07 percent.

Το μεγάλο δίλημμα

2011-11-23T11:44:00.001+02:00

Στις 18 Νοεμβρίου 2011, ο υπουργός Οικονομικών Κίκης Καζαμίας είπε:

"Η Κυβέρνηση, στα πλαίσια των προσπαθειών που καταβάλει για δημοσιονομική σταθερότητα, εξετάζει και την πρόταση για παγοποίηση (sic)* των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα για 2 χρόνια. Το μέτρο αυτό αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πακέτου μέτρων που βρίσκεται υπό εξέταση για δημοσιονομική προσαρμογή με στόχο την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας της κυπριακής οικονομίας, έτσι ώστε σταδιακά να είναι σε θέση να μπορεί να έχει αποτελεσματική πρόσβαση στις διεθνείς αγορές. Σε αντίθετη περίπτωση, η ένταξη της χώρας στο Μηχανισμό Στήριξης της ΕΕ πρέπει να θεωρείται δεδομένη".

Στις 22 Νοεμβρίου 2011, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου είπε:

"Πάμε σε διάλογο και διαβούλευση. Αυτό κάνει ο Υπουργός Οικονομικών. Οι αποφάσεις της Κυβέρνησης θα ληφθούν όταν θα έρθει το συγκεκριμένο πακέτο μέτρων, όταν έρθουν τα συγκεκριμένα μέτρα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Τούτη την ώρα την προπαρασκευαστική εργασία την κάνει ο Υπουργός Οικονομικών".

Συμπέρασμα: Το κατά πόσον θα αποκτήσει αποτελεσματική πρόσβαση στις διεθνείς αγορές η Κύπρος θα είναι αποτέλεσμα της προπαρασκευαστικής εργασίας του υπουργού Οικονομικών. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση διαβουλεύεται για το κατά πόσον θα αποφύγει ή όχι την προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης, η οποία είναι δεδομένη χωρίς το πάγωμα μισθών στο δημόσιο.

Καλά κρασιά κύριε Χριστόφια!

*) Υπάρχει λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί: το πάγωμα. Η λέξη 'παγοποίηση' δεν υπάρχει.

Η αποστολή του Καζαμία

2011-08-13T07:55:00.002+03:00

Πολλές φορές ασχολήθηκα με τη δημοσιονομική κατάσταση είτε γράφοντας στο μπλογκ αυτό ή συμμετέχοντας σε συζητήσεις αλλού, πάντα υποδεικνύοντας την ανεύθυνα αμέλεια που επιδεικνύει η κυβέρνηση για τα δημοσιονομικά. Πάντα με παραξένευε το γεγονός ότι η κυβέρνηση χειριζόταν το όλο ζήτημα με τέτοιο τρόπο που με έκανε να συμπεράνω πως το διεθνές περιβάλλον, η πορεία της εθνικής οικονομίας και η επιδείνωση των δημοσιονομικών της ήταν πράγματα που αντιμετώπιζε με περιφρονητική αδιαφορία.

Η άρνησή της να σοβαρευτεί και να εγκύψει επί του του προβλήματος που προκαλεί η διόγκωση των κρατικών δαπανών και ελλειμμάτων είχε ως αποτέλεσμα να εκτιναχθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα του πρώτου εξαμήνου του τρέχοντος έτους στο στα 626,5 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο του 3,4% του ΑΕΠ. Το 2011, τη χρονιά που ο Χαρίλαος Σταυράκης χαρακτήρισε ως "έτος δημοσιονομικής εξυγίανσης" το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτινάχθηκε μέσα στους πρώτους έξι μήνες σε ένα ποσοστό παραπλήσιο του 4% του ΑΕΠ που ήταν ο στόχος του για το έλλειμμα για ολόκληρο το έτος.

Η κατάσταση αυτή που είχε ήδη συντελεστεί μέχρι την 30ή Ιουνίου επιδεινώθηκε απότομα με την έκρηξη στο Μαρί, και την εκτόξευση του κόστους δανεισμού για την Κύπρο. Ως αυτά να μην ήταν αρκετά, επικρατεί μεγάλη αβεβαιότητα διεθνώς.

Η απάντηση της κυβέρνησης σε αυτήν την κατάσταση υπήρξε η υπαναχώρηση από συμφωνία με τα κοινοβουλευτικά κόμματα μέσα του Ιούλη, και η περιχαράκωση πίσω από τα κεκτημένα των συντεχνιών.

Η τακτική αυτή την οποία υπαγόρευσε ο Δημήτρης Χριστόφια και στον νέο του υπουργό Οικονομικών Κίκη Καζαμία, περιορίζει το βαθμό ευελιξίας της δημοσιονομικής πολιτικής, καθιστώντας τη χώρα ευάλωτη στην πιστωτική κρίση της ευρωζώνης που τείνει να εξαπλωθεί και στην Κύπρο.

Ενώ οι συνέπειες της θα είναι ανυπολόγιστες κυρίως σε ό,τι αφορά την απασχόληση, τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση δεν πείθουν τις αγορές πως είναι αποφασισμένη έστω και τώρα να κάνει ό,τι είναι δυνατό να την αποφύγει.

Γνώμονάς της είναι να μην δυσαρεστήσει ένα συντεχνιακό καρτέλ όχι να διαφυλάξει θέσεις εργασίας.

Η ανάγκη προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης για τα αυξημένα ελλείμματα που θα προκύψουν φέτος και του χρόνου είναι ζήτημα χρόνου.

Με τα επιτόκια στην αγορά να κυμαίνονται για τον κρατικό δανεισμό μεταξύ 12% και 17% η δημιουργία πρόσθετων ελλειμμάτων καθίσταται απαγορευτικά δαπανηρή πολυτέλεια.

Ο μόνος τρόπος να παρακάμψει κάποιος αυτού του είδους τα προβλήματα είναι η εξάλειψη των ελλειμμάτων. Όταν δεν σε δανείζουν άλλο είτε μειώνεις τα έξοδά σου είτε αυξάνεις τις δαπάνες σου. Η Κυβέρνηση επικεντρώνεται και πάλι στη δεύτερη μέθοδο, έστω κι αν το περαιτέρω σφίξιμο της φορολογικής στρόφιγγας δεν απέδωσε το πρώτο εξάμηνο οπότε είχαν επιβληθεί δύο νέοι φόροι. Υποτιμά την επίδραση που έχει στην ανάπτυξη.

Ο μόνος παράγοντας που μπορεί να ελέγξει είναι τις δαπάνες, πράγμα που θα πείσει εκείνους που δανείζουν την Κύπρο πως είναι αποφασισμένη να εξυγιάνει τα δημοσιονομικά.

Αν δεν το πράξει, κι αν όλα όπως δείχνουν το έλλειμμα φτάσει το 7% του ΑΕΠ φέτος (σε έξι μήνες έφτασε το 3,4%, και τα όποια δημοσιονομικά μέτρα προτείνει ο Καζαμίας στην καλύτερη περίπτωση θα αντισταθμίσουν τις απώλειες λόγω της έκρηξης), θα είναι δύσκολο να βρει εκείνα τα πρόσθετα 600 εκατομμύρια που θα χρειαστεί να δανειστεί στην αγορά. Άρα θα ήταν καλύτερα να αρχίσει από τώρα να κόβει δαπάνες.

Εν μεγάλη Ελληνική Αποικία, 200 π.Χ (ή μήπως 2011 μ.Χ;)

2011-08-04T06:16:00.002+03:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία

δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,

και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,

ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός

να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία

είναι που κάμνουνε μια ιστορία

μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί

αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ

δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,

για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,

κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,

με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.

Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·

η κατοχή σας είν’ επισφαλής:

η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.

Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,

κι από την άλληνα την συναφή,

κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·

είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;

σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,

απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,

να δούμε τι απομένει πια, μετά

τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.

Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.

Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.

Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.

Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;

Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

- Κωνσταντίνος Καβάφης

Και όμως, ελπίδα υπάρχει

2011-07-31T18:29:00.002+03:00

Αφού ο Χριστόφιας κατάφερε να ωθήσει τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου πιστωτική, δημοσιονομική, ενεργειακή κρίση, και πολιτική κρίση, ξαφνικά όλα φαίνονται μαύρα κι άραχνα.

Η χώρα αδυνατεί να δανειστεί για να αντιμετωπίσει την έκτακτη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ώστε να δώσει την αναγκαία ώθηση στην οικονομία της η οποία δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα με την απώλεια του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στον Βασιλικό, του νεώτερου και πιο οικονομικού, που αντιπροσώπευε 53% της εγκατεστημένης ισχύος παραγωγής ρεύματος στην Κύπρο.

Τα επιτόκια δανεισμού της Κύπρου από το εξωτερικό έχουν αυξηθεί σε ακόμη πιο απαγορευτικό επίπεδο και ο δανεισμός από την εσωτερική αγορά έχει καταστεί ανέφικτος δεδομένων των πιέσεων στις καταθέσεις που άρχισαν να ασκούν οι αποσύρσεις καταθέσεων κυρίως μετά τις πιο πρόσφατες υποβαθμίσεις.

Το έλλειμμα για φέτος, που προβλέφθηκε πως θα είναι κάτω από το 4% προβλέπεται να εκτιναχθεί, χωρίς καν να συνυπολογιστούν οι απώλειες σε έσοδα λόγω της ενεργειακής κρίσης από την έκρηξη στο Μαρί σε 7,5% περίπου. Ήδη, το πρώτο εξάμηνο το έλλειμμα είχε ανέλθει σε 3,7% του ΑΕΠ με βάση αδημοσίευτα στοιχεία του υπουργείου οικονομικών ενώ το πρώτο πεντάμηνο ήταν 2,7% με βάση δημοσιευμένα στοιχεία.

Η επίτευξη με άλλα λόγια του στόχου του 4% του ΑΕΠ για έλλειμμα φέτος προϋποθέτει εξοικονομήσεις της τάξης του 0,5 δις ευρώ. Που λοιπόν θα κόψει δαπάνες η κυβέρνηση μέσα σε 5 μήνες μέχρι το τέλος του χρόνου χωρίς να προκαλέσει κοινωνική αντίδραση; Ή ποιους θα μπορέσει να φορολογήσει στην περίοδο αυτή χωρίς να επιδεινώσει την κατάσταση της οικονομίας;

Με αυτά τα δεδομένα, είναι πιθανόν η οικονομία να χρειαστεί επιπρόσθετα να παραμείνει δέσμια του υψηλού κόστους ηλεκτρισμού που παράγει σήμερα η ΑΗΚ με τους πεπαλαιωμένους της ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς και των κινητών μονάδων τις οποίες θα εγκαταστήσει. Κι αυτό γιατί είναι ακόμη άγνωστο ποιο ποσό θα καταβάλουν, σε αυτήν οι ασφαλιστικές, αν φυσικά το καταβάλουν, και προπαντός πότε, ώστε να μπορεί αυτή να σχεδιάσει έστω και μεσοπρόθεσμα.

Το κράτος αδυνατεί στην κατάσταση που βρίσκονται τα δημοσιονομικά του να ενισχύσει την ΑΗΚ οικονομικά ώστε να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση του Βασιλικού. Επίσης, είναι πιθανόν να αναγκαστεί, σε περίπτωση που οι ασφαλιστικές εταιρείες πράγματι καταβάλουν αποζημιώσεις στην ΑΗΚ και κινηθούν εναντίον του δικαστικά, να καταβάλει σε αυτές το πλήρες ποσό που ενδέχεται να ανέλθει σε 800 εκ. ευρώ, ή 4,5% του ΑΕΠ.

Σε αυτήν την ίδια τραγική κατάσταση προστίθεται η απαίτηση της ΠΑΣΥΔΥ όπως "γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των εργαζομένων". Σε απλά ελληνικά, εννοεί τους εξωφρενικά ψηλούς μισθούς στο δημόσιο και τις αυτόματες αυξήσεις που εισπράττουν όσοι απλώς πηγαίνουν στο γραφείο τους χωρίς κατ' ανάγκη να παράγουν έργο.

Το πρόγραμμά του Δημήτρη Χριστόφια αποδείχθηκε ανεφάρμοστο. Οι στρατηγικοί στόχοι του όσο εύηχοι κι αν ακούγονται δεν μπορούν να επιτευχθούν μια και οι τακτικές του οδήγησαν σε παντελή χρεοκοπία.

Την ίδια στιγμή, θέλει να συνεχίσει την προσφορά του προς τον λαό, ο οποίος τον εξέλεξε και στον οποίο λογοδοτεί. Το πως και τι θα προσφέρει παραμένει ακόμη άγνωστο με αυτά τα μυαλά, αυτές τις πολιτικές.

Επιπλέον, ο Χριστόφιας ετοιμάζεται να υπογράψει 'μνημόνιο' με το ΔΗΚΟ ώστε να εξασφαλίσει ένα δεκανίκι παραμονής στην προεδρία για χάριν των εξουσιών που αυτή προσφέρει σε όποιον κατέχει το προεδρικό αξίωμα. Τις οποίες δεν θα μπορεί να ασκεί αποτελεσματικά δεδομένης της χαμηλής του αποδοχής. Ούτε οικονομική πολιτική μπορεί να ασκήσει, ούτε κοινωνική, ούτε ενεργειακή, ούτε εξωτερική. Πόσο μάλλον να διαπραγματευτεί λύση του Κυπριακού.

Τόσο ισχυρός, μα τόσο αδύναμος.

Όποιος πολιτικός βρισκόταν μέσα σε μια τέτοια κατάσταση και αντιμετώπιζε τέτοια αδιέξοδα θα πάθαινε κατάθλιψη.

Ο Χριστόφιας, ο οποίος, κακώς κατά την άποψή μου, θέλει να παραμείνει πρόεδρος, έχει μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει μια σωστή κίνηση.

Μπορεί να αναιρέσει τον εαυτό του. Μπορεί να επιλέξει να έρθει σε ρήξη με το παρελθόν του. Να βγάλει τον ζουρλομανδύα που ντύθηκε όταν έγινε μέλος της ΕΔΟΝ.

Μπορεί με δύο κινήσεις, δύο πολιτικές, δύο τολμηρά βήματα να φέρει τα πάνω κάτω, να ανατρέψει την κατάσταση σε ό,τι αφορά το κόστος δανεισμού, να δώσει μια ώθηση στην οικονομία, να καταστήσει τα δημοσιονομικά βιώσιμα και να αποφύγει το μηχανισμό στήριξης με ό,τι αυτός συνεπάγεται.

Με την πρώτη κίνηση θα πρέπει να παγώσει το κρατικό μισθολόγιο στα ίδια επίπεδα με πέρσι και να παγώσει και τις προσλήψεις. Το πάγωμα μισθών πρέπει να είναι καθολικό. Πρέπει να αφορά όχι μόνο τις αυξήσεις στη βάση συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά και τις προσαυξήσεις και την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή, κοινώς ΑΤΑ. Αυτό το πάγωμα πρέπει να ισχύσει έως ότου επιβάλλεται η διαφοροποίησή του. Όταν π.χ. λογιστές στο δημόσιο παραιτούνται για να πάνε να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα και το κράτος χρειάζεται λογιστές τότε θα πρέπει να δίνει σε αυτούς μια ανάλογη αύξηση. Το ίδιο με τους γιατρούς, με δάσκαλους, με νοσοκόμες, με δακτυλογράφους κ.ο.κ. Ας μην ξεχνάμε, οι απολαβές στο δημόσιο είναι τουλάχιστον κατά 70% ψηλότερες από αυτές στον ιδιωτικό τομέα, άρα, δεν είναι ανάγκη να 'λυπηθούμε΄τους 'φτωχούς' δημόσιους υπάλληλους.

Κατόπιν θα πρέπει να προωθήσει την αποκρατικοποίηση της ΑΗΚ και της ΑΤΗΚ. Η πρώτη θα αποκτούσε τη δυνατότητα μέσω μιας οικονομικής ένεσης ενός στρατηγικού επενδυτή να προχωρήσει σε επενδύσεις. Με την πώληση της δεύτερης, το κράτος θα μπορούσε να εξασφαλίσει ένα οικονομικό μαξιλάρι που θα μπορούσε να το κρατήσει εκτός χρηματαγορών για τουλάχιστον ένα χρόνο μέχρι να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Με τα έσοδα της πώλησης θα μπορούσε μάλιστα να αρχίσει να κομπάζει πως έχει και τα μέσα να στηρίξει το τραπεζικό σύστημα αν χρειαστεί.

Έτσι δεν θα χρειαστεί να θέσει σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού παραδιδόμενος στο ΔΗΚΟ ώστε αν χρειαστεί να σώσει ό,τι μπορει να περισωθεί.

Οι επιλογή είναι δική του.

Η φούσκα των ψευδαισθήσεων

2011-07-27T06:08:00.004+03:00

Ο πρόεδρος Χριστόφιας έχασε την επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν έχει αντιληφθεί πως έχει γίνει βάρος ακόμα και για το κόμμα του οποίου υπήρξε ηγέτης.

Δεν κατάλαβε πως δεν μπορεί να κυβερνήσει το κράτος με κουτοπονηριές.

Δεν έχει αντιληφθεί πως δεν έχει πλέον κύρος.

Δεν κατάλαβε πως έγινε ο περίγελος στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Δεν κατάλαβε πως η εμμονές του δεν τον οδηγούν πουθενά.

Δεν κατάλαβε πως δεν είναι πια ο κυρίαρχος του παιγνιδιού.

Δεν κατάλαβε πως οδήγησε την οικονομία στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Δεν κατάλαβε πως η οικονομία δεν αντέχει την αύξηση του κόστους κρατικού δανεισμού.

Δεν κατάλαβε πως δεν μπορεί πλέον να ελέγξει αυτό που θα την ακολουθήσει.

Δεν κατάλαβε πως πρέπει να βάλει νερό στο κρασί του.

Δεν κατάλαβε πως είναι άνθρωπος περιορισμένων ικανοτήτων.

Δεν κατάλαβε πως απέτυχε.

Δεν κατάλαβε πως δεν τον αντέχει ο τόπος.

Δεν κατάλαβε πως ο τόπος δεν αντέχει ούτε την ΠΑΣΥΔΥ.

Δεν κατάλαβε πως τον καταλάβαμε.

Υ.Γ. Ο βασιλιάς είναι γυμνός...

Ο Χριστόφιας και το τίμημα της ανωριμότητας μιας κοινωνίας

2011-07-24T05:14:00.004+03:00

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι συνέπειες της έκρηξης της 11ης Ιουλίου που σκότωσε 13 άτομα, τραυμάτισε 61 και έθεσε εκτός λειτουργίας τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό στον Βασιλικό, τον νεώτερο και μεγαλύτερο στην Κύπρο, είναι ανυπολόγιστες, τόσο σε ό,τι αφορά την οικονομία όσο και την κοινωνία.

Ο έκδηλα ανεύθυνος χειρισμός του ζητήματος του φορτίου του Μόντσεγκορσκ σε συνδυασμό με τις διαστάσεις της καταστροφής προκάλεσε μια δικαιολογημένη δημόσια αντίδραση.

Ως εκ θαύματος, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, μέσα σε αυτήν την πολιτική τρικυμία ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο άνθρωπος ο οποίος κατά κύριο λόγο ευθύνεται για την παραμονή των εκρηκτικών στην Κύπρο κατάφερε να επιπλεύσει σαν φελλός.

Εκεί που τα είχε χαμένα, εκεί που όλοι τον είχαν ξοφλημένο. Θαύμα; Αμφιβάλλω.

Υπάρχει μια λογική εξήγηση. Βρήκε έναν από μηχανής θεό.

Ποιος τελικά του προσέφερε σανίδα σωτηρίας; Ποιος φρόντισε για την πολιτική επιβίωση, έστω και προσωρινά, του πλέον ανίκανου στο πάνθεον της κυπριακής πολιτικής;

Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε όχι μέσα, αλλά έξω από το προεδρικό.

Η έκρηξη του θυμού για την τραγωδία και τις υλικές ζημιές σε συνδυασμό με τον χειρισμό της υπόθεσης Μόντσεγκορσκ και την προεδρική αντίδραση ήταν αυθόρμητη.

Βρήκε έκφραση σε κινητοποιήσεις πολιτών οι διαστάσεις και ένταση των οποίων ήταν πρωτόγνωρες για τη σημερινή κοινωνία. Θύμιζαν περισσότερο τη δεκαετία του 70.

Οι κινητοποιήσεις αυτές ενώ στρέφονταν αρχικά κατά του Χριστόφια και της πολιτικής έτυχαν εκμετάλλευσης τόσο από άτομα όσο και ομάδες για να μετατραπούν σε όχημα έκφρασης εθνικισμού.

Σε αυτές εκφράζονταν και εκφράζονται από ορισμένους συνθήματα που διχάζουν ακόμη την κοινωνία.

Προσωπικά έγινα μάρτυρας συνθημάτων υπέρ του Τάσου Παπαδόπουλου, υπέρ του Γιώργου Περδίκη, ακόμη και του Γιώργου Κολοκασίδη. Άλλα παρέπεμπαν στην Ένωση και στην ελληνικότητα της Κύπρου, άλλα στο όχι του 2004. Επί πλέον, ορισμένα στρέφονταν κατά του Μάνθου Μαυρομάτη επειδή εργάστηκε για τη συμφωνία που εξασφαλίζει στους ελληνοκύπριους 80 μεγαβάτ ρεύμα κάθε μέρα ώστε να μην χαλούν τα φαγητά στο ψυγείο τους τώρα το καλοκαίρι με τα 40άρια.

Δημιούργησαν μια εθνικιστική έξαρση που υποδαύλιζε η συνεχής επανάληψη του εθνικού ύμνου της Ελλάδας (η υιοθέτησή του οποίου σημειωτέον από την Κυπριακή Δημοκρατία που ελέγχεται από τους Ελληνοκύπριους τουλάχιστον διαιωνίζει το Κυπριακό, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για μια άλλη ανάρτηση) τον οποίο τραγουδούσαν ορισμένα άτομα με υψωμένο το δεξί χέρι, όπως δηλαδή οι ναζί και οι λοιποί φασίστες.

Η εικόνα είναι αποκρουστική. Αυτή ήταν που έκανε ένα μεγάλο αριθμό ενεργών πολιτών και άλλων συμπολιτών να αποσυρθεί από τις κινητοποιήσεις και να μείνει σπίτι του. Και επέτρεψε στον Χριστόφια να συσπειρώσει το κοπάδι των ΑΚΕΛικών.

Έστω κι αν τα καθάρματα του ΕΛΑΜ δεν ξαναεμφανίστηκαν οργανωμένα σαν την ΕΣΑ (τους τραμπούκους του Χίτλερ) όπως έπραξαν στις 12 Ιουλίου, κατάφεραν να διοχετεύσουν ένα δηλητήριο που παρέλυσε τις κινητοποιήσεις.

Με αποτέλεσμα να εξακολουθεί ο Χριστόφιας να κυβερνά έναν τόπο τον οποίο έριξε στην άβυσσο.

Η κυπριακή κοινωνία αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. Δεν επεδίωξε να απομονώσει τους τραμπούκους του ΕΛΑΜ και κάθε εθνικιστικό στοιχείο από τις κινητοποιήσεις κατά του Χριστόφια. Επέδειξε ανωριμότητα.

Ήταν η ίδια ανωριμότητα που επέτρεψε στον Χριστόφια να ανεβεί στην εξουσία όπως και να κρατιέται εκεί που βρίσκεται τώρα. Ήταν η ίδια ανωριμότητα που επέτρεψε σε ανεύθυνους εθνικιστές να κυβερνήσουν και να διαλύσουν αυτό το κράτος και να το συντηρούν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ήταν η ίδια ανωριμότητα με την οποία τέθηκαν οι σχέσεις της Κύπρου με τη Συρία και το Ιράν υπεράνω της ζωής πολιτών της και της ευημερίας της κοινωνίας. Είναι η ίδια ανωριμότητα με την οποία ο Χριστόφιας χειρίστηκε την οικονομία, καθοδηγούμενος από τις μαρξιστικές του φαντασιώσεις που οδηγούν τη χώρα από το κακό στο χειρότερο.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν είναι απλώς ένας γελοίος, ανεύθυνα επικίνδυνος πολιτικός και πως η παραίτησή του θα εξυπηρετούσε την κοινωνία.

Η ωρίμανση όμως της κοινωνίας είναι προϋπόθεση για αυτό. Είναι αυτή που θα της επιτρέψει να αναζητήσει νέους ηγέτες μέσα από τους κόλπους της, τους οποίους θα διακρίνει η σωφροσύνη. Και θα προσφέρουν στον κόσμο ένα ρεαλιστικό όραμα.

Για να το πετύχει όμως αυτό, θα πρέπει να αναπτύξει αντισώματα κατά της ακροδεξιάς.

Αυτό είναι προς το συμφέρον της ίδιας, εκτός φυσικά κι αν σε τελική ανάλυση δεν την πειράζει να βλέπει το κάθε κωθώνι να κάνει κουμάντο εντός κι εκτός του προεδρικού.

Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

2011-07-22T07:21:00.007+03:00

Χτες το απόγευμα, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ κάλεσε δημοσιογράφους στο γραφείο έχοντας προαναγγείλει την πραγματοποίησή της από προχτές για να τους πει κάτι σημαντικό.

Όταν έφτασε η μεγάλη αυτή στιγμή, ο Μάριος ανέγνωσε ένα πολυσέλιδο κείμενο, στο οποίο ζήτησε το σχηματισμό "κυβέρνησης ευρείας αποδοχής".

Το αίτημά του αυτό δεν το έθεσε υπό τη μορφή όρου για τη συνέχιση της συνεργασίας.

Ούτε το συνόδευσε με μια προθεσμία για την υλοποίησή του.

Το κατέθεσε, μαζί με διάφορους άλλους βερμπαλισμούς, προφανώς προς γενικότερο προβληματισμό.

Ερώτημα 1: Καλά Μάριε, αφού εσείς στο ΔΗΚΟ με τον Χριστόφια δεν τα βρίσκετε τόσα χρόνια, πως θα τα βρούνε όλοι μαζί με αυτόν;

Ερώτημα 2: Γιατί αναλώνεις τον χρόνο μας με ανούσιες προτάσεις προς την κυβέρνηση, αφού η μη υλοποίησή τους δεν θα έχει καμιά συνέπεια για τη συμμετοχή σας στην κυβέρνηση του Χριστόφια;

Υ.Γ. Συγνώμη που ασχολούμαι μαζί σου. Κατά λάθος σε πήρα προς στιγμή σοβαρά.

Η ιστορία του Γιάννη του Τσαντίλα

2011-07-20T07:36:00.002+03:00

Μου στάλθηκε από το www.24grammata.com και το παραθέτω αυτούσιο:

Οίκος Moody’s: η ιστορική αξιoλόγηση των αξιολογητών

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Ποιος ήταν ο John Moody; Τι σημαίνει το όνομά του; H ιστορία του οίκου Moody’s.

Η λέξη Moody’s έχει μπει, πλέον στην καθημερινότητα μας. Στο ελληνικό λεξιλόγιο πριν ή μετά τη λ. Moody’s υπάρχει η λέξη υποβάθμιση. Το όνομα είναι βαρύγδουπο και προβάλλεται ως “έγκυρο” από τα ελληνικά και ξένα Μ.Μ.Ε. Οι εκθέσεις το οίκου Moody’s ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και υποθηκεύουν το σήμερα και το αύριο του πλανήτη, αφού καθορίζουν το αν θα δανειστεί, και με ποιους όρους, μια χώρα. Υποθηκεύει το μέλλον του πλανήτη, γιατί ως γνωστόν, τα δανεικά αυτά θα τα πληρώσουν και οι μελλοντικές γενιές.

Τα πρώτα βήματα του John Moody/ Τζον Μούντι

Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η επωνυμία Moody’s προέρχεται από το επώνυμο ενός, μάλλον, αποτυχημένου δημοσιογράφου / οικονομικού αναλυτή, που έδρασε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Τζον Μούντι (John Moody, 1868 – 1958) και στα Ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως Γιάννης Τσαντίλας.

Ο Γιαννάκης, λοιπόν, ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, δίχως πανεπιστημιακές γνώσεις (στα γεράματα θα του δώσουν onoris causa, πτυχίο στη Νομική) και κάπου στο μεσοστράτι της ζωής του (το 1909) αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μεσιτικό/ χρηματοοικονομικό γραφείο στη Νέα Υόρκη. Ήταν έξυπνο παιδί, παιδί της πιάτσας και καθώς το μάτι του έκοβε, όπως κόβει σε όλα τα λαμόγια (τα μυωπικά τους ματάκια βλέπουν τα κοντινά αλλά χάνουν τα μακρινά) αποφάσισε να εισάγει για πρώτη φορά έναν πίνακα αξιολόγησης στις επενδύσεις των σιδηροδρόμων. Ο Τζον Μούντι (ή Γιάννης Τσαντίλας) υπεραπλουστεύοντας κάθε έννοια οικονομίας φτιάχνει έναν κατάλογο (ανάλογο με την αξιολόγηση των κινηματογραφικών ταινιών σε ένα σημερινό έντυπο) και με γράμματα (ΑΑΑ, ΑΑ, Α…) αντί για αστερίσκους βαθμολογεί τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους των Η.Π.Α. Η απλότητα του θέματος άρεσε στους επενδυτές και το όνομα του Γιαννάκη ξεχωρίζει. Πολύ γρήγορα o “Γιαννάκης Τσαντίλας” αυτοαναβαθμίζει το γραφειάκι του και από μεσίτης αυτοανακηρύσσεται πραγματογνώμονας επιχειρήσεων. Βγάζει χρήματα, δηλαδή, πουλώντας πληροφορίες για τη βιωσιμότητα των εταιρειών και αξιολογεί, με τον τρόπο που αξιολογούν τα λαμόγια τη βιωσιμότητα άλλων επιχειρήσεων αλλά και την εμπορευσιμότητα των μετοχών. Η αμοιβή του είναι υψηλή (σήμερα, για κάτι αντίστοιχο παίρνει, περίπου, 150.000 ευρώ καθώς και ποσοστά από τις αγοροπωλησίες των μετοχών) αλλά ας όψεται η ανασφάλεια του κοσμάκη, καθώς ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και κανένας δεν ξέρει (ούτε και ο ίδιος ο Μούντι, ο Τσαντίλας, πως θα καταλήξει). Η ανασφάλεια του κοσμάκη αυξάνεται όλο και περισσότερο, γιατί μετά τον πόλεμο και τις κοινωνικά άστοχες συμβουλές του Γιαννάκη (που συμπυκνώνονται στο “βαθυστόχαστο” δόγμα “αρπάξτε, ξεσκίστε, τελειώσατε”) η Αμερική θα οδηγηθεί το 1929 στο χρηματιστηριακό κραχ με παγκόσμιες επιπτώσεις. Κατά ορισμένους ο Γιαννάκης, ο Μούντι, δεν είχε πάρει είδηση για το επερχόμενο κραχ και γι αυτό δεν ενημέρωσε τους πελάτες του (είπαμε ότι τα λαμόγια πάσχουν από μυωπία, αλλά ο Γιαννάκης, μάλλον, είχε και πρεσβυωπία). Μάλιστα, οι κακές γλώσσες λένε ότι οι συμβουλές/αρπαχτές του Γιαννάκη είχαν σημαντικό μερίδιο στο να οδηγηθούν οι Η.Π.Α. στο κραχ.

Αυτοανακηρύσσεται αξιολογητής των κρατικών ομολόγων

Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο λόγω της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας τους, οι Η.Π.Α. δανείζουν ανεξέλεγκτα τις χώρες που ελέγχουν και το ίδιο κάνουν και τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα. Η ευθυνοφοβία ή η ανικανότητα, όμως, των κρατικών υπαλλήλων δημιουργεί την ανάγκη για τη γνωμοδότηση ενός εμπειρογνώμονα, ο οποίος θα γνωματεύει, αν η τάδε χώρα είναι και φερέγγυος για να τη δανείσουν. Ο Αμερικανός υπάλληλος που διαχειρίζεται το αποθεματικό “του δείνα” σωματείου φορτηγατζήδων θέλει να επενδύσει τα χρήματα των ασφαλισμένων αλλά, δυστυχώς, δεν έχει ξανακούσει τις μισές χώρες του πλανήτη. Πως θα δανείσει μια χώρα που δεν ξέρει την ύπαρξη της;

Τη λύση αναλαμβάνει να τη δώσει ο Γιαννάκης, ο Τσαντίλας. Από μεσίτης και εμπειρογνώμονας επιχειρήσεων αυτοανακηρύσσεται “αξιολογητής” των κρατικών ομολόγων και βαθμολογεί την πιστοληπτική ικανότητα όλων των κρατών του πλανήτη. Προσλαμβάνει μια φουρνιά 25χρονων αριστούχων των καλύτερων πανεπιστημίων της υφηλίου (τσοχλανοπαρέα αριστούχων) και χωρίς πρότυπα, δίχως οικονομετρικά κριτήρια αλλά με προσωπικές εκτιμήσεις κάποιων υπαλληλίσκων, που οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται “σαΐνια με ένστικτο” αποφασίζουν ότι η τάδε χώρα πρέπει να πληρώσει ένα συγκεκριμένο επιτόκιο, αν ζητήσει δανεικά, η άλλη χώρα ένα υψηλότερο, ενώ η τρίτη δεν πρέπει να δανειστεί καθόλου, γιατί είναι αναξιόπιστη. Αυτοί οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές, όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται, εξανεμίζουν τον ιδρώτα των εργαζομένων και υποθηκεύουν το μέλλον γενεών και γενεών.

Τη δόξα της τσοχλανοπαρέας του Γιαννάκη ζήλεψαν και άλλοι παρόμοιοι “οίκοι”, όπως οι: Standard and Poors, Fitch, που αν και φαίνονται ως ανταγωνιστές έχουν ένα κοινό στοιχείο: την αδιαφάνεια. Κανένας δε δημοσιοποιεί τα στοιχεία αξιολόγησης και θεωρούν απόρρητο τις πηγές στις οποίες στηρίζονται οι “πληροφορίες τους”, για το αν μια χώρα μετά από 30 χρόνια θα είναι ικανή να αποπληρώσει τα δανεικά που πήρε (τι να σου κάνει το Χάρβαρντ, αυτό δεν το γνωρίζει ούτε η Κατίνα, η Σμυρνιά, που έχει και κληρονομικό χάρισμα!!!).

Ο Γιαννάκης ο Τσαντίλας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το μαγαζάκι του που στηριζόταν, το 1909, στην προσωπική λαμογιά, ενός αγράμματου και είχε σκοπό να κάνει καμιά αρπαχτή, θα διοικείται, σήμερα, από ανέραστα μαθητούδια και θα ελέγχει τον πλανήτη. Βλέπετε, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα εξαφανιστούν οι πολιτικοί από τον πλανήτη. Και δε μιλάμε για την Ελλάδα ή την Πορτογαλία (ποιος νοιάζεται, άλλωστε;) αλλά μιλάμε για τον τρόμο στα μάτια του Ομπάμα και της Μέρκελ, όταν αναμένουν την έκθεση του οίκου Moody’s.

Και ενώ η κήνσωρ Μέρκελ δεν κουράζεται να προσβάλλει και να “νουθετεί” τους Έλληνες, δε λέει κουβέντα για όλους αυτούς τους ανεξέλεγκτους “οίκους”, που καταλύουν κάθε έννοια πολιτικής. Μόνο τις προάλλες σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη η κυρία Μέρκελ ψέλλισε: “Δε θα επιτρέψουμε στους οίκους να μας στερήσουν την ελευθερία μας να αποφασίσουμε”. Το είπε, ήπιε λίγο νερό και ξανακοιμήθηκε ονειρευόμενη ότι κάποτε θα γίνει πολιτικός.

Το φάντασμα του Μοντσεγκορσκ και του παρελθόντος

2011-07-18T04:32:00.003+03:00

Ο πρόεδρος Χριστόφιας δεν έκρυψε ποτέ τον αντιαμερικανισμό του και τις αντιδυτικές του διαθέσεις γενικότερα. Από τη μέρα που ανέλαβε πρόεδρος, χάραξε την εξωτερική του πολιτική του με κύριο γνώμονα τις προκαταλήψεις του και την αποδοχή των εκάστοτε επιθυμιών της Μόσχας ως ιερό καθήκον, λαμβάνοντας υπ' όψιν ελάχιστα, αν όχι καθόλου, όπως αποδείχθηκε, τα συμφέροντα της ίδιάς του της χώρας. Για αυτό άλλωστε κατέστησε τον εαυτό του θιασώτη κάθε τραμπούκου της διεθνούς πολιτικής.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαχείριση του φορτίου του πλοίου Μόντσεγκορσκ, η κυβέρνησή του τήρησε μια στάση που είχε ως στόχο να ευχαριστήσει πάση θυσία τη Ρωσία, τη Συρία που είναι παραδοσιακός σύμμαχός της όπως και το Ιράν.

Το συμφέρον της ίδιάς του της χώρας, όπως προκύπτει εκ των πραγμάτων, ο πρόεδρός αδιαφόρησε με τα γνωστά συνεπακόλουθα.

Η κατάσταση που έχει προκύψει μετά την έκρηξη, τείνει να τεινάξει την οικονομία συθέμελα.

Ενδεικτικά, τα 1450 μεγαβάτ του συστήματος παραγωγής της ΑΗΚ που συντηρούσαν 375 χιλιάδες θέσεις εργασίας, έχουν πλέον περιοριστεί στα 680 δηλαδή κάτω από το μισό.

Με άλλα λόγια, απειλούνται αναλογικά 200 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Μεγαλύτερο κίνδυνο, διατρέχουν μάλιστα οι ποιοτικότερες, αυτές στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Η αποστολή βοήθειας από το εξωτερικό υπό τη μορφή ηλεκτρογεννητριών μπορεί να συμβάλει σε κάποιο βαθμό στην αντιμετώπιση της κατάστασης και τον περιορισμό των απωλειών στην οικονομία.

Το ίδιο και η εξασφάλιση ηλεκτρικού ρεύματος από τους Τουρκοκύπριους. Μπορεί κι αυτή να συμβάλει προς την κατεύθυνση αυτή.

Οι αντιδράσεις που προκάλεσε είναι αδικαιολόγητες και ανεύθυνες.

Στη φύση τους, εξίσου ανεύθυνες όπως ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε ο Χριστόφιας το φορτίο του Μοντσεγκόρσκ. Μια και βασίζονται σε αντιτουρκικά αισθήματα και προκαταλήψεις και δεν επιτρέπουν καν ένα νηφάλιο διάλογο.

Η απύθμενη βλακεία του Χριστόφια όπως και του εθνικιστικού μετώπου με ηγέτη τον αρχιεπίσκοπο πλαισιομένο από τα διάφορα άλλα τσογλάνια της πολιτικής, Πορδίκη, Γαρογιάν, Κακομήρου και Συλλούρη, έχει οδηγήσει τον τόπο από τη μια καταστοφή στην άλλη.

Ο κόσμος δεν ωρίμασε. Και τον περιμένουν τώρα και χειρότερα.

* * * * * * * * * * * * * * * * *

Υ.Γ. Είναι κάπως άσχετο και συνεπώς ξεκάρφωτο. Θέλω όμως να ξέρω τι ρόλο έπαιξε το φορτίο του Μοντσεγκορσκ στις επαφές του Χριστόφια με ξένους ηγέτες.

Το ερώτημα εγείρεται μια και από την κατάσχεση του φορτίου, μέχρι την έκρηξη στη βάση Ευάγγελος Φλωράκης, ο Δημήτρης Χριστόφιας συναντήθηκε με τον Σύρο πρόεδρο δύο φορές. Η πρώτη ήταν στις 31 Αυγούστου 2009 στη Δαμασκό. Η δεύτερη φορά, οπότε οι δυο τους αλληλοπαρασημοφορήθηκαν με τις ανώτατες διακρίσεις των χωρών τους, ήταν στις 4 Νοεμβρίου 2010.

Μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 27 Οκτωβρίου 2010 είχε συναντήσει τον Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ.

Τον Ρώσο πρόεδρο, τον υποδέχτηκε στην Κύπρο στις 8 Οκτωβρίου.

Θέλει ο Πρόεδρός μας να πιστέψουμε πως δεν συζήτησε με κανένα από αυτούς το φορτίο του Μοντσεγκορσκ; Δεν ζήτησε κανείς να μάθει τι ήθελε η Κύπρος να κάνει το φορτίο; Δεν ζήτησε καθόλου ενημέρωση ο Χριστόφιας από τους συνεργάτες του για την όλη κατάστασή πριν τις συναντήσεις;

Η πολιτική του "πωλείται κώλος" κι η αποθέωσή της

2011-07-11T21:18:00.003+03:00

Δεύτερη ανάρτηση εντός μερικών ωρών. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος το αξίζει. Κι η πολιτική του.

Δεν είναι λίγο πράγμα να θυσιάζεις τον εαυτό σου, το κόμμα σου, τη χώρα σου για αυτά που πιστεύεις. Για τις αρχές σου. Και τα ιδανικά σου.

Εσύ μεγάλε, πούλησες (τον δικό σου) κώλο στον Εζεκία για να γίνεις ηγέτης της ΕΔΟΝ.

Εν συνεχεία πούλησες (τον δικό σου) κώλο στο κομμουνιστικό κόμμα της ΕΣΣΔ για να γίνεις ηγέτης του ΑΚΕΛ.

Μετά πούλησες και πάλι κώλο (του κόμματός σου αυτή τη φορά) για να βγάλεις πρόεδρο τον Δευκαλίωνα.

Ύστερα, ξαναπούλησες κώλο (αυτόν της Κύπρου) για να μη χάσεις τα υπουργεία που σούδωσε ως αντάλλαγμα ο Δευκαλίνωνας ψηφίζοντας αυτό που σου υπέδειξε το 2004.

Ακολούθως, ανέλαβες πρόεδρος, κι άρχισες πάλι να πουλάς κώλο (και πάλιν αυτόν της κοινωνίας) στον Αχμαντινετζάντ, τον Άσσαντ, τον Τσάβες, τον Κάστρο και τον Μεντβέντεβ για να πουλήσεις μούρη στους Αμερικανούς

Σε συγχαίρω για την ανέλιξη σύντροφε. Από πωλητής κώλου κατάφερες να γίνεις ηγέτης του κώλου...

Για τους Αχμαντινετζάντ και Άσσαντ, όλα χαλάλι τους

2011-07-11T19:02:00.007+03:00

Είμαι βέβαιος πως ο Δημήτρης Χριστόφιας πενθεί σήμερα βαθύτατα. Ο θάνατος των πυροσβεστών, των αξιωματικών και ναυτών της βάσης στο Μαρία και ο μεγάλος αριθμός τραυματιών θα τον συγκλόνισαν όσο θα συγκλόνισαν κάθε πολίτη του κράτους.

Εμένα πάντως με συγκλόνισε περισσότερο το γεγονός πως ο ίδιος δεν παραιτήθηκε ο ίδιος. Δεν φάνηκε να έχει αντιληφθεί πως σήμερα 12 άνθρωποι πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα των επιλογών του στην εξωτερική πολιτική. Αν του περνούσε από το μυαλό θα έπαιρνε κι αυτός το καπελάκι του, μαζί με τον υπουργό του άμυνας, τον Κώστα Παπακώστα και θα έφευγε.

Κύριε Χριστόφια, γιατί δεν καταστρέψατε το φορτίο που κατείσχαν οι αρχές του κράτους το 2009;
Γιατί δεν επιτρέψατε σε τρίτους να το πάρουν και να το καταστρέψουν;
Γιατί το κρατήσατε και το αποθηκεύσατε σε βάση της Εθνικής Φρουράς;
Τι χάρη χρωστάτε στον Αχμαντινετζιάντ και στον Άσσαντ και το κρατήσατε;
Τι σας έκανε να πιστεύετε πως οφείλετε σε Ασσαντ και Αχμαντινετζιάντ εκδουλεύσεις;
Πιστεύατε ειλικρινά πως τα εκρηκτικά αυτά θα μπορούσαν να μείνουν εκεί για πάντα ή να επιστραφούν στους Ιρανούς ή τους Σύρους;
Έχετε αντιληφθεί το διπλωματικό και πολιτικό κόστος της συναναστροφής σας με περιθωριακούς ηγέτες της διεθνούς πολιτικής της συνομοταξίας των Αχμαντινετζιάντ, Άσσαντ, Κάστρο, Τσάβες και Μεντβέντεβ;
Έχετε αντιληφθεί πόσο ανυπολόγιστες είναι οι συνέπειες της επιλογής σας να κρατήσετε τα εκρηκτικά στη βάση στο Μαρί τα εκρηκτικά;
Έχετε αντιληφθεί πως η πολιτική σας κόστισε ανθρώπινες ζωές και οδήγησε την κοινωνία δεκαετίες πίσω;

Αν κάποτε καταλάβετε πως είστε ο αντι-Μίδας, ένας άνθρωπος που ό,τι αγγίζει το καταστρέφει, αν θέλετε να προσφέρετε μια υπηρεσία σε αυτόν τον τόπο, πάρτε το ιδιωτικό σας αεροπλάνο, γεμίστε τις βαλίτσες σας με ό,τι θέλετε και άντε, τραβήξτε για την Κούβα, την Τεχεράνη ή το Καράκας να χορτάσετε αντιαμερικανισμό.

Η ώρα της ρεαλπολιτίκ

2011-07-09T21:08:00.002+03:00

Η αύξηση του κόστους χρηματοδότησης για την κυπριακή κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες δεν αντιμετωπίστηκε μέχρι τώρα με την απαραίτητη σοβαρότητα. Είναι πιθανόν να είχε αρχικά επικρατήσει στο υπουργείο οικονομικών η πεποίθηση πως η εξέλιξη αυτή ήταν απλώς σύμπτωμα μιας παροδικής συγκυρίας που θα υποχωρούσε με την έγκριση της πέμπτης δόσης για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γεγονός που θα απέτρεπε, για την ώρα τουλάχιστον, την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ως εκ τούτου, οι προσπάθειες του υπουργείου Οικονομικών επικεντρώθηκαν μεσούσης μιας καταιγίδας υποβαθμίσεων της πιστοληπτικής ικανότητας της Κύπρου το τελευταίο εννιάμηνο στη βραχυπρόθεσμη εξεύρεση δανεικών χωρίς τη λήψη αποφάσεων για εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Οι οίκοι αξιολόγησης, τους οποίους καλώς ή κακώς, εμπιστεύονται οι διεθνείς χρηματαγορές, είναι πολύ πιθανόν να προχωρήσουν και σε περαιτέρω υποβάθμιση της Κύπρου, γεγονός που θα ενισχύση την αυξητική τάση στο κόστος δανεισμού. Συνεπώς, η αύξηση του κόστους δανεισμού δεν φαίνεται να είναι παροδική. Τα συμπτώματά αυτά παραγνωρίστηκαν. Η θεραπεία καθυστεί. Κι αυτό παρόλο που οι συνέπειες τους θα είναι ανυπολογιστες, ακόμη κι αν η Κύπρος καταφέρει να μην υποχρεωθεί να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, το δημόσιο χρέος ανερχόταν σε 10,6 δις* ευρώ. Για την εξυπηρέτησή του καταβλήθηκαν σχεδόν 390 εκατομμύρια ευρώ. Το χρέος αναμένεται να αυξηθεί φέτος κατά 700 εκατομμύρια. Έστω κι αν η Κύπρος καταφέρει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της, η μερίδα του λέοντος του οποίου λήγει εντός των επόμενων 3 χρόνων, έστω και σε διπλάσιο επιτόκιο (τα επιτόκια σε πρόσφατες δημοπρασίες κρατικών τίτλων είναι υπερδιπλάσια), αυτό θα σημαίνει πως η το βάρος για τον προϋπολογισμό αναμένεται να αυξηθεί κατά κάτι περισσότερο από 400 εκατομμύρια ευρώ ή σχεδόν 2,2% του ΑΕΠ.

Από μόνη της, μια τέτοια εξέλιξη ανατρέπει πλήρως τους δημοσιονομικούς σχεδιασμούς.

Συνεπώς, κάποιοι θα πρέπει να βάλουν νερό στο κρασί τους και κυρίως στην ιδεολογία τους.

*) Διόρθωση από 10,6 εκ. ευρώ σε 10,6 δις ευρώ. Ευχαριστώ τον Νέο για την παρατηρητικότητά του.

Το ζαχαρωμένο καρώτο

2011-07-07T06:34:00.003+03:00

Είναι μεγάλο προνόμιο για έναν Κύπριο (όπως και μια Κύπρια φυσικά) να παρακολουθεί την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών. Η κυβέρνηση γίνεται μάρτυρας της κατάρρευσης του μετώπου της οικονομίας (ενδεχομένως και αυτό του Κυπριακού, κάτι που θα φανεί σήμερα το απόγευμα) και έχει πανικοβληθεί.

Ο Χαρίλαος, ο άνθρωπος δηλαδή που διόρισε και πληρώνει για να διαχειρίζεται τα έσοδα του κράτους, έχει βαλθεί σε μια άνευ προηγουμένου αναζήτηση φορολογικών εσόδων, επενδυτών και δανειστών ώστε να ικανοποιήσει τις ταμιακές ανάγκες του κράτους για τα επόμενα δύο χρόνια (για πάρα κει προς το παρόν δεν τον ενδιαφέρει και τόσο) ούτως ώστε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκαλεί αφενός η αύξηση του κόστους δανεισμού και αφετέρου η εκτόξευση των κρατικών δαπανών σε συνδυασμό με τις συνεχείς υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της Κύπρου, την αύξηση της ανεργίας και την αναιμική ανάπτυξη.

Βασικότερο μέλημα της κυβέρνησης είναι να πάρει τέτοιας φύσης μέτρα τα οποία ενώ θα βελτιώσουν προσωρινά τη δημοσιονομική κατάσταση, δεν θα αγγίζουν τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν μακροπρόθεσμα την επιδείνωσή της. Με άλλα λόγια, θα φτιάξει το καθετί εκτός από το ίδιο το πρόβλημα, κι αυτό μάλιστα με διετή χρονικό ορίζοντα. Κι αυτό πάση θυσία.

Η προώθηση μέτρων με διετή ορίζοντα όπως π.χ. η επιβολή φόρου στις καταθέσεις, η έκτακτη φορολογία 1000 ευρώ σε κάθε επιχείρηση, η σκέψη για παραχώρηση λιγότερων αυξήσεων για δύο χρόνια στο δημόσιο και η έκδοση ενός διετούς ομολόγου για κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών που προκύπτουν από τη λήξη γραμματίων μέχρι το τέλος του μήνα, αυτό δείχνει δυστυχώς. Προφανώς, η κυβέρνηση θεωρεί πως η δυσπιστία των επενδυτών ως προς το κατά πόσον η Κύπρος θα είναι σε θέση να αποπληρώσει τα δάνειά της θα έχει αυτόματα ξεπεραστεί το 2013, ή την ενδιαφέρει να πάρει ό,τι μέτρο χρειάζεται ώστε να 'περάσει' μέχρι τη λήξη της θητείας της (κι ας πάει η διάδοχος να κόψει το λαιμό της), ή πράττει βλέποντας και κάνοντας, χωρίς δηλαδή στρατηγικό σχεδιασμό.

Όποια και να είναι η κινητήριος δύναμη των πρακτικών της, φαίνεται πως υποτιμά κατά πολύ τις εξελίξεις. Ή ακόμη χειρότερα, αδιαφορεί για αυτές.

Η αδυναμία της να εξεύρει δανεικά σε προσιτό επιτόκιο από τη διεθνή και εγχώρια χρηματαγορά αντί να την οδηγήσει σε αλλαγή πορείας (ας μην γελιόμαστε, αν η δημοσιονομική της πολιτική ήταν συνετή δεν θα φτάναμε σε αυτό το σημείο), την ωθεί σε σπασμωδικές κινήσεις αναζήτησης εναλλακτικών πηγών 'φθηνού' δανεισμού.

Έτσι, ο Χαρίλαος άρχισε να προσεγγίζει εν δυνάμει επενδυτές, οι οποίοι από μόνοι τους δεν θα αγόραζαν κυπριακούς τίτλους ούτε στην πρωτογενή αγορά αλλά ούτε και στη δευτερογενή όπου θα εξασφάλιζαν ακόμη ψηλότερες αποδόσεις, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να αγοράσουν κυπριακά αξιόγραφα του δημοσίου.

Σημειώνω πως η πτώση της αξίας των κυπριακών αξιογράφων στη διεθνή αγορά καταδεικνύει πως οι επενδυτές δεν συνωστίζονται για να αγοράσουν κυπριακούς τίτλους, αλλά αντίθετα για να τους ξεφορτωθούν.

Συνεπώς, για να πείσει έναν επενδυτή, όπως προφανώς έγινε στη χτεσινή δημοπρασία γραμματίων 13 εβδομάδων, θα πρέπει ο Σταυράκης να χρησιμοποιεί μαστίγιο και καρώτο.

Στην περίπτωση των ημικρατικών οργανισμών το μαστίγιο μπορεί να λειτουργήσει.

Στην περίπτωση του Ρώσου επιχειρηματία που αγόρασε χτες τα 2/3 της έκδοσης των 90 εκ. ευρώ των γραμματίων 13 εβδομάδων, το καρώτο της ετήσιας απόδοσης 3,5% ήταν ανεπαρκής.

Συνεπώς, Χαρίλαε, με τι ζαχάρωσες το καρώτο;

Γιατί εμπλέκεσαι εσύ προσωπικά στην προσπάθεια αναζήτησης αγοραστών γραμματίων;

Γιατί δεν διοργανώνεις ένα road show ώστε να υπάρχει διαφάνεια;

Ποιο είναι το όφελος που θα πάρει αυτός ο Ρώσος επενδυτής;

Ποιο είναι το κρυφό κόστος για την κοινωνία και την οικονομία που θα έχει η εξασφάλιση αυτού του 'φθηνού δανεισμού';

Ποιο θα είναι το συνολικό κόστος που θα συσσωρευτεί μέχρι τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης από την εξασφάλιση τέτοιου είδους δανεισμού;

Η περιρρέουσα χρεοκοπία

2011-07-03T21:20:00.002+03:00

Αν τελικά η Κύπρος χρεοκοπήσει, το φταίξιμο δεν θάναι της κυβέρνησης. Θα φταίνε, σύμφωνα τουλάχιστον με "αποκαλυπτικό" κείμενο στη "Γνώμη", το εβδομαδιαίο εκφραστικό όργανο του προέδρου Χριστόφια, ένας "νυν αξιωματούχος" καθώς και ένας "πρώην αξιωματούχος". Οι δύο αυτοί, σε συνεργασία με "δύο στελέχη διαφορετικών κομμάτων" απαρτίζουν "διευθυντήριο" που θέλει την Κύπρο να χρεοκοπήσει.

Αυτό το διευθυντήριο, σύμφωνα με την εφημερίδα, ευθύνεται για τη μη τυχαία εμφάνιση δεκάδων δημοσιευμάτων "με υπερβολές και κινδυνολογικές προβλέψεις".

Ορισμένοι που διοχετεύουν 'πληροφορίες,' προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα ώστε να προκαλέσουν ανησυχίες και αμφιβολίες, κυρίως στους ξένους θεσμικούς επενδυτές (τράπεζες και ταμεία) ώστε να μην ανανεώσουν τα ξυπριακά χρεόγραφα που λήγουν ή να τα απουλήσουτν με έκπτωση στη δευτερογενή αγορά," μας πληροφορεί η Γνώμη.

Με άλλα λόγια, οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές, οι οποίοι προφανώς αντιλαμβάνονται πόσο επιτυχημένη είναι η γενικότερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, πέφτουν στην παγίδα της παραπληροφόρησης που τους έστησε το "διευθυντήριο" με τη βοήθεια του πρακτορείου Reuters που δημοσίευσε πρόσφατα ένα "υποβολιμαίο κείμενο με καθαρά δυσφημιστικό περιεχόμενο".

Δεν αντιλέγω. Είναι βλακώδες να ασχοληθεί κανείς με την ουσία των ισχυρισμών αυτών. Στο κάτω κάτω, τα επενδυτικά ταμεία στα χρηματοοικονομικά κέντρα του εξωτερικού εργοδοτούν ειδικούς οικονομολόγους ακριβώς ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και να περιορίσουν τους επενδυτικούς τους κινδύνους. Πόσο αξιόχρεη είναι η Κυπρος και πόσο συμβάλλει σε αυτό η γενικότερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Χριστόφια, μπορούν εύκολα να καταλάβουν εξετάζοντας την ίδια την πολιτική του, όχι μόνο τους καρπούς της.

Το κείμενο όμως αυτό αποκαλύπτει που σκοπεύει ο Χριστόφιας να ρίξει το φταίξιμο της αποτυχίας του. Μας έχει συνηθίσει, να αποδίδει την ευθύνη για ό,τι πάει στραβά είτε στις συνομιλίες για το Κυπριακό ή την οικονομία, σε κάποιους άλλους. Θα φταίξουν και πάλι αυτοί που του ασκούν κριτική, θα είναι υπαίτιοι όσοι διαφωνούν μαζί του, όσοι δεν πείθονται από την πολιτική του και δεν ασπάζονται την ιδεολογία του.

Την ευθύνη θα τη φέρουν ολόκληρη και όσοι δεν βάρεσαν παλαμάκια στην αποτυχία του, στην κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος, στις άστοχες αποφάσεις του που οδήγησαν στην απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, στην αύξηση του χρέους κατά 3 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε τρία χρόνια και στις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις που εισέπραξε η πιστοληπτική ικανότητα της Κύπρου. Θα φταίνε και πάλι η αντιπολίτευση, τα μέσα ενημέρωσης, οι πάντες πλην φυσικά εκείνου.

Και τώρα που τους εντόπισε, έδωσε και το σύνθημα: "Τσεκούρι και φωτιά στο διευθυντήριο"...

Περί πεποιθήσεων

2011-06-25T22:14:00.002+03:00

Λοιπόν, ας δούμε πως έχουν τα πράγματα.

Στις χρηματαγορές ανά το παγκόσμιο επικρατεί μια μεγάλη αβεβαιότητα ως προς το κατά πόσον η Ελλάδα θα αποφύγει την πτώχευση.
Οι ανησυχίες αυτές προκύπτουν από φόβους πως έστω κι αν η Ελληνική κυβέρνηση επιδείξει την απαιτούμενη πολιτική βούληση να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της που απορρέουν από τη συμφωνία διάσωσής της, δηλαδή το μνημόνιο, ενδέχεται οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης να μην επιδείξουν ανάλογη αποφασιστικότητα
Οι φόβοι των αγορών πως ενδέχεται να αντιμετωπίσουν και άλλες χώρες παρόμοια προβλήματα στη χρηματοδότησή τους όπως η Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, φαίνεται να επιβεβαιώνονται στην περίπτωση της Κύπρου, μια και κάτοχοι κυπριακών ομολόγων στο εξωτερικό άρχισαν εδώ και μήνες να τα πουλούν.
Η αποστροφή του κινδύνου έκθεσης στα κυπριακά ομόλογα που έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους δανεισμού για το κυπριακό κράτος, εκφράζει την ανησυχία των δανειστών μας πως η Κυπριακή Δημοκρατία ενδεχομένως να μην είναι σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη της.
Η κυβέρνηση φαίνεται πως άρχισε να αισθάνεται πως την ζώνουν τα φίδια και άρχισε μετά από πολύμηνη απραξία να πιέζει για μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Παρόλα ταύτα, εξακολουθεί η κυβέρνηση να παραμένει εγκλωβισμένη στις ιδεολογικής της αντιλήψεις γεγονός που δεν της στερεί τη δυνατότητα να δράσει αποτελεσματικά όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις.
Ως εκ τούτου, παρά το γεγονός πως αναγνώρισε δια του υπουργού οικονομικών τον περασμένο Σεπτέμβριο πως το συνταξιοδοτικό ως μια "ωρολογιακή βόμβα" στα θεμέλια της οικονομίας, ολιγώρησε και κατάφερε να παρουσιάσει τις προτάσεις της εννέα ολόκληρους μήνες μετά.
Αναγνώρισε επίσης, ένα μήνα μετά τις εκλογές, πως θα απαιτηθούν πρόσθετα μέτρα ώστε να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι για φέτος και για το 2012.
Για την επίτευξή τους, επινόησε για ακόμη μια φορά δύο μέτρα περιορισμένης διάρκειας, όπως τον περιορισμό των αυξήσεων στο δημόσιο και την επιβολή μιας πρόσθετης φορολογίας στις επιχειρήσεις
Η επίτευξη συμφωνίας με τις εργοδοτικές οργανώσεις ήταν αποτέλεσμα ωμού εκβιασμού, όπως ο μπλόγκερ Αντιπολιτευόμενος είναι σε θέση να γνωρίζει, μια και ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξήγησε στις εργοδοτικές οργανώσεις πως οι Moody's σκοπεύουν να υποβαθμίσουν την Κύπρο στις 4 Ιουλίου και ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η νέα υποβάθμιση θα είναι το να μπορέσει η κυβέρνηση να περάσει μέτρα δημοσιονομικής από τη Βουλή και για να το πράξει αυτό θα πρέπει να συναινέσουν οι συντεχνίες. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να συμφωνήσουν οι επιχειρήσεις να πληρώσουν πρόσθετο φόρο.
Η καταβολή πρόσθετων φόρων μπορεί να βελτιώνει βραχυπρόθεσμα τη δημοσιονομική κατάσταση, δεν συμβάλλει όμως στη διατηρήσιμη εξυγίανση, έστω κι αν ή παρ' όλο που η διάρκεια της νέας φορολογίας είναι σύντομη.
Αντίθετα, το περαιτέρω σφίξιμο της φορολογικής στρόφιγγας συμβάλλει μακροπρόθεσμα στη συγκράτηση της ανάπτυξης γεγονός που με τη σειρά του επηρεάζει τα έσοδα του μέλλοντος.

Το που θέλω να καταλήξω είναι στα ακόλουθα δύο σημεία:

1. Αν θέλει η κυβέρνηση να ασκεί με τη δημοσιονομική της πολιτική τόσο οικονομική όσο και κοινωνική πολιτική, αυτό μπορεί να το πράξει αυξάνοντας με τη φορολογική επιβάρυνση των τάξεων με τα ψηλότερα εισοδήματα είτε αυξάνοντας π.χ. το φόρο εισοδήματος για υψηλόμισθους ή το φόρο ακίνητης περιουσίας, μειώνοντας ταυτόχρονα τη φορολογική επιβάρυνση των πιο χαμηλών εισοδηματικών τάξεων. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να βοηθήσει τις ευπαθέστερες κοινωνικά ομάδες σε μεγαλύτερο βαθμό μια και δεν θα επηρεάσει την απασχόλησή τους.

2. Αν θεωρεί πως μπορεί να πείσει με τα μέτρα που θα πάρει τόσο τους οίκους αξιολόγησης όσο και τους δανειστές πως εννοεί το τι λέει περί δημοσιονομικής εξυγίανσης, τότε θα πρέπει να πάρει μακροπρόθεσμα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Εξασφαλίζοντας 100 εκατομμύρια ευρώ για φέτος και του χρόνου με την επιβολή μιας έκτακτης φορολογίας, αυτό δεν θα πείσει έναν επενδυτή ή έναν αναλυτή ενός οίκου αξιολόγησης, τον μεν να μας ξαναδανείσει και τον δεν να μας αξιολογήσει θετικά, μια και η αποπληρωμή ενός πενταετούς δανείου που θα συναφθεί τώρα θα είναι αβέβαιη όταν δεν έχει διασφαλιστεί η χρηματοδότηση του προϋπολογισμού έστω και μεσοπρόθεσμα ενώ ταυτόχρονα επιβαρύνεται και η ανάπτυξη.

Ένα πράγμα πρέπει με άλλα λόγια να καταλάβει ο Δημήτρης Χριστόφιας. Αυτοί που διαχειρίζονται επενδυτικά ταμεία στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Φραγκφούρτη δεν τρώνε κόνναρα.

Υ.Γ. Κι αυτό θα ήταν καλά να αρχίσει να του το εξηγεί ο υπουργός του ο Χαρίλαος έστω και τώρα.

Σταυράκης: Shopping therapy με βερεσέ

2011-05-17T22:51:00.004+03:00

Μέσα στους τέσσερις πρώτους μήνες του 2011, τα δημοσιονομικά της χώρας εξελίχθηκαν ως εξής:

Το δημοσιονομικό έλλειμμα την περίοδο Ιανουαρίου-Απριλίου διογκώθηκε στα 384,1 εκατομμύρια ευρώ από 154,7 εκατομμύρια ευρώ την αντίστοιχη περσινή τετραμηνία.
Αυτό ήταν κυρίως αποτέλεσμα μιας αύξησης κατά 9,9% των κρατικών δαπανών στα 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ
Και σε μικρότερο βαθμό αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των δημοσίων εσόδων κατά 1% στα 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αυτά οδήγησαν τη διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος σε 2,1% του ΑΕΠ από 0,9% όπως αναφέρει το υπουργείο οικονομικών σε μια κατάσταση στην ιστοσελίδα του.

Η εξέλιξη αυτή που αν συνεχιστεί και στα υπόλοιπα δύο τετράμηνα του 2011 θα οδηγήσει σε έλλειμμα 6% του ΑΕΠ, συντελέστηκε μέσα σε ένα "εύθραυστο περιβάλλον" και τη στιγμή που το υπουργείο Οικονομικών αναμένει συρρίκνωση του δημοσιονομικού ελλείμματος σε 4% από 5,3% πέρσι.

Το υπουργείο οικονομικών αναφερόμενο αποκλειστικά στον Απρίλιο 2011 κάνει λόγο σε μια ανακοίνωση για βελτίωση σε σχέση με τον Απρίλιο 2010 και αναμένει σταδιακή βελτίωση ως αποτέλεσμα και της αναμενόμενης εισροής εσόδων από τη φορολογία των τραπεζικών καταθέσεων, της "συνεχιζόμενης προσπάθειας της κυβέρνησης" για συγκράτηση των δαπανών, την αναμενόμενη επιτάχυνση του ρυθμού ανάπτυξης και την υλοποίηση του οικονομικού πακέτου της κυβέρνησης.

Εν πάση περιπτώσει, ενώ ο υπουργός τον Δεκέμβεριο έλεγε πως ο συνολικός δανεισμός για το 2011 συμπεριλαμβανομένων αν αναγκών αναχρηματοδότησης του δημοσίου χρέους, θα ήταν 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 3,8%, σήμερα ανεβάζει τις μεικτές ανάγκες σε 2 δισεκατομμύρια ευρώ για ένα έλλειμμα 4%.

Ήδη μέχρι τα μέσα Μαΐου, το κράτος δανείστηκε συνολικά 1,5 δισεκατομμύρια. Για προληπτικούς, εξήγησε την Παρασκευή ο Σταυράκης, δημιούργησε η κυβέρνηση ένα απόθεμα 780 εκατομμυρίων ευρώ δανειζόμενη. Μπας και αναδιαρθρώσει η Ελλάδα το χρέος της, οπότε θα είναι πολύ πιο δύσκολο να δανειστούν χώρες της ευρωζώνης από τη διεθνή αγορά.

Δηλαδή η θεραπεία που επιλέγουμε μην τα βρούμε σκούρα λόγω της υπερχρέωσης της οικονομίας είναι ο επιπλέον δανεισμός σε συνδυασμό με αύξηση των δαπανών.

Αν διερωτηθείτε σε κάποια φάση αν θα είναι τυχαία που θα πάθουμε το τι θα πάθουμε, την απάντηση την έδωσε ήδη ο Σταυράκης.

Συλλογή υπογραφών για "Αξιώνω Διαφάνεια στην Αστυνομία"

2011-05-10T16:37:00.003+03:00

Στις 6 Απριλίου, μια πειθαρχική επιτροπή της κυπριακής αστυνομίας επέβαλε χρηματικές ποινές μέχρι 800 ευρώ στους αστυνομικούς που κρίθηκαν ένοχοι για την κακοποίηση των Μάρκο Παπαγεωργίου και Γιάννου Νικολάου τον Δεκέμβρη του 2005. Μία ομάδα πρωτοβουλίας πολιτών συνέταξε μια επιστολή που ζητά την αναδιάρθρωση της αστυνομίας ώστε να εισαχθούν δικλίδες ασφαλείας στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και ένα διαφορετικό σύστημα λογοδοσίας ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας μέσω της δημιουργίας ενός διάφανου πλαισίου στον τρόπο λειτουργίας της, της εκπαίδευσης αστυνομικών και στελέχωσης της ηγεσίας της αστυνομίας και των πειθαρχικών της συμβουλίων.

Η επιστολή αυτή βρίσκεται στην διεύθυνση αυτή. Θα αποσταλεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Γενικό Εισαγγελέα, τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τα πολιτικά κόμματα.

Ας ελπίσουμε πως οι πιο πάνω θα αναλογιστούν το μέγεθος των ευθυνών τους και θα πράξουν ανάλογα.

Το οικονομικό-κυπριακό πρόβλημα

2011-04-10T09:10:00.002+03:00

Το πιο κάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στους Financial Times την περασμένη εβδομάδα και παραθέτω αυτούσιο.

Τη μετάφραση που ετοίμασα στα γρήγορα θα τη βρείτε πιο κάτω.

The Cypriot question

April 7, 2011, by Emma Saunders - Cyprus is showing signs of stress. Credit ratings, yields, the banking sector and sentiment are all signalling distress. This tiny island economy,

roughly a tenth the size of Portugal, might defy the PIIGS acronym by needing help sooner than its eurozone peers Spain or Italy.

Redrawing the sovereign ratings map clearly showed what the ratings agencies thought. See the blue circle on the map, right. This heatmap

colours countries that have been heavily downgraded since the start of the year more red, and those that have been more heavily upgraded, green. Spain and Ireland are reddish. But Cyprus is clearly in the Portugal-and-Greece camp of dark red (high downgrades).

Next, yields. Bond yields are the cost of debt to the government, so rising yields are bad news. And they are certainly rising in Cyprus. Compare two auctions of six-month debt, one in January and the other in March. Yields rose from 2.02 per cent to 2.74 per cent in those two months. This level is higher than yields on the last two-year debt offering in January of 2010.

Cypriot banks would need €2.7bn to recapitalise if assumptions in the stress test materialise, Moody’s said last week. This might seem a small figure, given equivalent conversations about Ireland, but when you compare it to the size of the economy or the €500m fund announced by central bank governor Athanasios Orphanides, it is a worry. And economic sentiment is the second lowest in the eurozone, better only than Greece.

Add to this two other factors. The first is the state of stocks, which have not recovered since the financial crisis. The chart, right, shows the main Cyprus Stock Exchange index, hovering around 1,000. All of the boom-year gains have been wiped out and have yet to be recovered. The second factor – if another were needed – is the ongoing political tension. For evidence of the critical importance of politics, we need only glance at Ireland or Portugal.

There’s a lot of talk about the state of the Spanish economy and whether Spain might be next – understandably, given its size. Spain’s economy is five times the size of Portugal’s – itself ten times the size of that of Cyprus. It is the probability, rather than the significance, of problems that merits a look at Cyprus.

* * * * * * * * * * *

Το πρόβλημα της Κύπρου

7 Απριλίου, της Emma Saunders - H Κύπρος άρχισε να δείχνει σημάδια κόπωσης. Οι αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας, οι αποδόσεις, ο τραπεζικός τομέας και η οικονομική συγκυρία προσφέρουν μια καταθλιπτική εικόνα. Αυτό το μικρό νησί, περίπου το ένα δέκατο του μεγέθους της Πορτογαλίας, που δεν εκφράζε το ακρωνύμιο PIIGS ενδέχεται να χρειαστεί βοήθεια πριν από τους εταίρους του, την Ισπανία και την Ιταλία.

Ο σχεδιασμός του χάρτη πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών δείχνει ξεκάθαρα αυτό που σκέφτηκαν οι οίκοι αξιολόγησης. Βλέπε τον γαλάζιο κύκλο στον χάρτη δεξιά. Ο 'χάρτης θερμοκρασιών' παρουσιάζει τις χώρες που έχουν υποβαθμιστεί σοβαρά από την αρχή του χρόνου με κόκκινο, αυτές των οποίων η πιστοληπτική ικανότητα αναβαθμίστηκε, πράσινες (Στμ: Δυστυχώς δεν έχω τον χάρτη αυτό). Η Ισπανία και η Ιρλανδία είναι κοκκινωπές. Η Κύπρος όμως είναι καθαρά, στο ίδιο στρατόπεδο με τη Πορτογαλία και την Ελλάδα των σκούρων κόκκινων (μεγάλες υποβαθμίσεις).

Ακολουθούν οι αποδόσεις. Οι αποδόσεις των ομολόγων που είναι το κόστος δανεισμούς της κυβέρνησης, και αυξανόμενες αποδόσεις είναι άσχημα νέα. Και αυξάνονται για την Κύπρο. Συγκρίνοντας δύο δημοπρασίες εξαμηνιαίων τίτλων, μιας τον Ιανουάριο και μιας τον Μάρτιο. Οι αποδόσεις αυξήθηκαν από 2,02% στο 2,74% μέσα σε δύο μήνες. Αυτό το επίπεδο ξεπερνά τις αποδόσεις των διετών ομολόγων που προσφέρθηκαν τον Ιανουάριο του 2010.

Οι κυπριακές τράπεζες θα χρειάζονταν 2,7 δις ευρώ για αναπλήρωση κεφαλαίων αν επιβεβαιωθούν οι υποθέσεις των τεστ αντοχής, είπε η Moody's την περασμένη εβδομάδα. Αυτό μπορεί να φαίνεται μικρό μέγεθος, δεδομένου ανάλογων συζητήσεων στην Ιρλανδία, αλλά γιατο μέγεθος της οικονομίας ή το ταμείο (Στμ. χρηματοοικονομικής σταθερότητας) των 500 εκ. ευρώ που ανακοίνωσε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Αθανάσιος Ορφανίδης, αποτελεί όμως πονοκέφαλο. Και ο δείκτης οικονομικής συγκυρίας είναι ο δεύτερος πιο χαμηλός στην ευρωζώνη, ξεπερνά μόνον αυτόν της Ελλάδας.

Προσθέσατε στα πιο πάνω ακόμη δύο παράγοντες: Ο πρώτος είναι πως η κατάσταση των μετοχών που δεν ανέκαμψαν από την χρηματοοικονομική κρίση. Το διάγραμμα δεξιά (Στμ. Δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμο) παρουσιάζει τον δείκτη του ΧΑΚ να κυμαίνεται γύρω στο 1000. Όλο το χαμένο έδαφος από τις καλές χρονιές έχει εκμηδενιστεί και ακόμη δεν έχει ανακτηθεί. Ο δεύτερος παράγοντας, σαν και χρειαζόταν κι αυτός, είναι οι συνεχιζόμενες πολιτικες εντάσεις. Ως παράδειγμα για την κρίσιμη σημασία της πολιτικής, παραπέμουμε στην Ιρλανδία ή την Πορτογαλία.

Γίνεται πολύς λόγος για την κατάσταση της ισπανικής οικονομίας και για το κατά πόσον θα ήταν η σειρά της Ισπανίας - κι είναι λογικό δεδομένου του μεγέθους της. Η ισπανική οικονομία είναι πέντε φορές πιο μεγάλη απ' ό,τι η πορτογαλική, που είναι με τη σειρά της δέκα φορές αυτή της Κύπρου. Είναι η πιθανότητα, όχι η σημασία, των προβλημάτων που γιατί χρειάζεται να ρίξουμε μια ματιά στην Κύπρο.

Άνεργοι, ετοιμάστε τις βαλίτσες, κι άντε για την ξενιτειά

2011-04-08T19:29:00.006+03:00

Τους πρώτους δύο μήνες του 2011, η Κύπρος πραγματοποίησε ένα πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα ύψους 62 εκ. ευρώ ως αποτέλεσμα της ταχείας αύξησης των κρατικών δαπανών και της ελαφράς μείωσης των κρατικών εσόδων, ανακοίνωσε σήμερα το Υπουργείο Οικονομικών.

Την ίδια περίοδο πέρσι, η Κύπρος κατέγραψε 9 εκατομμυρίων ευρώ πρωτογενές πλεόνασμα, που εκφράζει την τη διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών, εξαιρουμένων των τοκοχρεολυσίων, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του υπουργείου.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ χειρότερα αν ληφθεί υπόψιν και το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

Αυτό αυξήθηκε κατά 121% ετησίως την περίοδο αναφοράς (από 69,7 εκ. ευρώ σε 154,3 εκ. ευρώ), το δημοσιονομικό έλλειμμα σε ταμειακή βάση εκτινάχθηκε από 60,7 εκ. ευρώ σε 216,4 εκ. ευρώ, αναφέρει η ανακοίνωση. Την περίοδο Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, αυξήθηκαν οι κρατικές δαπάνες κατά 15% ετησίως σε 1,2 δις ευρώ ενώ τα κρατικά έσοδα μειώθηκαν κατά 0,3% σε 952,6 εκατομμύρια ευρώ.

Ο υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης είχε πει στις 17 Δεκεμβρίου στη Βουλή πως ενώ το 2010 ήταν έτος εξόδου από την κρίση, το 2011 θα ήταν έτος δημοσιονομικής εξυγίανσης. Προανήγγειλε μάλιστα πως το δημοσιονομικό έλλειμμα του τρέχοντος έτους θα περιοριστεί κοντά ή κάτω από το 4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, σε σύγκριση με 5,3% του ΑΕΠ πέρσι.

Το πως θα το κατορθώσει αυτό ο υπουργός Οικονομικών δεν ξέρω. Αν συνεχίσει έτσι η αύξηση των δαπανών, θα χρειαστεί να αυξήσει τη φορολογία για να καλύψει το χαμένο έδαφος. Αν αυτή ή αύξηση της φορολογίας αφορούσε εξολοκλήρου τον ΦΠΑ, ο συντελεστής θα έπρεπε να εκτιναχθεί στο 25%.

Εν πάση περιπτώσει, οι επιλογές όλο και λιγοστεύουν. Ο Γλαύκος Χατζηπέτρου, αρχηγός των την κρατική μηχανή επί δικαία αμοιβή υπηρετούντων είπε πως οι τελευταίοι δεν θα ανεχθούν "οποιεσδήποτε φαλκιδεύσεις" σε μισθούς και συντάξεις.

Με αυτήν την ξεκάθαρη θέση του Χατζηπέτρου, τις κυβερνητικές αντιλήψεις περί οικονομίας και τη γενικότερή οικονομική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση, η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω σε έναν άνεργο που θέλει να τα βγάλει πέρα είναι να ετοιμάσει τη βαλίτσα του και να πάει μετανάστης.

Μια συκοφαντία, μια απολογία και μερικά ερωτήματα

2011-04-07T18:41:00.004+03:00

Το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών μετέδωσε πριν από λίγο την ακόλουθη ανακοίνωση που παραθέτω αυτολεξεί:

"Γραπτή δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια

Αν η ατυχής αναφορά μου στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου σε πρώην Υπουργό ότι έλαβε ανεργιακό επίδομα, έθιξε συμπολίτες μας, ειλικρινά απολογούμαι. Είμαι από τους ανθρώπους που όταν διαπράξουν λάθος, και ως άτομο και ως ηγέτης, συνηθίζω να προβαίνω σε αυτοκριτική.

Διαβεβαιώνω τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι μαζί με τους συνεργάτες μου απερίσπαστος συνεχίζω το σοβαρό και πολυδιάστατο έργο που η Κυβέρνηση παράγει προς όφελος του λαού και της Κύπρου μας. Αυτό το έργο με πλήρη τεκμηρίωση παρουσιάσαμε στη συνέντευξη Τύπου".

Κύριε πρόεδρε, μου επιτρέπετε να ρωτήσω ένα δυο πράγματα;

Γιατί παίρνετε την πολιτική τόσο προσωπικά για να αναγκάζεστε να συκοφαντείτε πολιτικούς σας αντιπάλους με κατηγορίες που δεν μπορείτε εν συνεχεία να στηρίξετε;

Ποιος σας έδωσε αυτήν την "πληροφορία";

Ποιος σας συμβούλεψε να την "αποκαλύψετε";

Επίσης, κάτι σχετικό με τον κατάλογο του Γλαύκου Χατζηπέτρου με τους φοροφυγάδες: Ο ίδιος λέει πως τον πήρε από μια "ανώνυμη" πηγή πριν τρεις μέρες και γνωρίζει πως είναι αυθεντικός.

Εσείς είπατε πριν δύο μέρες πως τον έχει και ίσως τον δημοσιεύσει. Γιατί δεν του τον ζητήσατε; Ποιος του επιβεβαίωσε την αυθεντικότητά του; Γιατί δεν κινήσατε διαδικασίες για είσπραξη των οφειλομένων και τιμωρία όσων αφήνουν να διαρρέουν σε αναρμόδιους τέτοιου είδους πληροφορίες; Και τέλος, γιατί συμπεριλαμβάνετε τον εκβιασμό στη πολιτική σας εργαλειοθήκη;

Βαράτε, πληρώστε, τελειώσατε!

2011-04-06T19:40:00.004+03:00

Σήμερα ήθελα να ασχοληθώ αρχικά με τη χτεσινή διάσκεψη Τύπου του Δημήτρη Χριστόφια, αλλά κρίνοντας (α) από την ανταπόκριση των αναγνωστών με σχόλια στις τελευταίες αναρτήσεις και (β) από το ότι βαρέθηκα να τον ακούω, να τον βλέπω μπροστά μου και να τον σκέφτομαι, αποφάσισα να γράψω μια άλλη ανάρτηση που ίσως να είναι κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Όλοι θυμόμαστε εκείνους τους αστυνομικούς που τον Δεκέμβρη του 2005 βασάνιζαν δύο φοιτητές για 45 λεπτά όπως κατέγραψε μια ερασιτεχνική κάμερα ενός πολίτη. Όλοι θυμόμαστε επίσης πως αυτοί οι δέκα αστυνομικοί σταμάτησαν τους δύο φοιτητές στην οδό Αρμενίας, άρχισαν να τους κακοποιούν και όταν τέλειωσαν το έργο τους, τους μετέφεραν στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού όπου συνέχισαν να τους κακοποιούν. Μετέπειτα, οι αστυνομικοί αυτοί κατέθεσαν μηνύσεις εναντίον των φοιτητών για σωματική βλάβη.

Οι εν λόγω αστυνομικοί βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου όταν διέρρευσε το βίντεο αυτό από τον Πολίτη μετά από μήνες (η τότε Επίτροπος Διοίκησης κατέβαλλε αγωνιώδεις προσπάθειες να κουκουλωθεί η υπόθεση) και αθωώθηκαν το 2009 πρωτόδικα απορρίπτοντας τη βιντεοταινία. Το Ανώτατο εν συνεχεία απεφάνθη πως το βίντεο έπρεπε να γίνει αποδεκτό και για να μην τα πολυλογούμε, οι δεκά τελικά καταδικάστηκαν σε ποινές φοιλάκισης με αναστολή.

Η ιστορία δεν τέλειωσε όμως εκεί. Εναντίον των δέκα κινήθηκε πειθαρχική διαδικασία από την ίδια την Αστυνομία και καταδικάστηκαν σε χρηματικές ποινές 800 ευρώ.

Παρακαλώ διαβάστε την ανακοίνωση Τύπου που η Αστυνομία εξέδωσε πριν λίγο:

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡ. 3

Απόφαση Πειθαρχικής Επιτροπής για την ποινική καταδίκη μελών της Αστυνομίας

Η Πειθαρχική Επιτροπή που συνεδρίασε σήμερα στο Αρχηγείο Αστυνομίας υπό την Προεδρία της Βοηθού Αρχηγού Εκπαίδευσης κ. Μαριάννας Φραντζή, σε σχέση με την πειθαρχική υπόθεση που κινήθηκε εναντίον δέκα μελών της Αστυνομίας με αφορμή πρόσφατη ποινική καταδίκη για το αδίκημα της επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης, αποφάσισε την επιβολή χρηματικής ποινής μέχρι οκτώ ημερομισθίων (ποσό που αντιστοιχεί σε €800 περίπου), στους δέκα κατηγορούμενους, στη βάση των επιβληθεισών ποινών και του σκεπτικού του ποινικού Δικαστηρίου.

Κυρία Μαριάννα μου, πολύ καλή εκπαίδευση κάνατε. Και εις ανώτερα! Ελπίζω όμως να καταλαβαίνετε πως την επόμενη φορά που θα μου κάνει αστυνομικός νόημα να σταματήσω, πως εγώ θα έχω ένα σημαντικό κίνητρο να το βάλω στα πόδια...

Ο ίλιγγος του πολιτικού πολιτισμού

2011-04-05T06:17:00.004+03:00

"Το θέμα της οικονομίας απλώς χρησιμοποιείται κατά κόρον, με απαράδεκτο τρόπο, ενοχοποιώντας την Κυβέρνηση την ώρα που καμιά ευθύνη δεν έχει για την πρόσφατη υποβάθμιση, καμιά απολύτως ευθύνη. Οι ευθύνες είναι αλλού, είναι σε αυτούς που έχουν δημιουργήσει, θα έλεγα, ένα μπλοκ, μια συμμαχία, για να κτυπούν αλύπητα την Κυβέρνηση για τα της οικονομίας και για την κρίση, η οποία έρχεται από έξω, και δημιουργούν πανικό στον κόσμο," Δημήτρης Χριστόφιας, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, 1 Απριλίου 2011.

"Δεν είναι η πλέον υπεύθυνη τοποθέτηση οποιουδήποτε αξιωματούχου της Δημοκρατίας να αποποιείται των συλλογικών ευθυνών που όλοι μας έχουμε για να διατηρήσουμε την καλή πορεία της οικονομίας," Αθανάσιος Ορφανίδης, διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, 4 Απριλίου 2011.

Κύριε Πρόεδρε, συνεχίστε το βιολί σας. Δεν ξέρω αν έτυχε καμιά φορά να περάσει από το μυαλό σας η σκέψη πως οι πραγματικοί ηγέτες είναι αυτοί που αναλαμβάνουν ευθύνες και δεν υφαίνουν συνωμοτικές φαντασιώσεις στο νου τους για να δικαιολογήσουν την αποτυχία της πολιτικής τους.

Βεβαίως, ως άτομο έχετε κάθε δικαίωμα να πέφτετε όσο χαμηλά θέλετε, αλλά ως πρόεδρος, συμπαρασέρνετε και το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού.

Κρίνοντας όμως όχι μόνο από τον πολιτικό σας λόγο, αλλά και τον πολιτικό σας βίο, ένα ψηλό επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, μάλλον σας προκαλεί ίλιγγο.

Ξέρω, σας πέφτει βαρύ, αφού αυτό δεν ήταν στην ύλη των σπουδών σας στη Σοβιετική Ρωσία άλλωστε...

Αψηφώντας τη λογική "με σοβαρότητα"

2011-04-03T16:58:00.003+03:00

"Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να χειρίζεται τα θέματα της οικονομίας με σοβαρότητα".

Τάδε έφη ο Στέφανος Στεφάνου.

Κατ' αρχήν όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως ο πρώην γενικός γραμματέας της ΕΔΟΝ καθώς και ο εκπροσωπούμενός του διαφωνούν κάθετα με το μοντέλο της οικονομίας της αγοράς. Αυτό που το 2008 ισχυρίστηκαν πως θα μπορούσαν να το διαχειριστούν καλύτερα από κάθε άλλο. Δυστυχώς, το μόνο σοβαρό στοιχείο της οικονομικής τους αντίληψης είναι οι σοβαρές διαφωνίες τους με την αναγκαιότητα σεβασμού βασικών νόμων της οικονομίας. Των οποίων η μη τήρηση συνεπάγεται όμως σοβαρό κόστος.

Η διαπίστωση αυτή θέτει αυτόματα και το ερώτημα, πως μπορεί μια ομάδα κυβερνώντων να χειριστεί μια οικονομία της αγοράς "με σοβαρότητα", τη στιγμή που δεν πιστεύουν σε αυτήν. Είναι δυνατόν για παράδειγμα να θεωρήσουμε δυνατόν ένας π.χ. ισλαμιστής να γίνει σοβαρός επίσκοπος και να εφαρμόζει και να κηρύττει τον Χριστιανισμό ενόσω παραμένει ισλαμιστής; Ή τον εαυτό του θα κοροϊδεύει ή τους εκκλησιαζόμενούς του ή και τα δύο. Μόνη η κοροϊδία θα είναι σοβαρή.

Εν πάση περιπτώσει, ο Στέφανος Στεφάνου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος καλά κάνει να υπερασπίζεται το έργο της κυβέρνησης που εκπροσωπεί. Για αυτό άλλωτε πληρώνεται. Αν όμως βρει λίγο χρόνο καλά θα κάνει να διερωτηθεί πότε η κυβέρνηση χειρίστηκε τι με σοβαρότητα. Ας δούμε λοιπόν, πως με αυτήν τη σοβαρότητα φτάσαμε να έχουμε την τέταρτη χειρότερη πιστοληπτική ικανότητα μέσα στην Ευρωζώνη.

Οι δημόσιες δαπάνες εκτινάχθηκαν εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και πιστωτικής κρίσης στην ευρωζώνη από 43% επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το 2008 στο 50% του ΑΕΠ το 2010 και αναμένεται να παραμείνουν κοντά στο 50% του ΑΕΠ και το 2011.
Την ίδια περίοδο, αυξήθηκαν οι συνολικές κρατικές δαπάνες προσωπικού από 12,7% του ΑΕΠ το 2008 σε 15% του ΑΕΠ πέρσι και προβλέπεται πως θα αυξηθούν περαιτέρω στο 15,3% του ΑΕΠ φέτος.
Οι κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό επί του ΑΕΠ αυξήθηκαν από 5,8% το 2008 σε 7,2% το 2010 και αναμένεται να μειωθούν στο 7,1% φέτος.
Οι συνολικές δαπάνες του κράτους προβλέπεται πως θα είναι αυξημένες φέτος κατά 18% σε σχέση με αυτές του 2008, ενώ τα έσοδα θα είναι μειωμένα κατά 10,7% επίσης σε σχέση με το 2008.
Το δημόσιο χρέος εξαιρουμένου του χρέους προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων εκτιμάται πως αυξήθηκε από 8,3 δισεκατομμύρια το 2008 σε 10,6 δισεκατομμύρια το 2010 και προβλέπεται να αυξηθεί περαιτέρω σε 11,3 δισεκατομμύρια φέτος.
Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 48,4% το 2008 σε 61% πέρσι και προβλέπεται να αυξηθεί περαιτέρω στο 63,3% φέτος.
Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε από 3,5% τον Αύγουστο του 2008 σε 7,2% τον περασμένο Φεβρουάριο.
Μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση πήρε από τους φορολογούμενους 55 εκατομμύρια ευρώ για να σώσει τη Eurocypria και τις Κυπριακές Αερογραμμές, χωρίς να το πετύχει στην περίπτωση της πρώτης και να είναι αμφίβολη η επιβίωση της δεύτερης, ενώ οι φορολογούμενοι θα πρέπει να καταβάλουν πρόσθετα 7,2 εκατομμύρια ευρώ για να αποζημιωθούν οι εργαζόμενοι της Eucypria με κατά μέσον όρο 28,5 χιλιάδες ευρώ ο καθένας.

Και ενώ επίκεινται πρόσθετες υποβαθμίσεις όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών μια μέρα μετά την υποβάθμιση από τους Standard & Poor's, η κυβέρνηση αρνείται να πάρει κάποιες γενναίες αποφάσεις και να παγώσει πλήρως τους μισθούς στο δημόσιο (αν δεν θέλει να βάλει τουλάχιστον σε αυτούς ψαλίδι), να αναδιαρθρώσει την ΑΤΑ (αν δεν θέλει να την καταργήσει), να μεταρρυθμίσει το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (αν δεν θέλει να το δει να καταρρέει) και να καταστήσει την αγορά εργασίας πιο ευέλικτη (αν δεν θέλει να διασφαλίσει τα κεκτημένα των εργαζομένων εις βάρος της ευημερίας των ανέργων).

Αντί τούτου, ακούμε από τη Σωτηρούλα Χαραλάμπους "συνταρακτικά αποκαλύψεις" πως με "για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε το πρόβλημα της ανεργίας χρειάζεται ανάπτυξη," ωσάν κι αυτό ήταν το μυστικό. Και την ίδια ώρα, την βλέπουμε να παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στην αντίληψη περί εργασιακής πολιτικής που της έγινε πεποίθηση υπηρετώντας στην ΠΕΟ, αποκηρύττοντας κάθε πρόταση να καταστεί η εργασία πιο ευέλικτη όσο λογική κι αν είναι.

Αντί πρωτοβουλιών για να αποφευχθούν τα χειρότερα, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας δεν φαίνεται να ανησυχεί για τις εξελίξεις μια και η κατάσταση της οικονομίας "ασφαλώς" δεν είναι τραγική, επιρρίπτοντας τις ευθύνες για την πρόσφατη υποβάθμιση σε άλλους. "Οι ευθύνες είναι αλλού, είναι σε αυτούς που έχουν δημιουργήσει, θα έλεγα, ένα μπλοκ, μια συμμαχία, για να κτυπούν αλύπητα την Κυβέρνηση για τα της οικονομίας και για την κρίση, η οποία έρχεται από έξω, και δημιουργούν πανικό στον κόσμο," μας είπε. Κριτική ανεπιθύμητη, αυτοκριτική ούτε να το σκέφτεσαι.

Και ενώ τα αδιέξοδα της κυβερνητικής οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής γίνονται όλο και πιο απελπιστικά, ο Στέφανος Στεφάνου μας διαβεβαιώνει πως η κυβέρνηση όχι μόνο προτίθεται να συνεχίσει την πορεία που χάραξε αλλά επίσης εμμέσως πλην σαφώς ζήτησε από τα υπόλοιπα κόμματα να την υποστηρίξουν. "Θα ανέμενε κανείς ότι η άδικη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας από τους Standard and Poor’s θα μας έβρισκε όλους ενωμένους".

Έλεος!

Και εγένετο κυπριακή πιστωτική κρίση...

2011-04-01T07:56:00.004+03:00

Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Το 2008, ξέσπασε η διεθνής οικονομική κρίση. Οι συνολικές κρατικές δαπάνες τότε ανήλθαν σε 7,4 δισεκατομμύρια ευρώ ή 42,7% του ΑΕΠ. Η οικονομία τότε είχε κάποια δυναμική και αναπτυσσόταν με ρυθμό 3,6%. Εσείς κύριες Σταυράκη είπατε πως θα τη διατηρούσε και θα συνέχιζε να μεγεθύνεται αφού δεν "η κρίση δεν θα μας επηρεάσει". Επιτεύχθηκε δημοσιονομικό πλεόνασμα 0,9% του ΑΕΠ.

Το 2009, αυξήσαμε τις δαπάνες κατά 371 εκατομμύρια στα 7,7 δις ή 45,7% του ΑΕΠ. Η οικονομία που θα έμενε ανεπηρέαστη, συρρικνώθηκε τελικά κατά 1,7%. Όταν η κυπριακή βουλή και συζητούσε και ψήφιζε τον προϋπολογισμό, το κόστος δανεισμού της Ελλάδας είχε ήδη αρχίσει να αυξάνεται. Ο χρόνος, μέσα στον οποίο η Κύπρος εξέδωσε δύο ομόλογα έκαστο ύψους 1 δισεκατομμυρίου, έκλεισε με δημοσιονομικό έλλειμμα 6,1% του ΑΕΠ.

Για το 2010 προϋπολογίσαμε μια αύξηση των κρατικών δαπανών κατά 997,4 εκατομμύρια ευρώ στα 8,7 δις ευρώ για "να βγάλουμε την οικονομία από την κρίση" με αποτέλεσμα οι κρατικές δαπάνες ως ποσοστό επί του ΑΕΠ να φτάσουν το 50% του ΑΕΠ. Ο χρόνος, μέσα στον οποίο η Ελλάδα αναγκάστηκε να προσφύγει σε μηχανισμό διάσωσης εφαρμόζοντας ένα αυστηρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που επεξεργάστηκε και υπαγόρευσε η "τρόικα" έκλεισε με έλλειμμα 5,3% του ΑΕΠ και ένα ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 1%. Μετά την Ελλάδα αναγκάστηκε και η Ιρλανδία να ζητήσει στήριξη από τον μηχανισμό στήριξης που συστάθηκε πέρσι.

Μπήκαμε ήδη στο 2011 που εσείς κύριε Σταυράκη κήρυξατε ως "έτος δημοσιονομικής εξυγίανσης", αυξάνοντας τις δαπάνες κατά 137 εκατομμύρια στα 8,9 δισεκατομμύρια ή 49,4% του ΑΕΠ. Ήδη, οι αγορές από τις οποίες η Κύπρος ζητά συνέχεια βερεσέδια άρχισαν να τρίζουν τα δόντια τους, αφού έγιναν "νευρικές", όπως μας είπατε. Και από τα νεύρα τους, άρχισαν να δαγκώνουν. Το κράτος αναγκάστηκε να προσφέρει στους αγοραστές των γραμματίων 26 εβδομάδων που εξέδωσε τη περασμένη εβδομάδα 72 μονάδες βάσης περισσότερη απόδοση απ' ό,τι τον Δεκέμβριο. Η έκδοση νέου διεθνούς ομολόγου φέτος φαίνεται να αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας. Αρχικά ήταν να εκδοθεί στα τέλη του χρόνου, όπως κύριε Σταυράκη είχατε πει τον Δεκέμβρη πριν μας πείτε δύο μήνες και αργότερα πως θα εκδιδόταν τον Μάιο ή Ιούνιο. Τώρα μας λέτε πως χρειαζόμαστε "ευελιξία" ώστε να αποταθούμε "όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες" είτε στην εγχώρια είτε στη διεθνή αγορά. Και ευτυχώς, λέτε, δανειστήκαμε τους περασμένους μήνες και φτιάξαμε και "απόθεμα", ώστε να χρηματοδοτήσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα που θα ανέλθει "κοντά στο 4% του ΑΕΠ" αυτόν τον χρόνο στον οποίο η οικονομική ανάπτυξη θα επιταχυνθεί στο 1,5%.

Μετά την τελευταία υποβάθμιση, περιμένουν νέες, είπατε. Και μια και αυτοί οι Standard & Poor's μας υποβάθμισαν λόγω του μεγέθους των τραπεζών μας και μια και την ευθύνη για το τραπεζικό σύστημα το έχει η Κεντρική Τράπεζα που είναι "ανεξάρτητη", τα χέρια σας είναι δεμένα. Άλλωστε, οι S&P δεν ανέφεραν πουθενά στο κείμενό τους τη δημοσιονομική κατάσταση της Κύπρου, έτσι δεν μας είπατε;

Ε, λοιπόν κύριε Σταυράκη, υπάρχουν λύσεις και για τις τράπεζες. Θα μπορούσατε να τις παροτρύνετε ή να τις αναγκάσετε να πουλήσουν τις εργασίες που έχουν στο εξωτερικό. Ή να τους πείτε να φύγουν, να πάνε σ' άλλη γη, να πάνε σ' άλλες θάλασσες. Ό,τι δεν λύεται κόβεται. Ειδικά όταν έχετε κάποιους να έχουν ευθύνη για την εποπτεία του τραπεζικού συστήματος, τους οποίους δεν εμπιστεύεστε αλλά και των οποίων τις υποδείξεις και συμβουλές τους αψηφάτε, παρόλο που αυτοί που σας τις δίνουν έχουν κύρος και αξιοπιστία διεθνώς.

Άλλωστε, είναι βέβαιο πως με μια αύξηση των φορολογικών συντελεστών θα μπορεί να αναπληρωθεί το κενό που θα δημιουργήσει μια συρρίκνωση του μεγέθους ή φυγή των τραπεζών στα δημοσιονομικά. Τόσο απλά, γλιτώνετε από ένα βραχνά!

Εν πάση περιπτώσει, τα μόνα πράγματα που μπορεί κάποιος σας ευχηθεί , είναι καλή τύχη και νάναι αρκετά μεγάλο το απόθεμα με τα βερεσέδια που έχετε συγκεντρώσει ώστε εξαντλώντας κάθε ίχνος ρευστότητας στη εγχώρια αγορά, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, να μη χρειαστεί να αποταθείτε στη διεθνή αγορά για νέα δανεικά, ακόμη κι όταν θα πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν διάφορα χρεόγραφα που λήγουν τον Μάιο και Ιούνιο συνολικού ύψους 475 εκατομμυρίων ευρώ.

Κι ο λόγος που το λέγω είναι πως αντιλαμβάνομαι κι εγώ τη νευρικότητά σας όταν οδεύει το κόμμα σας σε βουλευτικές εκλογές όπως και αυτήν του Προέδρου, μια και ενώ οι δανειστές σας άρχισαν να ανησυχούν για το αν θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, τα δικά σας περιθώρια για χουβαρντιλίκια εξαντλήθηκαν.

Υ.Γ. Η συμβουλή μου είναι να προσφύγετε στο μηχανισμό στήριξης έγκαιρα πριν το πράξουν ενδεχομένως οι Ισπανοί ή και οι Ιταλοί, γιατί τότε μπορεί να μην έχει μείνει τίποτα, οπότε θα πάτε για ΔΝΤ σκέτο...

Κυβέρνηση σε αναζήτηση πάτου.

2011-03-30T17:53:00.003+03:00

Η πιστοληπτική ικανότητα της Κύπρου υποβαθμίστηκε σήμερα για μια ακόμη φορά μέσα σε λίγους μόνο μήνες από τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poor's. Οι S&P υποβάθμισαν την μακροπρόθεσμη πιστοληπτική ικανότητα της Κύπρου κατά μια μονάδα σε Α-, από Α, μετά την τελευταία τους υποβάθμιση τον Νοέμβριο. Παράλληλα, οι S&P έθεσαν την Κύπρο και σε αρνητικό ορίζοντα, πράγμα που μεταφράζεται με νέα υποβάθμιση στο εγγύς μέλλον. Η αιτιολόγηση του εν λόγω οίκου αξιολόγησης βασίστηκε στο μεγάλο μέγεθος του τραπεζικού συστήματος και τον βαθμό έκθεσής του στην ελληνική αγορά. Ακολουθεί την διπλή υποβάθμιση από τους Moody's Investors Services τον Φεβρουάριο, ενώ ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών θεωρεί αναπόφευκτη την υποβάθμιση και από τον οίκο Fitch Ratings. Τόσο οι Moody's όσο και οι Fitch βάσισαν την αξιολόγησή τους στα δημοσιονομικά μεγέθη της Κύπρου.

Ναι, οι οίκοι αξιολόγησης έχουν χάσει την αξιοπιστία τους με τον τρόπο που αξιολογούσαν τοξικά επενδυτικά προϊόντα το 2008 ή και την Enron το 2002. Ναι, ίσως και να είναι και υπερβολική η σπουδή τους να υποβαθμίζουν μετά την πιστωτική της κρίση την Ελλάδα απανωτά, σε μια προσπάθειά τους να παρουσιαστούν ως 'μετά Χριστόν προφήτες'. Ναι, ίσως και να μην είναι ανεξάρτητοι μια και οι αξιολογούμενοι είναι ταυτόχρονα και οι πελάτες τους.

Ωστόσο, όσο κι αν δεν μας αρέσουν οι Fitch, Moody's και S&P, αυτοί που δανείζουν, καλώς ή κακώς, εξακολουθούν να τους λαμβάνουν υπόψιν πριν παραχωρήσουν νέα δάνεια, αποδίδοντας μάλιστα στις εκθέσεις τους μετά το 2008 ακόμη περισσότερη σημασία.

Που θέλω να καταλήξω. Κάθε κράτος που δανείζεται τη σήμερον ημέρα, είτε το θέλει είτε όχι, πρέπει να έχει υπ' όψιν του πως οι αγορές είναι ιδιαίτερα νευρικές μετά την κατάρρευση των Lehman Brothers το 2008, την πιστωτική κρίση της Ελλάδας και της Ιρλανδίας πέρσι και ενόψει της αναμενόμενης προσφυγής της Πορτογαλίας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, κρίνοντας από το τι συντελείται σήμερα.

Μια και η κυπριακή κυβέρνηση σκοπεύει να δανειστεί και φέτος, αφού ο προϋπολογισμός της προβλέπει για φέτος συνολικά έξοδα ύψους 8,9 δισεκατομμυρίων ευρώ και συνολικά έσοδα από φόρους ύψους 6,3 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο, είτε το θέλει είτε όχι, αυτόματα τίθεται υπό την κρίση των δανειστών της που βασίζονται στις εκθέσεις των οίκων αξιολόγησης.

Αν δεν της αρέσει, υπάρχει λύση. Μπορεί να κόψει δημόσιες δαπάνες αρχίζοντας με την πηγή του προβλήματος: τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι φέτος θα είναι κατά 130 εκατομμύρια πιο φουσκωμένοι σε σχέση με πέρσι και 558 εκατομμύρια σε σχέση με το 2008.

Η γενναιοδωρία της κυβέρνησης προς τους δημόσιους υπαλλήλους είναι όχι μόνο αδικαιολόγητη, κρίνοντας μόνο από το γεγονός πως οι αμοιβές τους είναι κατά 70% ψηλότερες απ' ό,τι στον ιδιωτικό τομέα για εργασίες με παρόμοια προσόντα, αλλά στη φάση αυτή είναι και ανέντιμη, μια και το διακύβευμα είναι τεράστιο. Φτάνει να ρίξει κάποιος μια ματιά στην Ελλάδα για να πειστεί.

Ο αχάπαρος του Προεδρικού

2011-03-28T14:10:00.003+03:00

Σήμερα βγήκε για μια ακόμη φορά το κράτος στην αγορά για να πάρει βερεσέδια. Πήγε να δανειστεί 200 εκατομμύρια ευρώ εκδίδοντας γραμμάτια του δημοσίου26 εβδομάδων και τα κατάφερε με ένα κόστος δανεισμού αυξημένο κατά 52 μονάδες βάσης απ' ό,τι στις αρχές του χρόνου. Σήμερα, κατάφερε να δανειστεί με ετήσιο επιτόκιο 2,72% ενώ τον Γενάρη το κόστος δανεισμού ήταν 2,52%. Τον περασμένο Δεκέμβριο το κόστος δανεισμού ήταν 2,02% και ένα χρόνο νωρίτερα 1,24%.

Κι αυτό μολονότι η το υπουργείο οικονομικών θεωρεί πως έχει εξυγιάνει τα δημοσιονομικά και έδωσε ανάπτυξη στην οικονομία. Ψευδαισθήσεις.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Από το 2008, οπότε ανέλαβε καθήκοντα η νυν κυβέρνηση, αυξήθηκαν οι κρατικές δαπάνες σημαντικά. Η αύξηση αυτή σε σχέση με το τι έχει προϋπολογιστεί για φέτος, ανήλθε σε 20% επί των συνολικών δαπανών. Αυτή οφείλεται κυρίως στην αύξηση κατά 25,4% του κόστους προσωπικού. Με αποτέλεσμα οι κρατικές δαπάνες να έχουν πλησιάσει φέτος το 50% του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος από 42,89% το 2008 και το κόστος προσωπικού το 15,4% από 12,7%.

Στο Προεδρικό επικρατεί η πεποίθηση πως η γενναιόδωρη εισοδηματική πολιτική μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη. Δηλαδή, όταν το κράτος γίνεται χουβαρντάς με τους υπάλληλούς του, αυξάνεται η ζήτηση, η κατανάλωση και κατ' επέκταση δημιουργείται ανάπτυξη.

Ναι, πράγματι έτσι έχει το πράγμα, αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως αυτό λειτουργεί ενόσω έχεις τους αναγκαίους πόρους.

Θ α πρέπει να εξυπηρετηθείς από τα φορολογικά έσοδα κι αυτά δεν φτάνουν και αυξήσεις τους φορολογικούς συντελεστές, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα φυγή κεφαλαίων, λιγότερες επενδύσεις, περισσότερη ανεργία, χαμηλότερη ανάπτυξη κ.ά.

Αν θέλεις να αποφύγεις τους φόρους, δανείζεσαι. Όταν δανείζεσαι σήμερα όμως, είτε πρέπει να περιορίσεις τις δαπάνες σου στο μέλλον ή να αυξήσεις τα έσοδά σου. Όταν δεν κάνεις ούτε το ένα ούτε το άλλο, θα βρίσκεις ολοένα και λιγότερους δανειστές διατεθειμένους να σου δώσουν βερεσέδια.

Αυτήν την ανάλυση θα μπορούσε κάποιος να την βρει στα βιβλία της μακροοικονομίας των δευτεροετών φοιτητών κάθε πανεπιστημίου.

Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η γνώση που συσσώρευσαν οικονομολόγοι τα τελευταία 200 χρόνια.

Κάποιος στο Προεδρικό δεν τόχει πάρει ακόμα χαπάρι. Είτε επειδή δεν θέλει είτε επειδή δεν μπορεί. Ούτε να καταλάβει επιχείρησε το τι έγινε με την Ελλάδα ή γίνεται σήμερα με την Πορτογαλία.

Είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο, θα το μάθει.

Οι επιβάτες του «Prosperity Express»

2010-11-01T05:56:00.003+02:00

Στις θυρίδες των εισιτηρίων επικρατεί πάντα πανζουρλισμός. Λίγες είναι οι θέσεις και πολλοί όσοι θέλουν να κλείσουν εισιτήριο. Κάποιοι καρτερούν σε τεράστιες ουρές υπομονετικά. Πολλοί σπρώχνουν άλλους για να τους φάνε τη σειρά. Σπρωξιές, αγκωνιές, καβγάδες, κλωτσιές. Πισώπλατες μαχαιριές.

Οι πιο έξυπνοι, καταφεύγουν σε άλλα μέσα. Σε γνωστούς και φίλους, σε συγγενείς τους και συγγενείς συγγενών, φίλους φίλων. Αυτοί που ήδη μπήκαν μέσα, ήδη ταξίδεψαν, αυτοί και όσοι ξέρουν τον σταθμάρχη μπορούν να δώσουν στους άλλους μια θέση στο «Prosperity Express», το εξπρές της ευημερίας.

Όσοι ταξίδεψαν με αυτό δεν το αλλάζουν με τίποτα. Έχει όλες τις ανέσεις. Εξασφάλισες τη θέση σου και ξεχνάς τη σημασία της λέξης σκοτούρα. Αυτήν τη θέση, δεν μπορεί να σου την πάρει άλλος. Μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου, το σέρβις βελτιώνεται συνεχώς και κανείς δεν μπορεί να καθίσει σε αυτή. Κανείς δεν μπορεί να σε διώξει από αυτή. Έλεγχος εισιτηρίων γίνεται μόνο κατά την επιβίβαση. Μετά ξεμπερδεύεις. Δεν έχει σταθμούς σε σαράντα χρόνια ταξίδι. Μονάχα τέρμα. Και μόλις φτάσεις εκεί, σε περιμένει πεντάστερο ξενοδοχείο να ξεκουραστείς από τα στραπάτσα της πρώτης θέσης. Όλα πληρωμένα, ταξίδι πρώτη και διαμονή. Για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Τι γίνεται στα άλλα τρένα τα υπεραστικά μη ρωτάς. Πιο εύκολα μπορείς να πάρεις το εισιτήριό σου σε αυτά. Φτάνει να το πληρώσεις. Άλλη επιλογή δεν έχει μπιλιέτο στο «Prosperity Express» για σένα. Για τα υπεραστικά τα τρένα δεν χρειάζεται να σταθείς ουρά. Πιο πολιτισμένα τα πράγματα εκεί. Που θα σε πάρει ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Για τούτο είναι που πρέπει νάχεις πάντα τον νου σου. Είναι στενόχωρα τα βαγόνια του και τα καθίσματα σε κουράζουν. Και μέσα σε αυτά επικρατεί πολύς συνωστισμός. Μην ξεχαστείς και κοιμηθείς στη διαδρομή. Εκεί θα σε σκουντήσουνε για να σου φάνε και θέση. Κάθε τρεις και μία, νάσου ο ελεγκτής. Σε κάποιο σταθμό μπορεί να χρειαστεί να αλλάξεις τρένο. Και να πληρώσεις το εισιτήριό σου ξανά για το επόμενο. Και νάχεις το νου σου πάλι μην το χάσεις περιμένοντας. Πότε θα ξαναπεράσει, δεν το ξέρεις ποτέ. Κι αν κάποτε φτάσεις μέχρι εκεί που σε πήραν οι παράδες σου, να ξέρεις πως εκεί τίποτα δεν θάναι πληρωμένο. Η μόνη σου παρηγοριά θάναι πως, όπως γράφει το εισιτήριό σου με γράμματα ψιλά, πως κι εσύ κατέβαλες το «τέλος υπέρ των εν τω «Prosperity Express» επιβαινόντων».

Αυτή είναι η δίκαιη κοινωνία που σου έταξαν.

Η 28η Οκτωβρίου και η Διεθνής Οικονομική Κρίση

2010-10-27T06:49:00.004+03:00

Όπως κανένα άλλο κράτος ίσως του κόσμου, η Κύπρος κάθε χρόνο εορτάζει τέσσερις "εθνικές" επετείους.

Η προσήλωση των Ελληνοκυπρίων στον εθνικισμό του 1950, έχει ως αποτέλεσμα αντί να γιορτάζουν μία εθνική επέτειο, ή έστω δύο, να γιορτάζουν πολλαπλάσιες.

Στην Κύπρο, γιορτάζουμε πέραν των δύο καθαρά κυπριακών επετείων (1η Απριλίου για έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ που οδήγησε στην ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που γιορτάζεται έξη μήνες μετά, την 1η Οκτωβρίου), την επέτειο της ελληνικής επανάστασης, την 25η Μαρτίου που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του ελληνικού κράτους, και την 28η Οκτωβρίου, όταν το ελληνικό κράτος εισήλθε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το αποτέλεσμα είναι απώλεια χρόνου εργασίας, μάθησης, εξυπηρέτησης και επιπρόσθετα δαπάνες για πανηγυρισμούς που αφορούν ένα άλλο κράτος.

Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία καταργήσει τις μη κυπριακές αργίες, θα μπορούσε να επωφεληθεί από μια σημαντική αύξηση της παραγωγικότητας, μια και ο αριθμός των εργάσιμων ημερών θα αυξηθεί κατά 0,8% ετησίως (2 πρόσθετες μέρες επί των συνολικά 250 περίπου εργάσιμων ημερών).

Αυτό θα βοηθούσε την Κύπρο να ξεπεράσει ταχύτερα τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και να αυξηθούν τα εισοδήματα και να μειωθούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα ενώ υπάρχει και μια πρόσθετη παράμετρος: Θα εξυπηρετηθεί ο σταδιακός απογαλακτισμός των Ελληνοκυπρίων από τις εθνικιστικές αντιλήψεις του παρελθόντος, γεγονός που θα βοηθούσε και στην επίλυση του Κυπριακού (αν και πότε φυσικά)...

Τι νομίζετε;

Η δυστυχία του να είσαι ελληνόφωνος

2010-10-25T21:35:00.002+03:00

Σήμερα η μέρα στη δουλειά ήταν δύσκολη. Νωρίς το πρωί επί ποδός. Η επιστροφή στο σπίτι ήταν κάπως αργά. Ήμουν πτώμα και με πλάκωνε το ταβάνι. Ήθελα να φάω κάτι ελαφρό. Και νάθρω πίσω στο σπίτι γρήγορα. Να κοιμηθώ μια και πάλι αύριο με περιμένει πολλή δουλειά.

Τι τόθελα τελικά να βγω έξω ακόμα απορώ.

Πήγα στο πρώτο κεντράκι και κάθισα στο τραπέζι μέχρι που ήρθε μια σερβιτόρα με μαύρα μαλλιά και γαλανά μάτια να με που πει «χελόου» και να με ρωτήσει στα εγγλέζικα τι θέλω.

Την κοίταξα και τη ρώτησα αν μιλά ελληνικά στα ελληνικά και μου απαντά στα εγγλέζικα πως δεν μιλούσε ελληνικά.

Η έκφρασή της μάλιστα ήταν γεμάτη απορία. Σάμπως και ήθελε να μου πει «τι θέλεις εδώ ρε χωριάτη; Εδώ είναι καθώς πρέπει μαγαζί και μιλάμε εγγλέζικα».

Έμεινα και την κοίταζα μέχρι που με ξαναρώτησε επίμονα τι θέλω πάλι στα αγγλικά οπότε της είπα στα ελληνικά να μην το ψάχνει κι έφυγα. Μου φάνηκε μάλιστα πως χάρηκε που ξεμπέρδεψε μαζί μου έτσι εύκολα.

Πήγα πάρακάτω, σε ένα άλλο κέντρο όχι μακριά και μόλις κάθισα στο τραπέζι νάσου πάλι μια γκαρσόνα, καστανά μαλλιά και μάτια. Bαλκανικός τύπος. Mε πλησιάζει χαμογελαστή και με ρωτά πάλι στα εγγλέζικα τι θέλω να πάρω.

Της λέω στα ελληνικά πως μπορεί να με εξυπηρετήσει στα ελληνικά και αυτή επέμεινε στα εγγλέζικα να μου μιλά. Στο τέλος όταν βαρέθηκε να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον ζόρικο πελάτη που της έτυχε, πήγε και φώναξε μια συνάδελφό της. Κι αυτή όμως, ήρθε να μου μιλήσει στα εγγλέζικα. Οπότε ρώτησα στα ελληνικά από ποια χώρα καταγόταν και μου είπε από τη Ρουμανία. Αγγλιστί εννοείται.

Δεν άντεξα. Τη ρώτησα πάλι στα ελληνικά για το κατά πόσον θα μπορούσα να την εξυπηρετήσω εγώ και στο πιο τελευταίο καπηλειό της χώρας της στα αγγλικά αλλά και πάλι το υποτιμητικό της ύφος για το ότι επέμενα να μιλώ τη γλώσσα που μου έμαθε η μάνα μου στη χώρα που γεννήθηκα της φάνηκε κι αυτής κάτι το αλλόκοτο.

Έχουν συνηθίσει τους Κυπραίους. Τους αγγλίζοντες. Τους χαϊσοσιαϊτάδες που με την άριστη γνώση της αγγλικής παραγγέλλουν με ευχέρεια το κάθε τι, από σουβλάκια, σόρυ, κεμπάμπ εννοώ, μέχρι και νουντλς.

Ομολογώ πως δεν με πείραξε η καταγωγή των σερβιτόρων ποσώς. Με ενόχλησε πως χωρίς να κατέχουν τη γλώσσα μου έχουν την απαίτηση πως εγώ πρέπει να τις καταλαβαίνω. Ευτυχώς δηλαδή που μιλούσαν και εγγλέζικα. Διαφορετικά δεν θάχα καταλάβει το παραμικρό στα ρουμάνικα.

Παρατήρησα την ώρα που πήρα την απόφαση να γυρίσω στο σπίτι χωρίς να παραγγείλω τίποτα πως όλα τα διπλανά τραπέζια είχαν απάνω κάθε λογής φαγιά, κρασιά και μπίρες.

Μελαγχόλησα. Ένιωσα ένα πένθος για την ακρίβεια. Σαν αυτό του τελευταίου των Μοϊκανών.

Και νάσου το τσουνάμι της φτώχειας

2010-10-23T08:51:00.000+03:00

Δεν είναι τυχαίο που ο Ζήνωνας είχε πατρίδα του την Κύπρο.

Η ανοχή των Κυπρίων απέναντι στην αδικία, έστω κι όταν είναι αποδέκτες της οι ίδιοι, δεν έχει όρια.

Στωικά, αδιαμαρτύρητα αποδέχονται τη μοίρα τους, το πεπρωμένο τους.

"Κρύβοντας να περάσουν", όπως λένε κι οι ίδιοι.

Έτσι, ανέχτηκαν για δεκαετίες την εκμετάλλευσή τους από τα μια διεφθαρμένη πολιτική ελίτ που συνεχίζει να βασίζεται στα καλοταϊσμένα παράσιτα του δημοσίου. Των οποίων τα εισοδήματα αυξάνονται συνεχώς και ταχέως εις βάρος του εθνικού εισοδήματος.

Σύντομα όμως τα ψέμματα θα τελειώσουν για πολλούς. Η φτώχεια δεν θα μπει καν στον κόπο να χτυπήσει στο κατώφλι των Κυπρίων. Θα ορμήσει στο σπίτι τους σαν σίφουνας πριν καν καταλάβουν τι κακό τους βρήκε.

Ως αποτέλεσμα της ανοχής που επεδείκνυαν για χρόνια στη διαφθορά, την κακοδιαχείριση, την αδιαφάνεια, την έλλειψη πολιτικής κουλτούρας, τον παρασιτισμό, την κομματοκρατία, και την κομματολαγνία αλλά και της αδιαφορίας τους για τα κοινά, πολλοί Κύπριοι θα εκπλαγούν για το πόσο κάθετα θα βυθιστεί το βιοτικό τους επίπεδο όταν θα βγουν στη σύνταξη.

Όπου νάναι, το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων χρεοκοπεί.

Έτσι, όσοι θα βγουν στη σύνταξη το 2020 και θα έχουν εργαστεί π.χ. για 40 χρόνια καταβάλλοντας την εισφορά τους ανελλιπώς, θα αντιληφθούν πως η διαχείρισή αυτού του αποθέματός τους ήταν στην καλύτερη περίπτωση εγκληματική.

Μέχρι σήμερα, οι αποταμιεύσεις των εργαζομένων για τα γηρατειά τους, διοχετεύεται από το ΤΚΑ προς το κράτος υπό τη μορφή δανεισμού. Κατά 96%.

Με πολύ ευνοϊκούς όρους, θα έλεγε κανείς, για το κράτος. Το επιτόκιο ανέρχεται σε 1,5% ετησίως.

Ευνοϊκό φυσικά για το κράτος, μια και εάν δανειζόταν με επιτόκιο της αγοράς, στην πραγματικότητα, το κόστος δανεισμού του θα ήταν ψηλότερο. Πολλαπλάσιο.

Το χαμηλό κόστος της αυτοεξυπηρέτησης από το ΤΚΑ έδινε την ευχέρεια στο κράτος να δαπανεί περισσότερα λεφτά αλλού.

Τη διαφορά αυτού του κόστους, την επωμίζεται σε τελική ανάλυση αυτός που συνεισφέρει στο ΤΚΑ ελπίζοντας πως στα γηρατειά του θα μπορεί να ζει αξιοπρεπώς.

Ωστόσο, αυτή η προσδοκία θα αποδειχτεί όνειρο απατηλό όταν θα βγει στη σύνταξη.

Η απόδοση των εισφορών του δεν ξεπερνούσε για σειρά ετών ούτε καν τον μέσο πληθωρισμό!

Αντί να φροντίσει το κράτος να αβγατίζονται οι εισφορές των εργαζομένων, υπέκυψε στον πειρασμό να τις αξιοποιήσει για να παρέχει μισθούς πολυτελείας σε ένα υπεράριθμο στρατό παρασίτων στο δημόσιο ή να εκτελεί έργα αχρείαστα και να αγοράζει οπλικά συστήματα για ένα στράτευμα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά.

Αν πάρουμε ως παράδειγμα έναν εργαζόμενο που ξεκινά στο έτος 1 να εργάζεται μέχρι το έτος 40, οπότε βγαίνει στη σύνταξη, συνεισφέροντας 1000 κάθε χρόνο. Η ετήσιά του εισφορά υπολογίζεται ως ποσοστό επί των απολαβών του, που αυξάνονται κατά μέσο όρο 5% ετησίως.

Υπολογισμοί (δεν είμαι μεν αναλογιστής αλλά κατέχω ένα δυο πράγματα) που έκανα κατέδειξαν πως όταν βγει στη σύνταξη, με βάση το επιτόκιο στο οποίο το κράτος δανείζεται τα χρήματα του ΤΚΑ, θα έχει συσσωρευτεί για αυτόν το ποσό των 151.553 ευρώ. Με αυτό, θα πρέπει να περάσει ακόμα 15 περίπου χρόνια.

Αυτό το ποσό αντιστοιχεί σε 180 μηνιαίες συντάξεις των 842 ευρώ. (Μιλάμε δηλαδή για κάποιον που ξεκινά σήμερα να εργάζεται και έχει απολαβές χαμηλότερες των 1200 ευρώ τον μήνα!).

Αν λάβουμε όμως υπόψιν τη διάβρωση της αγοραστικής αξίας των μισθών και συντάξεων λόγω του πληθωρισμού που κατά μέσο όρο ανήλθε σε 4% στα 50 χρόνια της κυπριακής δημοκρατίας, αυτός ο εργαζόμενος που έχουμε ως παράδειγμα, αντί να δει τις εισφορές να αβγατίζονται, θα καταβάλλει στην πραγματικότητα «ασφάλιστρα» στο κράτος για τη «φύλαξη» των εισφορών του.

Με άλλα λόγια, κάθε χρόνο, η πραγματική αξία των εισφορών του, ή καλύτερα, η ποσότητα των προϊόντων που θα μπορεί να αγοράσει με αυτές, αντί να αυξάνεται, θα μειώνεται κατά 2,5%.

Συνεπώς, αν το κράτος μεριμνούσε ώστε να υπήρχε θετική απόδοση των εισφορών του εργαζόμενου θα έπρεπε αυτό ή να καταβάλλει για το δάνειο που πήρε ένα πιο ψηλό επιτόκιο ή να επιτρέψει στο ΤΚΑ να επενδύει με τρόπο ώστε να επιτυγχάνει μακροπρόθεσμα μια απόδοση άνω του 4% που είναι όπως είπαμε ο μέσος πληθωρισμός της 50χρονης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Έτσι, αν π.χ. η απόδοση του αποθεματικού του ΤΚΑ ανερχόταν σε 8% ετησίως, ο εργαζόμενος τον οποίο είχαμε σαν παράδειγμα νωρίτερα, θα είχε συσσωρεύσει με τις εισφορές του το ποσό των 528.643 ευρώ. Το οποίο αντιστοιχεί σε 180 μηνιαίες συντάξεις των 2.937 ευρώ.

Το ύψος της τελευταίας είναι τρεισήμισι φορές η σύνταξη των 842 ευρώ.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η ωρίμαση του ΤΚΑ (θεσμοθετήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980), συνοδεύτηκε από σημαντικές δημογραφικές αλλαγές, όπως είναι η επέκταση του προσδόκιμου ορίου ζωής και η υπογεννητικότητα. Αυτές ανατρέπουν το ισοζύγιο μεταξύ όσων εργάζονται και εισφέρουν στο ΤΚΑ και των συνταξιούχων.

Και άρα, περιορίζεται η δυνατότητα των πρώτων, μια και γίνονται λιγότεροι, να συμβάλλουν με τις εισφορές τους στη συντήρηση των τελευταίων, των οποίων ο αριθμός και οι ανάγκες αυξήθηκαν μια και αφού ζουν περισσότερο, θα πάρουν περισσότερες μηνιαίες συντάξεις μέχρι να πεθάνουν.

Και έτσι, θα απαιτηθούν διορθωτικά μέτρα άμεσα. Τα οποία θα είναι οδυνηρά.

Οι επιλογές δεν είναι πολλές. Μπορεί να βελτιωθεί η επενδυτική πολιτική του ΤΚΑ, να αυξηθεί το ποσοστό των εισφορών σε αυτό, να επεκταθεί το όριο ηλικίας αφυπηρέτησης. Ή να μειωθούν οι συντάξεις.

Η βελτίωση όμως της μελλοντικής αποδοτικότητας του αποθεματικού του ΤΚΑ από μόνη της δεν είναι ικανή να αντιστρέψει τις επιπτώσεις από την κακοδιαχείρισή του ΤΚΑ τα τελευταία 30 χρόνια. Και ούτε μπορεί αυτή να βασιστεί στην επίτευξη εξωπραγματικών αποδόσεων μια και αυτό εμπερικλείει επενδυτικούς κινδύνους.

Από την άλλη η περαιτέρω επέκταση του ορίου συνταξιοδότησης έχει κι αυτή τα όριά της. Και έχοντας δει τις αντιδράσεις των Γάλλων στα σχέδια του Σαρκοζί, είναι εύκολο να προβλέψουμε πόσο εύκολο θα είναι να πεισθούν οι συντεχνίες εδώ να τη δεχτούν.

Η αύξηση των εισφορών, έστω κι αν την δεχτούν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι, θα είναι μεν ανώδυνη για τους συνταξιούχους, θα έχει όμως σημαντική επίπτωση στις απολαβές των εργαζομένων, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση γενικότερα.

Τέλος απομένει η περικοπή των ωφελημάτων! Όπως δηλαδή και στην Ελλάδα. Κι αυτό τη στιγμή που οι συντάξεις όπως είπαμε θα είναι κουτσουρεμένες λόγω πληθωρισμού, κακοδιαχείρισης κλπ.

Η συμβουλή μου; Βρείτε τώρα που είστε ακόμη νέοι μια γερή μαγκούρα. Όταν γεράσετε μπορεί να συναντήσετε σε κανένα καφενείο κανένα Ευαγόρου, κανένα Προδρόμου, κανένα, Σιζόπουλο ή Κλεάνθους. Πιστέψτε με, θα σας χρησιμεύσει…

Μην ενοχλείτε παρακαλώ. Ο πρόεδρος έχει κάτι πολύ σημαντικό...

2010-10-22T18:02:00.000+03:00

Το πήρα από το ΓΤΠ και το παραθέτω αυτούσιο. Τα σχόλια δικά σας:

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ βολιδοσκόπησε κατά πόσο υπάρχει δυνατότητα να υπάρξει συνάντηση στη Νέα Υόρκη είπε σήμερα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κ. Στέφανος Στεφάνου προσθέτοντας, ωστόσο, ότι λόγω του βαρυφορτωμένου προγράμματος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα αυτό το διάστημα.

Σε δηλώσεις του το απόγευμα στους δημοσιογράφους, στο Προεδρικό Μέγαρο, ο κ. Στεφάνου είπε ότι «ο ΓΓ του ΟΗΕ βολιδοσκόπησε τον Πρόεδρο στην τηλεφωνική τους επικοινωνία, αν μπορεί στις επόμενες 15 μέρες να γίνει η συνάντηση στη Νέα Υόρκη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απάντησε ότι εκ των πραγμάτων δεν έχει τη δυνατότητα μέσα στις επόμενες μέρες να μεταβεί στη Νέα Υόρκη λόγω του προγράμματος που έχει. Να υπενθυμίσω ότι ο Πρόεδρος μεταβαίνει στις Βρυξέλλες και μετά υπάρχει και η επίσημη επίσκεψη τοδυ Προέδρου της Συρίας στην Κύπρο».

Κληθείς να πει ποια ήταν η αντίδραση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, ο κ. Στεφάνου είπε ότι «ο ΓΓ βολιδοσκόπησε αν υπάρχει δυνατότητα αυτό το διάστημα. Το κατανοεί ότι είναι βαρυφορτωμένο το πρόγραμμα».

Ερωτηθείς αν το θέμα θα ξανατεθεί ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος απάντησε «αυτό αφέθηκε στο αόριστο».

Το status quo ουκ ελάττω παραδώσω

2010-10-21T13:56:00.000+03:00

Πανηγύρια μετά την επιτυχία των έξι (Ελληνο-)Κυπρίων ευρωβουλευτών προχτές. Δεν πέρασε το απευθείας εμπόριο στην επιτροπή νομικών της Ευρωβουλής. Νίκη την είπαν, κι άνοιξαν και σαμπάνιες.

Και εις ανώτερα και στους έξη σας, κύριοι ευρωβουλευτές και κυρία ευρωβουλευτίνα.

Το συνειδητοποιήσατε όμως πως ο "μακροχρόνιος αγώνας" που εγκαινίασε ο Μακάριος μετά την εισβολή εξελίχθηκε σε αγώνα διατήρησης του status quo;

Τέτοιες μάχες θα δώστε πολλές. Το ερώτημα είναι, ποιος βγαίνει τελικά κερδισμένος, έστω κι όταν τις κερδίζουμε...

Ο μάγος του σκότους

2010-10-17T06:52:00.000+03:00

Herr, die Not ist Groß!

Die ich rief, die Geister

werd ich nun nicht los.

(Μεγάλη ανάγκη, αφεντικό!

Τα πνεύματα που φώναξα,

να διώξω δεν μπορώ!)

Απόσπασμα από το ποίημα Zauberlerling, του Johann Wolfgang von Goethe

* * * * * * * * * * * * * * *

Όποτε ο πρόεδρος Χριστόφιας ή η κυβέρνηση γενικότερα συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκαν με την πολιτική τους, αρχίζουν να επιρρίπτουν στους επικριτές τους ευθύνες για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Ο Πρόεδρός μας, ένας άνθρωπος που (καυχιέται μάλιστα) «απέκτησε τα πνευματικά του φώτα στη Μόσχα» εμπνεόμενος από τους απάνθρωπους δικτάτορες που κυβέρνησαν τότε σε αυτή, δεν χάνει ευκαιρία να κατηγορήσει για τις αποτυχίες του στο Κυπριακό, όποιον τύχει διαφωνήσει μαζί του.

Πάντα φταίει το ότι τον υποσκάπτουν άλλοι, το ότι δεν υπάρχει ομογνωμία, ομοψυχία και ομοφωνία. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αδυνατεί να κυβερνήσει μια και η αντιπολίτευση της κάνει αντίπραξη.

Ανάλογους ισχυρισμούς προέβαλε πρόσφατα και ο υπουργός Οικονομικών. Η ανάκαμψη του κλίματος εμπιστοσύνης ανάμεσα στους επενδυτές, μας είπε ο Σταυράκης, ήταν αποτέλεσμα της μη πραγματοποίησης διαξιφισμών μεταξύ των κομμάτων για την οικονομία τους καλοκαιρινούς μήνες!

Βαρύ τους πέφτει να κυβερνούν σε μια δημοκρατία.
Αβάστακτη η ύπαρξη άλλης άποψης.
Καλό θα ήταν, σκέφτονται εχέμυθα, να μην υπήρχαν διαφωνούντες.
Να μην υπάρχει ούτε ένας πιτσιρικάς στο πλήθος να ψιθυρίσει «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Θα μπορούσαν τότε να παίζουν με τους κανόνες του παιγνιδιού που έμαθε ο πρόεδρος στη Μόσχα επί Μπρέζνιεφ.
Όπου ακόμα και σήμερα όποιος διαδηλώσει εναντίον του Πούτιν ή του Μέντβεντεβ τον κακοποιεί στο δρόμο η αστυνομία προτού τον οδηγήσει στο τμήμα για τα «περαιτέρω».
Όπου οι δημοσιογράφοι σήμερα πληρώνουν με τη ζωή τους την εξυπηρέτηση της αλήθειας.
Νάχανε κι αυτοί ένα τρόπο πιο αποτελεσματικό να συγκαλύπτουν την αναποτελεσματικότητά τους, ίσως και να συλλογίζονται, πάλι εχέμυθα εννοείται...

Ας αποδεχτούμε, για χάριν της συζήτησης δηλαδή, πως (α) πράγματι οι ισχυρισμοί των διαφωνούντων έχουν ως στόχο την υπόσκαψη του προέδρου και την επιφέρουν.

Και ας θεωρήσουμε πως (β) οι ενστάσεις της αντιπολίτευσης έχουν ως πράγματι στόχο να δημιουργήσουν αβεβαιότητα ανάμεσα στους επενδυτές και το επιτυγχάνουν.

Τότε, αν ισχύουν οι δύο αυτές παραδοχές, όπως και ο ισχυρισμός των κυβερνόντων πως οι διαφωνίες παραλύουν την πολιτική τους, αυτό αποτελεί την πιο αξιοθρήνητη μορφή ομολογίας της πολιτικής αποτυχίας. Δεν δικαιολογούν όμως τη συνεχή αγωνία του Χριστόφια μην κατηγορηθεί πως φταίει σε κάτι.

Ζήτησε να πάρει την εξουσίας στα χέρια του και τώρα που την έχει, ομολογεί πως τα πάντα είναι εκτός ελέγχου, αισθανόμενος, έστω κι αν αρνείται να το παραδεχτεί πως είναι όντως μαθητευόμενος μάγος…

Διεθνής αναγνώριση vs εσωτερική απαξίωση

2010-10-11T18:12:00.000+03:00

Η πιο κάτω δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια ακολούθησε την ανακοίνωση της Επιτροπής Απονομής του Βραβείου Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών που απένειμε στον κύπριο οικονομολόγο Χριστόφορο Πισσαρίδη το φετινό βραβείο μαζί με τους Peter A. Diamond και Dale Mortensen.

"Αποτελεί μέγιστη τιμή για την Κύπρο και το λαό μας, η απονομή του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας στο συμπατριώτη μας Καθηγητή Χριστόφορο Πισσαρίδη, ο οποίος μοιράστηκε το φετινό Νόμπελ με τους Καθηγητές Πίτερ Ντάιμοντ και Ντέιλ Μόρτενσεν.

Η απονομή του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας στον Χριστόφορο Πισσαρίδη αποτελεί παγκόσμια αναγνώριση τόσο για το εξαίρετο επιστημονικό του έργο όσο και για τη συνολική του προσφορά στον απαιτητικό χώρο της Οικονομίας.

Από καρδιάς συγχαίρω τον Καθηγητή Χριστόφορο Πισσαρίδη. Μας έκανε πραγματικά όλους πολύ υπερήφανους".

Χριστόφια μου, εμάς δεν μας σώζει η παγκόσμια αναγνώριση του έργου του. Γι αυτό, για πες μας, τί πρόκειται να αναγνωρίσεις εσύ γιατί μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει...

Τι το θέλει το τηλέφωνο;

2010-10-09T02:49:00.000+03:00

Σε όσους δοκιμάσουν να επικοινωνήσουν με τη διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης Άννη Σακαλλή, του κρατικού one stop shop εξυπηρέτησης προαγωγών στο τηλέφωνο 22804401 ή 22804405 θα ήθελα να ευχηθώ καλή επιτυχία και αν το πετύχουν να μας γράψουν.

Και αυτό ισχύει και για όλους τους τηλεφωνικούς αριθμούς στο τμήμα της. Οι λειτουργοί του ιμιγκρέσιον δεν απαντούν τηλέφωνα απλώς και μόνο επειδή προφανώς έχουν κάτι άλλο πολύ σημαντικό να κάνουν.

Ακόμα κι όταν κάποιος διαμαρτυρηθεί στο γραφείο του πολιτικού προϊσταμένου της, ή και του γενικού διευθυντή του υπουργείου Εσωτερικών, και δεν λάβει απάντηση στην ερώτηση για το τι πράττουν οι δύο τελευταίοι όταν θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί της, μια και ακόμα και κλήσεις των ιδιαιτέρων γραμματέων τους δεν απαντώνται, αντιλαμβάνεται πως στο ιμιγκρέισιον έχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν από το να απαντούν τηλέφωνα.

Συνεπώς το ερώτημα προς τον υπουργό αφορά περισσότερο γιατί να φορολογείται ένας πολίτης για να έχουν οι υπάλληλοι του ιμιγκρέισιον τηλεφωνικές συσκευές όταν δεν τις χρησιμοποιούν

Έχουν συχνά ακουστεί στο παρελθόν παράπονα από αλλοδαπούς για τη μεταχείρισή τους από το τμήμα αυτό για παράτυπες απελάσεις, αυθαιρεσίες κ.ά. Σε αυτά προστίθεται και το δικό μου για την αδιαφορία των λειτουργών του να μην απαντούν τηλέφωνα. Για να είμαι όμως μαζί τους δίκαιος, θέλω να επισημάνω πως ποτέ δεν άκουσα έναν προαγωγό να διαμαρτύρεται για τον τρόπο λειτουργίας του.

Geschäftiger Geist...

2010-10-08T01:43:00.001+03:00

...wie nah fühl’ ich mich dir!.

Du gleichst dem Geist den Du begreifst, nicht mir.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

2010-06-29T21:17:00.001+03:00

Είναι μήπως τυχαίο που χάθηκε η Κύπρος; Όταν:

ο Άνδρος Κυπριανού, ο αρχηγός του κόμματος που κυβερνά κάνει ρουσφέτια και ζητά και τα ρέστα υποβαθμίζοντας την πολιτική ζωή της χώρας σε κοινωνία πιθήκων;
το μεγαλύτερο αντιπολιτευτικό κόμμα, ο αρχηγός του οποίου ζητούσε από τον Τάσσο πριν λίγα χρόνια ρουσφέτια, αναθέτει σε ένα άτομο της συνομοταξίας του Ανδρέα Θεμιστοκλέους τον βαρύγδουπο τίτλο του «επιτρόπου θεσμών»;
όταν ακόμα ένας μασκαράς σαν τον Ομήρου που το κόμμα του αλώνιζε στο υπουργείο δικαιοσύνης και άμυνας για χρόνια βγαίνει να μιλήσει για αξιοκρατία και τον παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά;
όταν ο πρόεδρος της βουλής συμπεριφέρεται ως σαν να μην τον αφορά το email του Άνδρου αλλά ο ίδιος φρόντισε το 2003 να διορίσει ένα φυτό ως εκπρόσωπο τύπου του ΚΟΤ παρακάμπτοντας κάθε διαδικασία;
όταν αυτοί οι καραγκιόζηδες στην οδό Απελλή μας τσαμπουνάνε κάθε μέρα μαλακίες περί ευνομίας και πράσινα άλογα όταν αντί να επέμβουν αυτεπάγγελτα με έρευνα κάνουν τα στραβά μάτια;
όταν ο ίδιος ο Χριστόφιας μαζί με τα καμάρια του στην εισαγγελία δεν αφήνουν «επιφανείς άνδρες που ασκούν οικονομική δραστηριότητα» όταν καταδικαστούν από τα δικαστήρια για απάτη να περάσουν μια νύχτα έστω σε κελί;

Αυτοί οι καραγκιόζηδές σας είναι οι αρχηγοί σας, Κυπραίοι. Να τους χαίρεστε και να χαίρεστε τους εαυτούς σας.

Ό,τι κι αν πάθετε από αυτούς δεν θάναι τυχαίο, και θα το αξίζετε!

Η κουλτούρα της αντιπαραγωγικότητας

2010-02-25T06:45:00.000+02:00

Θέλουν να μετατρέψουν, λένε, την Κύπρο σε περιφερειακό χρηματοοικονομικό κέντρο. Ώστε να προσελκύουν κεφάλαια από το εξωτερικό που θα επενδύονται. λένε, στην Κύπρο. Ένας πρόεδρος κομμουνιστής που έχει υπουργό οικονομικό έναν πρώην τραπεζίτη και έναν υπουργό εμπορίου παρεμβατιστή. Για να τρώμε και να ζούμε εμείς καλά...

Ο πρώτος, όταν εξελέγη, είπε πως δεν επρόκειτο να εφαρμόσει ένα σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα, στο οποίο όμως πίστευε και εξακολουθεί να πιστεύει. Αντίθετα, θα διαχειριζόταν, είπε, την οικονομία της αγοράς, στην οποία όμως δεν πιστεύει, καλύτερα από κάθε άλλον. Δείγματα γραφής είδαμε πολλά. Τον είδαμε π.χ. να τιμωρεί τους πολίτες με ακριβότερο ηλεκτρικό ρεύμα διότι δεν θέλει να επιτρέψει να θιγούν τα υπερπρονόμια των αηκάδων. Τον είδαμε να χαρίζει 35 εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσαν ή θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι για να αυξηθεί το κεφάλαιο μιας θνησιγενούς εταιρείας που βρίσκεται ήδη εδώ και χρόνια σε κώμα Και τον βλέπουμε τώρα να μη θέλει να θίξει τις προκλητικά εξωφρενικές αμοιβές των δημοσιόσιτων μισθωτών.
Ο δεύτερος ανέλαβε να ασκεί οικονομική πολιτική χωρίς όμως να λαμβάνει υπ' όψιν τα στοιχεία της οικονομικής πολιτικής. Δεν παράγει τίποτα, αλλά δημιουργεί ελπίδες. Προβλέπει και διαψεύδεται, ξαναπροβλέπει και διαψεύδεται. Θυμίζει μεθυσμένο σε ελληνική ταινία του 60 που κομπάζει για το πόσο δυνατός είναι προτείνοντας σε άλλους να κρατηθούν πάνω του, αλλά μόλις σταθεί στα πόδια του πέφτει στο έδαφος ξανά και ξανά. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της δημοσιονομικής κατάστασης, το μόνο πράγμα που εύχεται είναι να μπει η χώρα του σε επιτήρηση ώστε τα αναγκαία μέτρα που πρέπει αυτός να λάβει να του τα επιβάλουν άλλοι, ώστε να μπορεί να τους κατηγορεί αυτούς για "αντιλαϊκές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές".
Ο τρίτος, αποφάσισε τις προάλλες να ασκήσει την εξουσία του. Έδειξε τη δύναμή του. Σαν Δίας ολόιδιος, αμόλησε έναν κεραυνό, επιβάλλοντας ανώτατες τιμές στα καύσιμα. Αποφάσισε και διέταξε, χωρίς να αναλογιστεί τις άμεσες και έμμεσες επιδράσεις και επιπτώσεις, χωρίς να έχει γνώσει του πως λειτουργεί μια αγορά, καταρρακώνοντας το κύρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία θα ήταν η πλέον αρμόδια να επέμβει, εάν θεωρήσει πως υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση δημιουργίας καρτέλ. Και τώρα θεωρώντας πως η απόφασή του αυτή για οροφές στις τιμές των καυσίμων του προσφέρει δόξα και μεγαλεία, βλέπει τον εαυτό του πρώτο πλάνο στα δελτία των 8 με ηδονοβλεπτικές διαθέσεις.

Τώρα, ας μου πουν αυτοί, ή έστω ένας από αυτούς, πως θέλουν να πείσουν έναν επενδυτή από το εξωτερικό να έρθει να επενδύσει εδώ όταν η χώρα μας όχι μόνο δεν έχει οικονομική κουλτούρα, αλλά οι κυβερνώντες αυτήν καλλιεργούν μια αντιοικονομική, αντιπαραγωγική κουλτούρα;

Γιατί φωνάζει ο κλέφτης (σήμερα και όχι χτες)

2010-02-24T12:04:00.000+02:00

Είναι δημόσιος υπάλληλος. Κι ο άνθρωπος αυτός δεν χάνει την ευκαιρία να υπογραμμίσει πως κατέχει από φυσική, χημεία και οικονομία μια και είναι, όπως λέγει, χημικός μηχανικός με δοκτοράτο και οικονομολόγος. Ίσως για όλα αυτά να αισθάνεται σπουδαίος.

Όταν πριν την κατάργηση του συστήματος καθορισμού των τιμών των πετρελαιοειδών (PNBS), δεν υπήρχε κανένας ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών πετρελαιοειδών και αυτές πράγματι πραγματοποιούσαν υπερκέρδη, αυτός δεν άνοιξε ποτέ το στόμα του για να καταγγείλει αυτό το γεγονός.

Καθότι ήξερε πως αυτές πουλούσαν περισσότερο όγκο καυσίμων απ' ό,τι ανάφεραν στις καταστάσεις υπολογισμού των τιμών, στις οποίες οι πωλήσεις καταγράφονταν στη θερμοκρασία αναφοράς των 15 βαθμών κελσίου.

Έλα όμως που λόγω των κατά κανόνα ψηλότερων θερμοκρασιών που επικρατούν στην Κύπρο και του φαινομένου της διαστολής, οι εταιρείες μπορούσαν να πουλήσουν καύσιμα ο όγκος των οποίων ήταν κατά 2% έως 3% αυξημένος, η κερδοφορία των εταιρειών εκτινασσόταν...

Ο κύριος αυτός, το ήξερε, μια και είναι όπως είπαμε χημικός μηχανικός. Και μια και είναι και οικονομολόγος ήξερε και ποια επίδραση είχε αυτό στην κερδοφορία των εταιρειών...

Και δεν μίλησε γι αυτό ούτε μια φορά... Δεν το κατήγγειλε, παρά το γεγονός ότι συχνά οι εταιρείες ζητούσαν και έπαιρναν αποζημιώσεις από το κράτος για ζημιές που δήθεν είχαν τότε υποστεί.

Τώρα που το σύστημα αυτό δεν ισχύει, δεν αφήνει ευκαιρία άραγε να περάσει ανεκμετάλλευτη για να ανοίξει το στόμα του για να κατηγορήσει τις εταιρείες.

Μήπως άραγε τέλειωσε η ρέντα στο Casino del Sol;

Ο υπόκοσμος και τα μέσα παραπληροφόρησης

2010-01-17T23:07:00.000+02:00

Ένα από τα ζητήματα που η στυγερή δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή, ανέδειξε και μέχρι τώρα επιμελώς δεν συζητήθηκε στην κοινή γνώμη είναι ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης και το σχετικό κενό που υπάρχει στους θεσμούς. Αυτό το κενό είναι ορατό εδώ και χρόνια και οι παρενέργειές του είναι ακόμη αισθητές. Η χειραγώγηση που έτυχε η κοινή γνώμη για παράδειγμα την περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος και το ακολούθησε θα έπρεπε λογικά να είχε αποτελέσει αφορμή για μια δημόσια συζήτηση γύρω από την ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης και τον βαθμό ελέγχου που μπορεί να ασκείται σε αυτά από ιδιώτες ή το κράτος. Μια πρόσθετη αφορμή προσέφερε άλλωστε και η καταδίκη του Γιάννου Ανδρονίκου, μετόχου του Συγκροτήματος Δίας στην υπόθεση που σχετιζόταν με την κατάχρηση στο ταμείο συντάξεων της ΑΗΚ πριν δύο χρόνια. Έστω κι αν αποδειχθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση της δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή πως δεν υπήρξε τελικά εμπλοκή μετόχου του συγκροτήματος Δίας, όπως εικάζεται, θα πρέπει επιτέλους η πολιτεία να προβληματιστεί και να βάλει τάξη στον χώρο αυτό.

Μια πιθανή λύση είναι η δημιουργία μιας πραγματικά ανεξάρτητης ρυθμιστικής και εποπτικής αρχής, ανάλογης με αυτή της Κεντρικής Τράπεζας, η οποία θα έχει εξουσία να περιορίζει π.χ. το ποσοστό συμμετοχής φυσικών ή νομικών προσώπων στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και ιδιαίτερα των τηλεοπτικών καναλιών, όπως και τη δυνατότητα συμμετοχής τους σε θέσεις κλειδιά σε αυτά. Παράλληλα, μπορεί και πρέπει να εισαχθεί νομοθεσία που θα διέπει την ποιότητα των ατόμων που δύνανται να ελέγχουν ποσοστά του μετοχικού κεφαλαίου μέσων ενημέρωσης. Με τον τρόπο αυτό θα μπορεί π.χ. να αποφευχθεί η δυνατότητα ελέγχου μέσων ενημέρωσης από άτομα που καταδικάστηκαν από κυπριακά ή ξένα δικαστήρια για ποινικά αδικήματα, όπως έγινε δηλαδή στην περίπτωση του Χριστόδουλου Έλληνα πριν μερικά χρόνια, όπου η Κεντρική Τράπεζα απαγόρευσε τη συμμετοχή του στο διοικητικό συμβούλιο συγκεκριμένης τράπεζας επικαλούμενη δικαστική του καταδίκη.

Επίσης, με αυτή την ευκαιρία θα μπορεί επίσης να εισαχθούν κανονισμοί που να θέτουν τέρμα στον έλεγχο μέσων ενημέρωσης από άτομα των οποίων η πολιτική δράση ήταν αντίθετη στις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος (περίπτωση Λουκή Παπαφιλίππου, ο οποίος ως γνωστόν συμμετείχε στην πραξικοπηματική κυβέρνηση Σαμψών) ενώ δεν θα έπρεπε να ξεφύγει της προσοχής και η κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, δηλαδή την τηλεόραση και ραδιόφωνο του ΡΙΚ, οι δημοσιογράφοι του οποίου άγονται από τα κόμματα, επί δικαία ωστόσο αμοιβή.

Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να γίνει, ενόσω οι ίδιοι οι πολίτες ωχαδερφικά σηκώσουν τους ώμους, μια και ο υφιστάμενος βαθμός (αλληλ)εξάρτησης μέσων και πολιτικών θα αποθαρρύνει τους τελευταίους από το να τα βάλουν με καναλλάρχες. Ωστόσο, μια και ακόμα δεν έχει τεθεί εκτός νόμου ο προβληματισμός, καταθέτω τον δικό μου μια και ελάχιστες άλλες επιλογές απομένουν αν δεν θέλουμε να χαιρετίσουμε σε λίγα χρόνια τον πρώτο κύπριο Μπερλουσκόνι πρόεδρο.

Οι ρουφιανιές, η Στέλλα Κυριακίδου και το αποκορύφωμα της υποκρισίας

2010-01-14T18:10:00.000+02:00

Όταν διάβασα σήμερα το άρθρο της βουλευτού του ΔΗΣΥ Στέλλας Κυριακίδου στον Πολίτη (το οποίο παραθέτω πιο κάτω), το οποίο υπόγραφε ως «Επίτροπος Οικογένειας και Νεανικής Παραβατικότητας ΔΗΣΥ» αμέσως συμπέρανα πως η αναίδεια αυτής της γυναίκας δεν έχει όρια. Κι αυτό γιατί παίρνοντας αφορμή την πρόσφατη καταδίκη της Κυπριακής Δημοκρατίας από το ΕΔΑΔ στην υπόθεση του θανάτου της Οξάνα Ραντσεβα, στην προσπάθειά της να παρουσιαστεί ως προστάτιδα των αδυνάτων θυμάτων της βίας κατά των γυναικών, ξεχνά τα δικά της κατορθώματα στη συνεργασία με τους ρουφιάνους των σωματέμπορων, της αστυνομίας και του ΑΚΕΛ στη φίμωση άλλων θυμάτων βίας.

Η Στέλλα Κυριακίδου είναι επαρκώς δικτυωμένη για να γνωρίζει πως η ανεπάρκεια στο «αρμόδιο τμήμα στην Αστυνομία», αυτό δηλαδή το τμήμα που υπάγεται στον Κώστα Βέη, δεν οφείλεται στο ότι είναι «υποστελεχωμένο» -που κακά τα ψέμματα, είναι- αλλά περισσότερο στο ότι ούτε αυτό, ούτε οι υπηρεσιακοί και πολιτικοί προϊστάμενοί του αλλά ούτε και η ίδια θέλουν να δουν αυτό το τμήμα να διεκπεραιώνει την αποστολή του. Την απόδειξη την προσέφερε η ίδια:

Το φθινόπωρο του 2006, μετά το πέρας της συνεδρίας της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία επικεντρώθηκε στη βία στην οικογένεια και στην οποία είχε παραστεί ως μέλος της αντιπροσωπίας μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης μια γυναίκα θύμα βίας, της οποίας οι επανειλημμένες εκκλήσεις στην αστυνομία προσέκρουαν εις ώτα μη ακουώντων (παρά το γεγονός παρολίγο να είχε καεί ζωντανή από τον πρώην σύζυγό της χωρίς να επέμβει η αστυνομία), η Στέλλα Κυριακίδου εξέφρασε την ικανοποίησή της προς τον προϊστάμενό του τμήματος - εξίσου ικανοποιημένο- Ανώτατο Υπαστυνόμο Κώστα Βέη, που δεν δόθηκε η ευκαιρία στη γυναίκα αυτή να δώσει στα μέλη της Επιτροπής να καταλάβουν το δράμα που περνούσε!
Επίσης, η Στέλλα Κυριακίδου συνεργαζόμενη με τους εγκάθετους του ΑΚΕΛ που κάνουν κουμάντο στην ΚΙΣΑ ρουφιανεύοντας διαφωνούντες, και με τους οποίους είχε επίσημη αλληλογραφία με στόχο την παρεμπόδιση της αποτελεσματικής λειτουργίας της προαναφερθείσας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, έκλεισε επιδεικτικά τα αυτιά της σαν η τελευταία της ζήτησε τη βοήθειά της όταν η πατρονοκρατούμενη αστυνομία την έβαλε στο στόχαστρο.
Τέλος, η Στέλλα Κυριακίδου, όταν καθηκόντι (δηλαδή παρά τη θέλησή της) εκπροσώπησε το κόμμα της σε μια εκδήλωση εναντίον της βίας κατά των γυναικών το 2007 που διοργάνωσε μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση διαμαρτυρόμενη για τη επίθεση που δεχόταν από τις πατρονοκατευθυνόμενες πολιτειακές αρχές, δεν δίστασε να δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, και να μοιράσει φυλλάδια μιας άλλης Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, η οποία δεν χάνει την ευκαιρία να εξάρει την «αγαστή συνεργασία» που έχει με την αστυνομία (την οποία ξαφνικά η Στέλλα Κυριακίδου επικρίνει ύστερα από την απόφαση του ΕΔΑΔ) και τις υπόλοιπες αρχές του κράτους, των οποίων δεν ιδρώνει το αφτί από τις φωνές αγωνίας των θυμάτων βίας.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Αυτή είσαι κυρία Στέλλα Κυριακίδου. Και είσαι με αυτούς που έχουν αγαστή συνεργασία με την αστυνομία και για τούτο εμφανίζεσαι και στα τηλεοπτικά τους σποτάκια τους, μια και στην πραγματικότητα επιχαίρεις για την αγαστή τους αδράνεια.

Τώρα, για ποιους λόγους το κάνεις, αυτό το ξέρεις εσύ καλύτερα.

_________________________________________________________________

"Η υπόθεση της Οξάνας Ραντσέβα

Για εννέα χρόνια, ο πατέρας της Οξάνας Ραντσέβα φωνάζει ότι η κόρη του ήταν θύμα σωματεμπορίου στην Κύπρο και ότι δολοφονήθηκε, ενώ πολλές φορές κατήγγειλε δημόσια τις κυπριακές Αρχές για παραλήψεις και για συγκάλυψη στην έρευνα για τα αίτια θανάτου της κόρης του. Οι καταγγελίες και η επιμονή του οδήγησαν την Επίτροπο Διοικήσεως να προχωρήσει σε δική της έρευνα και έκθεση το 2003.

Ταυτόχρονα, οι δικές μας Αρχές παρέμειναν κολλημένες στις διαδικασίες για να επανεξετάσουν την υπόθεση του θανάτου της 20χρονης Οξάνας, ενώ τις πρόλαβε η απόφαση του ΕΔΑΔ, στο οποίο είχε προσφύγει ο πατέρας. Το ΕΔΑΔ αποφάσισε ότι η Οξάνα οδηγήθηκε στον θάνατό της μέσα από την παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων - δικαιώματα που αφορούσαν την ελευθερία και την ασφάλειά της.

Μια νεαρή 20χρονη έχασε τραγικά τη ζωή της, ένας πατέρας υπερασπίζεται με αξιοπρέπεια τη μνήμη του παιδιού του, ενώ ένα κράτος συνεχίζει να παραβλέπει ή να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα και την πραγματική ύπαρξη σωματεμπορίου στην Κύπρο, την πραγματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκατοντάδων γυναικών. Έχουν γίνει βέβαια κάποιες αλλαγές, αλλά η αίσθηση, ακούγοντας προσωπικές μαρτυρίες πρόσφατα, είναι ότι η εκμετάλλευση συνεχίζεται με άλλες μορφές.

Το αρμόδιο τμήμα στην Αστυνομία παραμένει υποστελεχωμένο, ενώ τα μέλη του καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Η ρατσιστική αντιμετώπιση στην κοινωνία μας απέναντι στις "ξένες" καλά κρατεί, ενώ στους μετανάστες φορτώνουμε σχεδόν όλα τα κοινωνικά μας προβλήματα.
Πραγματικά δεν γνωρίζω αν θα ακούσουμε ποτέ ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι για το θάνατο αυτής της 20χρονης κόρης. Ένοχοι δεν είναι μόνο αυτοί που την εκμεταλλεύτηκαν και τη φυλάκισαν, αλλά και αυτοί που κώφευαν και κωφεύουν, τόσο στη φωνή τη δικιά της, όσο και του πατέρα της.
Προσωπικά, όταν άκουσα τον πατέρα της Οξάνας να παρακαλεί επίμονα να ερευνηθεί ξανά ο θάνατός της κόρης του πριν μερικά χρόνια, συγκλονίστηκα. Προφανώς δεν αισθάνθηκαν το ίδιο οι Αρχές, οι οποίες τώρα, αναγκαστικά πια, μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ, "θα τη μελετήσουν και αν είναι αναγκαίο θα πάρουν διορθωτικά μέτρα".
Αυτό που απαιτείται όμως από ένα ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο σέβονται οι πολίτες τους εαυτούς τους και τους διπλανούς τους, δεν είναι μόνο να παρθούν "διορθωτικά μέτρα". Απαίτηση είναι αν υπάρχουν κενά και παραλήψεις να μας πουν με διαφάνεια ποια και πόσες, ποιοι επιτέλους έχουν την ευθύνη και να δοθεί μια απάντηση από επίσημα χείλη σ' αυτόν τον πατέρα. Αυτή πρέπει να είναι η απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών - επειδή τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούμε να τα θυμόμαστε επιλεκτικά, επειδή ένας πολίτης πρέπει να είναι προστατευμένος από τους θεσμούς του ίδιου του κράτους και επιτέλους και οι αδύναμοι, οι ευάλωτοι, οι διαφορετικοί να ακούγεται το ίδιο δυνατά η φωνή τους, χωρίς να αναγκάζονται να καταφύγουν έξω από τα δικά μας σύνορα, στο ΕΔΑΔ!

Βουλευτής Επίτροπος Οικογένειας και Νεανικής Παραβατικότητας ΔΗΣΥ
Επίτροπος Υγείας ΔΗΣΥ
Email: skyriakidou@parliament.cy

Στέλλα Κυριακίδου"

Ο Πλασιέ της Διχοτόμησης

2010-01-10T09:44:00.000+02:00

Στην Κύπρο δεν υπάρχουν πρόσφυγες. Τελεία. Αν υπήρχαν θα είχαν ξεσηκωθεί εδώ και χρόνια και θάχαν στείλει εκεί απ’ όπου ήρθε αυτήν τη φάρα που τους κυβερνά εδώ και δεκαετίες και τους οδήγησε στην επισημοποίηση της διχοτόμησης.

Ιδίως με τον Χριστόφια, τον διεθνιστή, επαναπροσεγγιστή, αντι-εθνικιστή.

Τον άνθρωπο που είχε πει σε σύναξη δημοσιογράφων το 2002 όταν είχε πρωτοκατατεθεί το Σχέδιο Ανάν και μεριμνούσε για την εκλογή του Παπαδόπουλου πως θα το «(σ)κουντά πάρακει, ως που πάει».
Αυτόν που δεν ήξερε δήθεν ποιες θέσεις πρέσβευε ο Τάσος.
Αυτόν που όταν ήρθε η ώρα να πει το μεγάλο ΝΑΙ έπαθε φαρυγγίτιδα για να ψελλίσει το μικροπρεπές του ΟΧΙ.
Τον δήθεν πρόεδρο λύσης που όταν εξελέγη «πρόεδρος λύσης» έχοντας δήθεν το Κυπριακό ως πρώτη προτεραιότητα στην ατζέντα του, φρόντισε να αναλώσει έξη μήνες προτού ξεκινήσει να συνομιλεί με τον Ταλάτ.
Αυτόν τον άνθρωπο που απέρριψε το Σχέδιο Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης ώστε να μπορέσει να αναλώσει το χρόνο αρχίζοντας από το μηδέν τη διαπραγμάτευση.
Αυτόν τον άνθρωπο που αντιστέκεται ακόμη σε κάθε είδους χρονοδιαγράμματος παρά το γεγονός πως σε τρεις μήνες θα έχει, εκτός κι αν συμβεί κάποιο θαύμα, απέναντί του τον Έρογλου ως συνομιλητή.
Τον άνθρωπο που καθοδηγούμενος από τους ευσεβείς του πόθους του στιλ «λύση από Κυπρίους για Κυπρίους» φρόντισε να αποκλείσει τον διεθνή παράγοντα από τη διαδικασία, θεωρώντας πως μόνος του θα τάβγαζε πέρα με τον Νταβούτογλου και να εισπράττει σήμερα το τίμημα.
Τον άνθρωπο που αυτοπαρουσιάζεται ως διεθνούς κύρους ηγέτης, τη στιγμή που δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε μια χώρα υπέρ των θέσεών της ΕΚ πλευράς ακόμα και στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβρη.

Είχα σε αυτόν τον άνθρωπο μια ελπίδα. Πως θα επιδίωκε τελικά τη συνεννόηση με τους ΤΚ. Ελπίδα πως θα φρόντιζε να αποτραπεί η διχοτόμηση. Ελπίδα πως θα συμπεριφερόταν ως ηγέτης. Ελπίδα που μου τη διέψευσε.

Την αχαπαροσύνη του δεν την θεωρώ πλέον δικαιολογία για τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησε. Ήξερε καλά τι έκανε. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που τον Απρίλιο του 2004 αποφάσισε να μη θυσιάσει 4 υπουργεία για το ΝΑΙ, να αποφασίσει το 2010 να θυσιάσει ένα ολόκληρο υπουργικό συμβούλιο;

Πως είναι δυνατόν να επιδιώκει λύση του Κυπριακού όταν το μόνο που τον νοιάζει είναι μην του πει «μαύρα είναι τα μάτια σου» ο Νικόλας Παπαδόπουλος;

Δεν έχω καμιά πλέον αμφιβολία για το ότι ο Χριστόφιας ανυπομονεί πως και πώς να δει επιτέλους τον Έρογλου απέναντί του. Φοβούμενος πως λόγω της κωλυσιεργίας του θα του καταλογιστεί τουλάχιστον μέρος της ευθύνης για το αδιέξοδο, εναπόθεσε όλες του τις ελπίδες σε αυτόν. Θεωρώντας πως είναι δυνατόν πλέον ο Ερντογάν και ο Νταβούτογλου να το επιτρέψουν.

Εν ολίγοις, τα κίνητρά του είναι ποταπά. Και αυτός ανήκει στην ίδια κατηγορία ηγετών που για χάρη της εξουσίας και των παρεμφερών οφελών που προσφέρει σε όσους την έχουν, θυσία σε την επανένωση.

Για χάρη της εξουσίας, έγινε Πλασιέ της Διχοτόμησης.

Υ.Γ. Όσο για τους πρόσφυγες, σε αυτούς αφιερώνω τα πιο κάτω στιχάκια από το τραγούδι των Pink Floyd, «Wish you were here»:

And did they get you to trade your heroes for ghosts?

Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?

Η διαθήκη μου (του Μιχάλη Κατσαρού)

2009-12-16T20:30:00.000+02:00

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι

και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο του γραφείου

στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες

ατέλειωτες τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει

έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό

αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Ποιοί, πότε και πως;

2009-11-30T05:29:00.000+02:00

Ακούω και αναθαρρεύω αυτούς που λένε πως:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί μια λύση του Κυπριακού ώστε να απαλλαγεί από ένα πρόβλημα που δεν επεδίωξε ποτέ να κληρονομήσει.
Οι ΗΠΑ θέλουν να δουν το Κυπριακό λυμένο ώστε να ενισχύσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία του Ερντοογάν, του Γκιούλ και του Νταβούτογλου, αποφάσισε να λύσει τα προβλήματά της με τις γειτονικές της χώρες ώστε να διευκολύνει την εξωτερική της πολιτική στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Ελλάδα, με ηγέτη τον Παπανδρέου, επιθυμεί λύση του Κυπριακού ώστε να εξομαλύνει την τεταμένη σχέση της με την Τουρκία.
Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ θέλει να λύσει το Κυπριακό τελειώσει η θητεία του τον Απρίλιο ώστε να επιτευθχεί η επανένωση της Κύπρου.
Ο Χριστόφιας θέλει κι αυτός να λύσει το Κυπριακό ώστε να αποφευχθεί η de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

Αλλά διερωτώμαι, κάνοντας πέρα προβληματισμούς που μου δημιουργεί η αστοχία της εξωτερικής πολιτικής του Χριστόφια και η αδυναμία του να πείσει κανένα από τους 26 εταίρους σε σχέση με το Κυπριακό γεγονός που αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση της Ελληνοκυπριακής πλευράς, πως αν πράγματι επιτευθχεί λύση χωρίς επιδιαιτησίες και χρονοδιαγράμματα, ποιοι, πότε και πως θα αναλάβουν να πείσουν εκείνους που απέρριψαν το Σχέδιο Ανάν το 2004 να αποδεχτούν το νέο σχέδιο λύσης, αλλά και αυτούς που τότε το αποδέχτηκαν να μην απορρίψουν το νέο σχέδιο.